22313 resultaten.
Oude tijden reïncarneren
snelsonnet
3.5 met 4 stemmen
920 Het was een mooie serie, daar niet van
Maar toch weer iets dat veilig en vertrouwd is
En rond oud liedjesrepertoire gebouwd is
Terwijl het zoveel eigentijdser kan
't Is ècht van goedenavond, dames, heren
En, onder druk van boven, conserveren…
0! Ik denk zo innig aan je
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.182 O! Ik denk zo innig aan je,
ik verlang zo innig naar je!...
Zeg, voel je 't niet komen,
van verre niet komen
als geuren van bloemen naar je?
Mijn ziel staat open voor je,
mijn armen gaan open voor je...
Zeg, voel je 't niet branden,
niet tintelend branden,
zenge-zacbt op je handen,
op je schouder, je lippen, je tanden,
op je boezem, op…
DE NACHT WACHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
551 Schemerlicht sluit de ogen
van de nacht
tot een zacht schitteren
van de sterren
aan de einder
hun hoopgevende
knipogende lach
en pracht
verkoelende rust
kust mijn voorhoofd
en dooft de gedachten
die op de morgen
kunnen wachten…
Reclame tot het amen
snelsonnet
3.4 met 5 stemmen
739 Er vielen actiefolders in de bus
Mijn Pinksterdag-gevoel was plots doorbroken
De rust leek met de feestdag goed te stroken
Die folders strookten heel wat minder dus
Zo werd een Pinksterdagdeel dat ik uitzat
Getekend door de ALDI en 't Kruidvat…
Fast Food Fashion
snelsonnet
4.5 met 2 stemmen
986 De Mac had reeds een heel groot legioen
Daarbovenop komt nog een groep rekruten
Die in de kern allergisch is voor gluten
Maar nu gerust de keten aan kan doen
Zo vindt de Mac op allerlei manieren
Steeds weer nieuw voer voor nieuwe kuddedieren…
Ruimtevrees
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.422 Achter weilanden weiden, daar weer achter
dijken, zee en Zweden. Waar zou je heen?
De blik verliest je met zichzelf in ruimte
waar aankomst ver en ver te zoeken is.
Niet voor de woerd die plotseling en onbedaarlijk
groen het zonlicht en je oog inzwemt.
Kijk bij je voet, maant hij, waar speenkruid
bloeit, de lucht gespiegeld blauw is in het diep…
Zwarte Leeuw
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.363 Ziet gij de zwarte leeuw niet rijzen,
Zo fier op ’t trotse gouden veld?
Ziet gij zijn forse reuzenklauwen,
Waarvan één slag de vijand velt;
Ziet gij zijn bloedige ogen gloeien,
Beschouwt zijn maan zo breed verward? –
Die leeuw is onze Leeuw van Vlaandren
Die rustend nog de wereld tart!
Hij sloeg zijn klauwen op het Oosten
En ’t Oosterheir…
Orkest onderhouden
snelsonnet
4.0 met 3 stemmen
790 Het Metropole Orkest is weer gered
Ze krijgen nu, dankzij een herverdeling
Weer ondersteuning en daarmee meer speling
(Tot aan 2020 strijk en zet)
Zulk nieuws doorbreekt voor even het gefoeter
Omtrent ons moeizaam marginaal geploeter…
Verjaardag.
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.083 We zijn op tijd. Ik denk dat ik je nog zie
ademen. Maar je geeft geen krimp
tussen de stijve lakens. Het is zondagmorgen.
We drinken cola uit een blikje, doden traag
de stilte van de kamer. Buiten luiden
klokken de prelude. De slagen sterven.
We tellen af en tikken op het toestel
dat gebroken zwijgt. Zo ga je ongenaakbaar
weg en komt…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 Dit zijn muurdagen. Ze lopen blind zichzelf te zoeken :
een lege winkeltas, drie manden was en lange vingerhalen
in het stof op de T.V.-kast. Er is niets ouds te zien, het proeft
alleen maar zo. Het beeld is herfst. Als hij deuren opent,
schatert hoop in een gladde boom. In trage ademstoten
marcheert de stoet voorbij : kind met sjaal, een…
Wat blijft.
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.162 Je kwam in kleuren als het morgenlicht
de rode roze warme tinten.
Wees welkom sprak ik zacht,
er is een woning achter deze deuren.
Zij kunnen rusten in mijn groene bed,
ik brak en viel, maar kwam geheeld naar boven.
De woorden werden tot een huis,
omzoomd door tuin met lommerrijke bomen.
Je rode roze tinten voelden zich daar thuis
en bouwden…
Sonnet voor de vechters.
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
559 We kijken schrijlings van de nokken neer
over het kale land dat geeft en nu brutaal
ontmand in naaktheid weent. Het brandt
in onze hoofden; het raast stormachtig
langer dan die vijf minuten, dagen langer.
Vandaag hebben ze ons liggen, tussen scherven,
zien ons verbijten door de kogelgaten
in rolluiken, de builen in onze harten.
Maar plooien…
Moederwezen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
684 Wij zijn zonen en dragen dezelfde moeder. We houden
onze hoofden koppig, kijken star en hullen ons in wierook.
In onze handen klemmen we de draagbaar. Zo hard hielden we
nooit , was iets ons meer. Geslagen verdragen we de leegte.
Wij zijn geboren om mannen te zijn. Onze naam met zachte hand
gegrift, met trots. We rechten onze ruggen : wij…
ZON ZIT BINNEN ONZE VREUGD
poëzie
4.0 met 1 stemmen
968 Zon zit binnen onze vreugd
te stralen.
Het is het vurigst, reinst geneucht:
een ademhalen
in glans en jeugd.
Op aarde schittert geen vermogen
licht als uw ogen.
Geen slag, geen schok, geen ruk
kan liefde scheuren uit de hemel daar wij schijnen.
De ganse wereld mag verdwijnen:
Zon is de kern van ons geluk.…
Het is als volleyballen:
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 duizend keer tegen de muur
toetsen. De juiste spreidstand
vinden, zonder je te scheuren,
en niemand kan zo heel precies
je vingers plooien. Dat moet je zelf,
tot je eindelijk dat ene punt,
net over de band, die unieke ace
van woorden slaat. Misschien
met sprong, misschien fluweel.…
Relatief veilig
snelsonnet
3.2 met 5 stemmen
775 Er rijden minder treinen door rood sein
Dat scheen voorheen wat vaker voor te komen
Nu is er Goddank actie ondernomen
Zodat ‘t niet zo’n issue meer zal zijn
Toch is nog steeds de onrust niet geweken
Wanneer ik eens een spoor moet oversteken…
Luik.
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
634 Dit overmaatse huis draagt een stoppelbaard. Het leeft onwrikbaar
tussen het openlopen van de morgen en het slapen van de avond.
Bij het eerste licht klinkt een echo, kraakt de derde trede even
als voorheen. De leegte geurt vol koffie. Stof in verre hoeken
draagt de kleur van eer en leed. Het knarst in zijn gewrichten,
ademt enkel op het trage…
Klaproos.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.151 Er bloeit een klaproos tussen de keien
van de oprit. Dit is een dag om te wachten
op wat niet komt : regen van november,
het graf dat openrolt, een oude moeder
die niet voorbijgaat. Wij kijken omhoog,
zien tekeningen in wolken verdwijnen.
Dit is levensecht. We dreigen te geloven
maar er is wat altijd blijft. Onder de grond
kiemt het…
Hoop
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 Er is een bank, een lege boom, en ver de zee,
de kleine zee waarin we samen sterk en jong
de baren stuwden, schuimend wolken joegen
op wilde rossen, onze manen tot de hemel.
Jij met felle baard, met ruwe herdersstaf
en gulle schaterlach, bazuin, heraut van leven,
eeuwig, gulzig leven. We lepelden de pap
als uitgehongerd, boerden luid en sliepen…
Prostaatkanker voor Dummies
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.038 In den beginne
Wees op je hoede man
Als je vaak plassen moet
En als de straal
Je wat moedeloos stemt
Ga dan met spoed naar de
Huisartsengroepspraktijk
Gooi het op tafel
Wees nimmer geremd
Huisarts
Enige huivering
Pijnlijk zo’n vinger wel
Maar u bent dapper
En bovendien vent
Doch als u hoort van de
Indicatorentest
Wordt u onzeker…
Vaders.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
629 Wij, vaders, ballen onze vuisten
in onze zakken en smoren daar
woorden, onze zorg. We knellen
onze vingers vast ineen
om niet te helpen,
om te lossen.
Wij wachten.…
Zomer.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
584 In oktober zal het sneeuwen, zegt mijn collega.
Ze draagt een zonnebril met bolle glazen en ziet
de wereld voller. Tussen het oogsten van de tarwe
en het rooien van de bieten zal het land zich wit tooien.
De herfst zal kort duren, kaal worden vòòr haar tijd,
vroege winterbruid.
Het zal niet koud zijn onder het stro, het rottend loof.
We zullen…
Toekomstig verleden nabij
snelsonnet
2.7 met 3 stemmen
831 Naarmate ik steeds langer voortbesta
Collectioneer ik meer voorbije tijden
Als plaatjes voor vergrijsde ingewijden
Zo smeult en echoot mijn verleden na
Daartoe hoort straks de tijd dat ik tevree was
Omdat ik vrijgesteld van BTW was…
Avondrit.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
556 Je koopt me één keer frieten in een puntzak aan het raam
van De Landsman. We komen uit de kerk en hebben beloofd
niet te zondigen. Maar God, wat smaken ze lekker. We likken
vette vingers, zuigen onze monden vol koude avondlucht.
Het is november. Traag fietsen we naar huis en horen slechts
de natte weg, het klappen van late duiven, een verre…
Hobo.
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
540 Stil is mooi als op het strand,
als op het snijpunt van je kijklijn
met die van de meeuw die uit niets
valt. Als je luistert hoe het oude zingt
en sterft tussen eb en vloed, in golven
uitdeint, in afdruk in het natte zand,
als een hobo in de kristallijne lucht,
een gouden stemvork. Stil is mooi
als je fluistert, in lange halen, in wind…
Brief.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
765 Op de tafel ligt een brief met woorden
in potlood, half opgegeten. Hij was bijna
schoongemaakt : de laatste kruimels op
een hoopje geveegd. In het watermerk
het punt gegrift van grafiet en schilfers
klei. Ze arceerden samen houtskooletsen,
veegden met de bal van hun hand zachter
vlekken. De lijnen in almaar dichter parallel
nu bruusk…
Bouwer.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
583 Hij bouwt een huis van afdekzeilen op een staketsel
van wilgentakken. Sjort met zekere hand zijn droom
in platte knopen vast. Hij wordt metselaar en legt
zijn onschuld in het fundament. Later zal hij treuren
maar vandaag bouwt hij het groot voor veel
straatmuzikanten en pleintjesspelers, voor dromers
zonder dak. Van de stammen schraapt hij de…
Duizend jaar.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
571 Zolang zal hij wachten op de zeedijk en met de vloed
niet meespoelen. De enterhaken liggen klaar in koud beton.
In neon spuiten fonteinen een kunstmatig leven. Kijk,
ze spelen. Een vuurtoren waarschuwt voor het vasteland.
Hij telt de stralen, schikt ze naast elkaar en bouwt een aureool
voor de hemel. Wit licht waarop hij wil schrijven,…
Systeemprobleem
snelsonnet
5.0 met 1 stemmen
733 't Is voor speciale scholen óók loodzwaar
Er zitten allerlei probleemgevallen
Haast onverenigbaar, maar met z'n allen
In veel te grote groepen bij elkaar
't Is in het onderwijs van alle tijden
Hoe kinderen er steeds weer onder lijden…
Schrijn.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
662 ’s Morgens vlecht hij de haren voor ze wakker wordt
in rode kroonblaadjes. Hij kan haar beter niet plukken.
Ze verliest haar bloei zo vlug. Wat nog maar pas ontplooit,
verwelkt al na de middag. Ze blijft gebrekkig overleven.
Waar haar zaad de aarde roert, zal het tijdloos rusten.
Ooit komt ze explosief terug op andere grond. ’s Avonds
balsemt…