8947 resultaten.
Ter ere van...
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
523 Maar ook dit vers is verre van volmaakt;
ik hoop alleen dat daardoor niemand staakt…
Pesten
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
841 Ik ben heel stil,
wat lamgeslagen
de lach ver
van mijn snuit geweken
'K had niet gesnapt,
dat ons goedmoedig plagen
door jou
als louter pesten werd ervaren
Ik voel me dom:
had beter moeten weten,
had immers zelf
een tijd geleden
iets soortgelijks
eens meegemaakt.…
verplicht gedicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
511 je moet een gedicht
lezen of schrijven
opstaan en lezen
of schrijven weet je
dat het gedicht
onbarmhartig is
juist in het poetische
schuilt de vernietigingskracht
van de natuur
en van de cultuur
de krokodil springt
ver uit het water
om een muisje te vangen
om het huis van bewaring
scharrelen vluchtelingen
ze weten niet wie…
Volle maan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
457 Gegroeid ongehavend
aan de aarde, zwijgend
volmaakt ver buiten
een vast begrip.
Stil broedt de schijf
ongewijzigd op hetzelfde
plan. De aarde stil zwaar
mag het dragen,
dankbaar onder koele
glans over bomen daken,
van de voltooide cirkel,
hoog varend op genade.…
Vampiert onbekommerd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
481 zuigt kleuren
van het bot dat
al kaalgevreten is
snuisterijt gewone
dingen die plots
een nieuwe tekst in
een oud lied gaan zingen
tierelantijnt en
versiert wat niet echt leeft
vampiert onbekommerd
de vrijheid die men nog heeft
maakt van de dood
een open goot in het
nu al af dingen op
dierbare herinneringen
je toverbalt
tot ver…
Oogrijm revisited
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
699 Nixons val na Watergate
•
De scriptie scheen hem zeer bekend
Zodat de prof van de student
Al ras een onderzoek gelastte
Naar het doen van copy-paste
•
De pasta smaakte wonderwel
Met koriander en kervel
•
Ze was aan de dope, de badmintonster
Zo bleek uit het urinemonster
Anderzijds: de badmintonster
Kwam zonder epo aardig ver…
Hoge tranen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
666 Soms zitten mijn tranen ver weg
hoef 'k niet te slikken en zeg
dat ' alles goed met me gaat'
vandaar dat ik het hierbij laat.…
Uitgestaren?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
545 kille wind huisvest tussen haren
van ongeschoren vel en geblazen blaren
zijn de ogen, starend naar het weinige
aan alles hier ontbreekt ’t geinige
er liggen slechts restjes op de hoogste tak
de veren gebonden in een knapzak
bovenin het vertakte hout
gemaakt uit het ambacht aloud
en nu loopt de Koude Turk
van de getto tot aan…
De bijslaap van mijn dromen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 Vannacht droomde ik
Dat ik lag te slapen,
Terwijl ik wel beter wist,
Ik lag immers wakker
Zoals alle and're nachten -
De wolk met een beker
Warme melk met honing
Hing aanlokkelijk boven
Mijn hoofd, tot het moment
Dat zij haar intrek
Nam in de bovenkamer
Die al zo lang had
Leeggestaan, en ik besefte
Dat ik vandaag best ver…
Die Naam
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 God is van een andere orde
ver voorbij aan
wat bij ons is en zal bestaan
wetende van eindigheid
trekken we onze grenzen
zinnig praten over God
is vanuit je ervaring
en als je die Naam noemt
moet je weten
dat jouw betekenis…
Een rollercoaster
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 ik kan jouw
gedachten dromen
maar af en toe lijkt het
alsof zij een vreemde
wending hebben genomen
ongrijpbaar in
redelijke logica
nauwelijks te volgen
verdwalen wij dan
in emotionele golven
een rollercoaster
vol kleur sleurt
ons onstuitbaar
mee in woeste stromen
ver van het gewone
toch blijf je lachen
grote ogen in
nog meer…
Van de poëtische werkplek
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
1.077 Het is niet je fantasie die de doorslag geeft,
noch je taaltalent of wat ook voor accent
dat je vers doet excelleren.
Met van alles een beetje
raak je Poëtica in haar ziel.
Wacht je voor de overdrijving,
het rijmregime,
het succes van een grapje.…
Als toen.
poëzie
3.8 met 6 stemmen
970 In 't voetpad de zandige sporen
van 't karrenwiel, breed en zo diep;
ver over de velden de toren
een wachter en toch of hij sliep.
In greppels het geelbruine water
al wazig van 't kiemende groen....
de wilgen, de velden, het water,
de zon en de wind - zoals toen.…
Wedergeboorte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
616 van de vers ontloken sneeuwklokjes
rol ik zomaar in de kro die ik kus
met beide handen gooi ik wolken over
naar degene die ze vangen wil
tot dat er één uit elkaar ploft
rond zwevend op kleine waterdruppels
waarmee de aarde besprenkeld wordt
die onuitputtelijk lijkt
tovert zij wederom de lente tevoorschijn
waar ik ieder jaar weer opnieuw…
krassen (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
395 ver van het rumoer
zwaait met dunne armen
de oude tijd
aan de grond geklonken
in het licht van de zon
baadt de krassende tram
stap in snel blijf maar
zitten stap nu uit ga
door van a naar b
aan puffende lijven
kleeft de warmte in
krap bemeten tijd
de waarheid
ongeziene drenkeling
verder weg niet vooruit
een bleek witte stip…
fluïdum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 de zwart-witte
pentekening spat
krassen en lijnen van
bloed en bloedbanden
die verloren zijn gegaan
hoe ver loopt
het poreuze ik op
een nevelig pad om
ooit samen te vallen
met wortel en tak
hoeveel stenen moeten
het diepe water raken om
aan de overkant het
spiegelbeeld te vinden waarin
je iemand anders ziet
ze zegt:
het geheugen…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
Eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 Leegte gevuld met stilte
omringt door muren
Geluiden ver weg, gedempt
verstrijken in uren
Elke band verbroken
geen licht ziet de duisternis
Eenzaam wachtend op eindig
verdwalend in pijnlijk gemis
Decennia verloren gegaan
herinneringen worden vaag
Ziekte sloopt meer dan zichtbaar
en uit zich in geen vraag
Te lastig, te moeilijk
wat…
binnen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Scheurtjes daar binnen,
waar niemand ooit kijkt
Delen verroest en gebroken,
wat je zelf ontwijkt
Demonen, duistere wezens
zo zwart als de nacht
Daaruit put je met vlagen
een diepere kracht
Van buiten en ver weg,
een gemiddeld figuur
Van binnen en dichtbij,
onbekend, daar zit een muur
Vloedgolven komen en gaan
uit die beangstigende…
Schriftelijk sterven
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
577 wist mij in
contrasten te verbergen
verboden emoties liet
ik zo schriftelijk sterven
in cursief kon ik mij
niet staande houden
op mijn verlegen aard
wilde niemand bouwen
nooit heb ik
iets onderstreept
de nadruk moest liggen
bij degene die het leest
ik schavuitte te vaak
in taal gebruik
mijn metaforen waren
meestal hun tijd ver…
Maandag.....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 'k ruik vers brood, koeken?
Ik proef...
de sfeer van ooit
van toen
aanwezig op en aan
de gevels
in de ruiten
hun spiegelbeeld
heelt de wonden
van eeuwen strijd
tussen soldaten
en 'vreemd volk'
de stroom overgestoken
omdat het er beter zou zijn.…
Compassie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 De wig was de tong,
die ver vooruit sprong.
Als wapen ingezet,
liet de spraak niet onverlet.…
Voorbij de horizon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
643 Ik wil soms ver voorbij de horizon
verlaat geijkte wegen
het lijkt onbezonnen dom
maar ik wil weten
wat er achter ligt
Zo ook achter bijna elk gedicht
zit een gedachte niet te bevroeden
ook al is hij klaarblijkelijk
nog zo licht
vaak blijft het bij vermoeden
de horizon zul je nooit bereiken
altijd blijft het bij respectvol
in of opgetogen…
Omlijst silhouet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
624 Op ontwaakt netvlies
gezien als het blauwe uur
met oranje gloed
ver weg aan de horizon
voelt jouw schilderij dichtbij.
Omlijst silhouet
spiegelt door dauw langs mijn wang
op het laatste doek
mijn emotie van de dag
blijvend in de schijnwerpers.…
(T)huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 (T)HUIS
Nog één keer wil ik gaan
bij schemering
als het donkert tussen de bomen
want ik mag daar
niet meer binnen
de spleten tussen de muren
bewaren gestold
de echo's
van mijn vroegste uren
nog één keer
als een onbekende
de weg gaan vragen
aan de voordeur
met vers vernis
nog één keer gaan
bij schemering
als het donkert tussen…
Niets is oneindig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 dieper dan diep
in pijn en verdriet
zo intens
voor een mens
een hart bonkt
een raam lonkt
open is hopen
hoger dan hoog
zweef erheen
ontstijg en
stijg omhoog
de pijn en
verdriet
verdwijnen
maar niet
als vlinder
dartelend
verder dan ver
naar het buiten
bij het sluiten
van deze dag
in het rood
van de horizon
ontvouwt…
Uit toch al lege handen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
686 Veel dichterbij
gewild geworden, ernstiger nabij
dan niet zo, nooit zo, niets van dat
zo ver van mij vandaan gereisd
nog voor je besloot aan te komen
uit toch al lege handen verloren
in te veel woorden gestorven…
Je weet niet wat je weet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Presteren door de veren
drijft de geest ons tot
nieuw leren. Een geest
die ons vanuit de stille
waters levenslang stimuleert;
en ons doet leren wat
geen leraar aan ons leert.
Je weet niet wat je weet;
en wie je vooral niet vergeet
is die geest die je hele leven
je kompas zal zijn, en je vormt
zonder een greintje pijn.…
Ademnood
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.832 Onze Vader zo ver
of wat ons gemaakt heeft
geef ons heden en morgen
en vergeef ons onze schuld
zoals ook wij
wij ook.
Wij zullen begrijpen
proberen te begrijpen.
Hoezeer verminkt wij
voortmodderen en kruipen
en bijna stikken
van woede
al om het kleine:
waar is de viool van papa?…
Troosten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Mag ik je troosten, ook al is het
op afstand zo ver van
elkaar vandaan.
Je moet weten: 'elke dag,
denk ik aan jou lieve
vriendin.'
Kon ik maar even
bij je zijn
om je te omhelzen
en met je te praten.
Wat zouden wij mooie gesprekken
voeren over het leven.
Kon ik je maar even troosten
van heel dichtbij.
Liefs Dick…