Alle inzendingen over natuur

in lange draden was het gesponnen vele druppels beproefden de veerkracht had de storm aardig huisgehouden maar ondanks 't natuurgeweld hield hij potig stand toen de wind weer was gaan liggen bleek de hooiwagen allang gevlogen…

grote wolken kleuren statig grijs toch gebied ik hen hun tranen in toom te houden totdat ik daar ben…

volmaakt volledig als de sneeuwbal op het donkerrode autodak in de middagzon door de kinderen uren eerder achtergelaten onderweg naar school beweegt het zich op zijn eigen smelten voort -------------------------------- uit: 'Kleur de schaduwen', 2004.…

bloemen in de wei lammetjes zo vrij als een vogel fluit ik blij…

mereljongen ontgroeien hun nest kukelen over de rand als te royaal gegoten pudding…

het gemak waarmee ze golven wind beteugelen is er één om jaloers op te zijn…

kleurige bloesems bloeiend verval vallende zaden zaaiende wind wassende groeisels bloemend gewas kleurige bloesems bloeiend verval vallende zaden zaaiende wind…

De daken en de toren ze schuilen achter een buik die bol van bescherming het zwarte teer keer op keer meegeeft aan de ganzen aan het tij aan mij aan u om 't jongste van Wierum te behoeden voor het oudste water terwijl het hek nimmer opent maar toch niets tegenhoudt.…

na diepe slaap wakkert vogelgezang aan tot het uitbrengen van liefst een hooglied hangt af van de stemming…

de vaart vliet aan mijn oog voorbij met aan de overzij het vee uitgelaten in een bonte wei en tussen hier en daar d’oude stee hoge bomen schuiven in een rij langs het dravend boerenpaard dat ’t voorjaar ruikt in natte klei en merries van de binnenwaard waar reigers scharrelen in ’t riet houden kieviten de wacht zingt de karekiet zijn…

de overgang naar strand bestijgend treft mij daar het streepje zee de kop opstekend boven zand deze aanhef tot een wijds gebeuren dat mij steeds weer overmant…

Een lentevlinder twee fazanten in duel akkervoren vers een hazenrug twee lange oren sleedoorn o zo wit…

Waarom zo krom? Waarom zo stug? Waarom die knoesten op je rug? Waarom zo scheef en zo gedrongen? Waarom je kruin tot knot gewrongen? Waarom gespleten en gekloofd? Waarom die tenen op je hoofd? Waarom die barsten in je huid? Zit er meer in je dan je uit?…

De zon schijnt en geeft haar kleuren bloot aan een ieder die het breken ziet. De wassende maan doet het bloed van de aarde sneller stromen. En als de maan de zon bedekt dan zien wij op aarde hun hemels corona.…

Het jonge ochtendgloren, het warme rood van troostende gedachten omarmde stevig deze eerste prille dag liet gaan wat ongewenst geboren was de zware harde nachtelijke vorst, vrijwel geheel uit het zicht verdwenen zoals een passant in overstromingstijd de weg geplukt door eigen nemen zo leeg geraakt in maagdelijkheid zo vastgehouden,…

Hart van Hout geen onkruid vergaat maar onder een hart van hout overleeft nog geen ei…

Franciscus heeft, om U te ontmoeten, Alles wat schittert afgedaan Aan hals en hand, voorhoofd en voeten; Want schamel wilde hij tot U gaan. Maar niemand hebt Gij zó ontvangen, O liefde, en als de dag begon, Waart gij het, die zijn zuivre zangen Deed jubelen van zuster zon. En moet ik óok zo tot U komen, Afleggend waar mijn ziel mee speelt…

wijde duingrond verleent weer toegang tot mijn plek de branding deelt met mij haar klank en resonantie de wind beproeft mijn levenskunst en weerbaarheid met huid en haar, aan zand en zout is geen gebrek…

een hap en een slik was voor de reiger genoeg moedereend zag niets…

De zon… kust haar gezicht. Haar ogen zien weer licht. Haar hart zingt.. door zomer omringd. In water een prachtige weerspiegeling… de kern..omarmd.. door.. ring om ring Zonnestralen.. in warmte verdwalen zacht strelend helend.. kilte voorbij geluk…weer aan haar zij. Een regenboog omsluit haar geluk Sombere wolken verdampen..gaan…

dor ritselt dood blad beukenhaag verjongt zich groen winter vergeten een merel bouwt aan zijn nest jonkies zullen gauw komen…

Vandaag, trekken we naar de tuin; om in natuur te aarden en ons te bezinnen met koude tenen in vette zwarte aarde, naast knoppen en groene sprieten. Vandaag, neuriën we op een tijdloos lied van binnen; zo met die prikkende voorjaarszon op je kruin. Lente, 't is eindeloos genieten.…

schijnheilig zonnetje speldt ons een andere waarheid op de mouw dan de Noordenwind…

oog in oog met een nieuwe dag zie ik de zon die uit de kabbelende rode plas opstijgt reigers op één poot loerend naar de kikkers die lente kwaken hoor ik keien kletsen kindergelach zachtjes geween om niets…

ik staar uit over de vijver geniet van stilte en rustig ronddobberende witte zwanen. een reiger zetelt op de top van een reusachtige boom haast verstijfd uitziend over mijn wereld van kronkelige lanen de zon gaat langzaam onder en brengt het avondrood in beeld zachtheid in mij vindt een diepere plek voor even voel ik mij geheeld…

pasgeboren blauwe druifjes bibberend op een kluitje beetje wanhopig…

De kust omsloten door duinen een rustpunt in mijn bestaan als ik kijk naar de meeuwen die vliegen boven de golven. Hier liep ik ook als kind zo gelukkig en tevreden waar zijn al die dromen in de tijd verloren gegaan. Maar steeds vind ik de plek terug van mijn jeugd als ik naar de stilte zoek in mijzelf en mijn hoofd vol zit met vragen…

Zachtjes tik ik tegen gras. ‘k hoor een fel gezoem van tere vleugels. Langzaam trekt mijn hand zich terug. Aardhommels hebben bezit genomen van een eens statige pol Engels gras, die nu lijkt opgegeven. Toch zit zij vol met leven. En elke week tik ik even tegen dit gras en hoor de door vleugels gebroken stilte.…

roze- rode knoppen springen barstend open het bloesemen van roze…

O, heerlijke zon met je warme gloed je beneemt me de adem en omklemt m'n hart dat doet mij zo goed met je stralen open je de natuur je grootsheid zo puur alle leven hangt van jou af je maakt alles mooier met je stralenkracht O, heerlijke zon als je dan weer ondergaat sereen en zacht houd je je schuil in de donkere nacht zo zal het…