23350 resultaten.
Bergmeer
gedicht
3.8 met 12 stemmen
7.099 Daar liggen godvergeten zonbeschenen stenen
heet te worden, af te koelen.
Geen mens, geen dier om het te voelen.
Alleen wij nu even.
-----------------------
uit: 'Zeepost', 1963.…
Realitijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 Ineens heb ik geen tijd meer.
Om te tobben en te piekeren.…
In de kiem
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
464 weet je nog dat ik me had
onthouden, van geheugen,
van een ver verleden, om
me in te graven, in verse
grond zonder daglicht, om
zonder tegenbericht aan
herinnering te schaven…
Tethyszee
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
486 smeltwater verdampt
uit oud zeer
in zachte loomte
aan oerlandse oevers
naar weleer
vind ik het ketelsteen
van mijn ondiepte
waarop ik drijf
als drijvende kracht
als blijvend vergezicht
nee, binnenlijf
alsof morgenochtend
reikt voorbij bakerland
over het water
naar onbetreden kust
een gebed zonder
begin, later
einde en verder…
Gedachten op een perron
gedicht
3.0 met 3 stemmen
4.270 Voor de vorige trein
ben je altijd te laat
en voor die nog komen
op tijd.
---------------------------------------------------------
uit: Ik denk dat hartzeer erger is - 60 Groeken (1984)…
Tijdlijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
501 gisteren
= dood &
begraven
morgen
sterft
vandaag
de dag…
weet je nog
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
449 weet je nog hoe wij
stenen verschikkend
buitenkamers zijn geraakt
op zoek gingen
naar de kleuren
van geurende bloemen
dat stukje blauw
welke wij vanuit
het dakvenster beleefden
ergens verder dan de horizon
met alles wat goed voor ons was
dag morgen hebben gezongen…
De buitenste duisternis
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
449 reden dan ook
de tijd
zoals die is, niet meer kan zijn
Wat is tijd als alle klokken
werk weigeren?…
Als kapitein op een schip
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.086 Als kapitein op een schip, zo vaar jij mee
het roer in handen, volle vaart vooruit
geen plekje blijft ongezien op volle zee
soms overdenkend, bij menig besluit!
Het valt niet altijd mee, dat zijn de gevaren
je krijgt het allemaal in je leven gratis mee
niets zal het leven hem besparen
dat merk je als je alleen vaart op de wilde zee.
Gelukkig…
Belendend vergezicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
407 uit gelijkenis gehouwen,
zo dagelijks als brood
slechts in onvoltooid
te onderscheiden
toen en nu, dubbelsterren,
de sleet van vele dagen
het onaangeroerde
voegt zich naar
het late middaguur
de stilte is hardhorend
en de tijd in verlenging
nochtans het onafwendbare
een stukje dichterbij
in dagen erna,
randen van slaap,
ontkennen…
Een kraan leert je
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
512 De tijd vliegt met ons mee,
wanneer wij mensen haasten.
De tijd zal op ons wachten,
wanneer we aandachtig leven gaan.
Geen ander dier zal tijd bedenken.
Ik lig in bad te piekeren, en zie!
Moet het leertje worden vervangen?
Druppels vallen tijdloos uit de kraan.…
Op eigen benen staan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
548 Het verleden torsen,
is een veel te zware last.
Zorgen over de toekomst,
kan bijna niemand dragen.
Maar het moment van nu beleven?
Ja, dat zal wel lukken gaan.
In het werkelijk nu,
vindt een mens zijn kracht.
Hier zetelt ook de liefde.
Precies daar en nergens anders,
kan een mens op eigen benen staan.…
kwezel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
653 Zoals een kraan
koppig
blijft lekken,
druppel na druppel,
liet ze haar leven
traagzaam wegtikken.…
EEN REIS......
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
500 Je wil op reis
je hebt je koffers
gepakt
de kleur grijs
is geen kleur
Je trekt de deur
achter je
in het slot
je wil immers
......op reis
Je steekt
je hand op
begroet de buurman
die je een goede reis
wenst
Je rijdt
naar het station
en wacht,wacht
op de sneltrein
je hebt immers:haast
Je kijkt verbaasd
naar het lege spoor…
Later is morgen geleden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
511 vatbaar voor langer verblijf
hangende het verleden
is er nog een rimpel in
volkomenheid, een ader
met vloeibare twijfel
of we niet in herhaling vallen
weer opstaan en verpozen
ons van geen kwaad weten
kunnen we nog eenmaal
onze gangen herroepen
de rivier verleggen
en de stoflaag herlezen
zonder blijk van wijken
laten we de tijd…
Ongevraagd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
543 Ongevraagd begint ieder mens zijn leven.
Leeftijd is heel kort en duurt maar even.
Dat zijn feiten als dichte open deuren.
Ondertussen nemen mensen elkaar de maat,
alsof ze onsterfelijk verder mogen leven.
Angst regeert als wortel van ons kwaad.
Poëzie lezen en gedichten schrijven.
Zo geven dichters hun leven zin.
Waarom hier? Waarom nu?…
Het bootje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 Terwijl het bootje
Regen trotseerde,
Stormen overwon,
Of juist brandde onder de zon,
Verstreek de tijd,
En werd overleven
Soms een vreugd,
Soms een strijd.
Gevangen was het bootje,
In een eigen spel,
Naar voren, opzij,
Van hemel naar hel.
Langs weiden en wegen,
Deinde het bootje,
Tot het niet meer verder kon.…
voor de overlevenden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
466 verzamel foto's uit
het heden en verleden
want aan elke foto
kleeft wel een verhaal
als deel van jouw bestaan
van het beginstation
tot de allerlaatste halte
en alle daar
tussen gelegen stations
zo krijgt de reis
door de seizoenen gestalte
en spreekt het gemoed
dikwijls boekdelen…
Kermis
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
606 Kaneelstokken, zuurstokken
en allerlei suikerspinnen
en natuurlijk dat gokken
met een grijper die je net niet liet winnen
het geluid van een draaiorgel
en vroege discomuziek
overal felle kleuren en dan dat gerochel
van een man uit het botsautopubliek
hij spuugde bijna in je nek
hij zou het nu niet meer durven
ze zouden hem bij de lurven…
BIJ HET RAAM
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
683 Bij het raam ontdekken
dat de verte groter is
de hemel je eigen kathedraal is
de luchten je kasteel
Bij het raam ontdekken:
de rivier dat ben jij
opkomend en afgaand tij
alles gaat voorbij
Bij het raam ontdekken
woeste wind
steigerende storm
flitsend vuur
Bij het raam ontdekken
de rivier stroomt door het land
en door de tijd…
Geen toekomst, geen weg terug
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
540 Onmacht
pijn
geïsoleerd
stoer zijn
Wereld draait door
sta er niet bij stil
door ziekten overmand
voor alles een pil
Gevoelens
geen toekomst
geen weg terug
heden is de vondst
Zelf oplossen
zelf blijven gaan
zelf in paniek
zelf weer opstaan
Blijven lachen
toon positiviteit
hoe moeilijk ook
je moet het nare gevoel toch kwijt…
Oceaan van sterren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
455 Ik staar naar een eindeloos aanwezige sterrenhemel
En tel de sterren één voor één
Totdat het me duizelt en ik opnieuw begin te tellen
Steeds weer opnieuw, en één voor één.
Ik zie de nacht mijn dag vervagen
Het grote nietige iets
Een droom probeert mijn aandacht te vragen
Het moment van alles;
een ogenblik van niets.
Ik kijk naar een eeuwige…
Uitvaart.
poëzie
1.0 met 1 stemmen
2.445 Wij dragen hem uit: zijn tijd is daar.
Breng aàn uw kransen
Van schone gedachten
En daden; laat glansen
Wat ge onder hem wrocht als hulde op zijn baar;
Zacht roeme
Uw mond zijne weldaân; elk woord zij een bloeme
Voor 't dode Jaar.…
Zo misleidend en zo zoet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 Heimwee is verlangen naar wat was,
als naar een al jarenlang verlaten huis.
Heimwee lijkt op wat ooit moet zijn.
Kijk, daar staat mijn gedroomde thuis!
Ondertussen bevind ik me waar ik nu ben,
op weg van heel vroeger naar veel later.
Verlangen naar waar ik ooit was.
Verlangen naar waar ik wil zijn.
Dat smaakt verleidelijk goed,
misleidend…
rust roest
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
612 (requiem voor een oude Ford)
roest van jaren
heeft het vehikel
gemaakt
tot wat
het
is geworden…
plons...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
495 een duik
in het verleden
is met een plons
in de vorige eeuw
terechtkomen
wentelen in weemoed
watertrappelen
in de moederschoot
van herinneringen
en dit vol blijven houden
tot je bent geslaagd
voor zwemdiploma A…
een springlevend in memoriam
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
635 ik heb nog een oude foto
van mezelf als baby
een zwaar gehavend exemplaar
maar ook een oud luciferdoosje
met de krullen van mijn
allereerste haar...
beide bewaar ik
als herinnering aan
het kind in mij
dat zich bij vlagen
nog wel eens
ontheemd voelt…
Interlude
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 er onttrekt zich nooit ook maar één dag
aan de strengheid van kalendercijfers
gelukkig hebben we een schrikkelhuid
van vel over been, een pas op de plaats
opnieuw werpt het voetlicht een kronkelende
schaduw over stenen vloeren zonder zon
we zien de straat die zich uitrolt tot platte
naaktheid, verlaten van regen en beschutting
het wachten…
Een tijdperk
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.971 Strenge stemmen verlaten de aarde,
bezingen de razernij der dingen
en het geween van bloeiende bloemen:
de oogst van een roekeloos tijdperk.
Was het een offer op verlaten altaren?
Het bleek een halsstarrig ademen.
-----------------------
uit: 'Stemmen', 2013.…
Kassandra
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
403 Dat hij van haar houdt zegt zij
moet uit zijn daden blijken
en stelt zich op zoals een boom
die als men haar doormidden
zaagt en tellen kan het geheim
van de tijd prijsgeeft en
de waarheid van geschiedenis…