9768 resultaten.
vlinderstruik
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
2.095 in onze tuin
staat een oude vlinderstruik
prachtig te bloeien
deze vlinderstruik
stond eerst in de tuin
van mijn schoonouders
iedere zomer verspreiden
deze paarse bloemen een
intens vertrouwde geur
als een vlinder
op een bloem neerstrijkt
raken zij me even aan
een tedere begroeting
van hen die zo troostend
voelbaar aanwezig zijn…
De kunstenaar
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.046 ‘Een open deur’
Zei de oude kunstenaar.…
Waterloosheid
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
840 Waterloos zijn
Synoniem met chaos
In de infrastructuur
Op het Zernike
Sluiten de scholen
Tegelijk om negen uur
Massale stormloop
Op de bussen richting het centraal station
Waar de chaos ook al begon
Eeuwen wachten in de wind
Voelend alsof
Ik me even in een metropool bevind
Ach oude bus
Ik wacht niet meer
Lopend vind ik mijn weg…
Dit mág toch niet
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
985 de boom is hoog en dik
al menig jaar oud
een prachtig stukje hout
kappen dus
de botte bijl gaat erin
scherp als een mes
het woud huilt in bes
een geldklus
na ons de zondvloed
zo wordt er gedacht
verloren gaat de pracht
onder een stille zucht
kale plekken in het woud
bomen met wonden
macht is niet gebonden
ze stelen onze lucht…
Drenthe
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
545 Waar weiden,vennen
groen gekleed
als golven stromen
door het land
De wind gevangen
door bomenhagen
schier eindeloos geplant
Dromen ijle wolkensluiers
in een hoge stille lucht
waar een rover staat te bidden
voor een geslaagde vlucht
Word ik op de grote heide
soms door stilte overmand
die dan zo duidelijk voelbaar
is in dit oude Drenthse…
Rijden
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.361 Warme auto,
zachtjes rijd je
langs een zevenslapersgrijze melkweg
van asfalt,
de oude baan.
Rechts
een prachtig blijspel
van bomen en bloemen,
links een huisjesarchipel
en 't kleine, zilv'ren schoonheidsvlekje
van de nacht,
de maan.
Lichtflitsen.
Niet van een flitspaal.
Bliksem
en wind met een ruisend accent.…
Dromen of werkelijkheid
hartenkreet
2.9 met 21 stemmen
2.775 Een kalme rustgevende
oude man,
wuifde mij met zijn hand.
Zijn mantel wapperde uitdagend,
ik wilde er naar toe,
gelijk hoe.
Tot iemand mijn naam riep,
en ik besefte dat ik sliep.…
rechtspraak
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
971 stil
haast doods
spiedt het verdict
de kamer binnen
de deur knarst
ogen open en schroeft
leugens dicht tot eed
in het geweten
alleenspraak weegt
vleugels, steeds kleiner
zwaarder
in grijze gestaltes
en in het zwijgen van muren
worden gezichten oud
onder de glans
van waarheid
- De internis non iudicat praetor -…
liefde in zwart
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
840 je was hongerig
overdag
bij de haard
en in het gras
om wat je later
zo oud als de wereld
niet zei
voor allen die het zagen
ging de tijd telkens terug
naar het begin en het wuiven
ik verwachtte je hand, geloofwaardig
tot ik de koude en houterige knieën
verzweeg, blinde ogen en hoe
het sneeuwde tegen mijn wang
weet je nog…
Blonde krullen
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
1.241 Het jonge kind met blonde krullen
de ogen helder, hemelsblauw
is een oud mens geworden
met doffe ogen, de haren grauw
De poppen zijn verruild voor kogels
met de tranen komt het bloed
voor huizen zijn er de ruïnes
en niemand ziet wat het met haar doet
Van warme familie naar de wezen
in de puinhoop van donderende brullen
hoor je haar zachtjes…
Als de avond zucht
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.981 Je zit wat onderuitgezakt
op een bankje in de duinen
waar je uitkijkt over zee
de vergane glorie straalt
van het matte in je haren
waar het goud van ooit
nu grijze strengen strooit
je hand streelt oud fluweel
dat plooit rondom je dijen
hun schoonheid lang passé
je blikken staren wrang
over het ebbende getij
en in het doffe van je ogen…
m`n dochter
hartenkreet
4.3 met 23 stemmen
2.389 Spelend met je gouden haar
Zoals je daar ligt zo tevreden
Je ogen dicht, maar met een glimlach om je mond
Dromend over mooie dingen
Tenminste dat hoop ik wel voor jou
Niet weten wat er gaat gebeuren
In de grote wereld om je heen
Mijn lieve kleine dochter
Een wonder elke dag weer
Meer als meer zal ik van je houden
En je beschermen als je oude…
PAX
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.313 En ook: compacter door de tijd
die samensmeedde wat het was:
een ongevochten oude strijd
naar enig roerloos waterpas.
Alleen wanneer dit samensmolt
vervloeide wat nooit was gestold
tot wat er nimmer was geweest.
Een steels gekoesterd klein moment
verborgen en weeral ontkend
daar waar het gromde als een beest.…
Rendez-vous
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
715 heen en weer
aan mijn raam voorbij
voorover gebogen
armen op de rug
misschien morgen, mompelt hij
met een oude hand
en versmalt langzaam de stilte
wanneer hij me te vroeg
verontschuldigend aankijkt
hij klimt weer verder
daalt op en af
breekt de wijzers
van een vermoeide dag
misschien morgen, mompelt hij
en steekt de tijd
terug…
Tot aan mijn knieën in de polder
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
3.761 Drijfklei neemt mij op
tot op een meter diep
waar ik een bodem vind
de oude wei
ik wil mijn woorden geloven
die ik ooit eens profeteerde
de Broekpolder
in haar water spiegel ik mij
naast een divers gevormde gevellijn
met stofbeslagen ruiten
waarin de drab een wazig beeld
hier wonen wij
ze spreken zacht
moe van ’t verhuizen…
Tastend licht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.058 Gebogen in gebroken zicht
onachtzaam stoeiend
glanzend snoer
in traag ontwarren
dof vergleden
sterke jaren
lang voorbij
slechts oude mensen
wisten nog
het recht en stoer
leven doofde
zielloos
woeste stormen
nachten zwegen
uitgestrekt
door dromen toegedekt
het firmament voorbij
licht tast
te laat
in leeg…
Nog even
netgedicht
3.3 met 21 stemmen
1.607 Nog even laait het rood en geel
in oude eiken eer de bladeren vallen;
ik tel ze niet, - weet niet van hun getallen
maar zie dat het er wel heel veel
zijn, die dan andere taken krijgen:
ze worden humus voor een nieuw begin,
zo vinden zelfs de bladeren een diepe zin
en hoeven niet voorgoed te zwijgen.…
Zachtmoedig binnendringen
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
1.215 Vader was een oude aardappel,
wees op het kaboutertje
in de pinda
Moeder was een gapende wonde
die schreeuwde om verzorging
De oudste dochter, Soen, een
slapend spoor in droge aarde
verzamelde afval, at en genas
verborg heel kunstig haar kracht
verbond via sluipende wegen
Bij verandering van klimaat
groeide zij uit tot een boom…
Lippen vertrekken
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
660 los dat haar
eindelijk los dat haar
het vlecht zich eigenharig
tussen de toetsen
handig vingers ontwijkend
die willen ontwarren
neuzen vrij
wroeten in regels
opengesperde vleugels
bespeuren oud schrift
geijkte normen
willen vernieuwen
een verse punt
prikt scherp inzicht
slijpt zachtheid
zonder verlies
en lippen…
meiboomdansjes
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
612 een spel van kinderen
van de lente, ze zijn jong
of oud, het maakt niet uit
hun lint is toch het enige
dat wappert rond de boom
een nieuwe ongekende lente
een uitgesneeuwde menigte
en te verfijnen muziek
vormen beelden van vreugde
verwachting, zelfs verwondering
van noen tot middernacht
geselt verzoening de harten
van afgestorven wintergeesten…
koude tenen
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
728 je stilt dagen van winter
en geeft me onwennige
kinderogen
bindt bitterheid
aan alle lege uren
nu dood sneeuwt
op koude voeten
de meisjesjurken, de lippen
gedragen, ongelezen
bij iedere gebroken vinger
en nu het donkere huis
de verte meet
zie ik door muren heen
de oude stenen in
mijn te kleine bouwdoos
jij kust me
maar maakt…
Liefde volgt
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
859 in het geheim
van leven en dood
past elke sleutel
diep in alles en niets
schrijf ik dan stilte
of een lied
als adem loopt
in alle sloten
door ieders naam
en engelenweg
misschien wordt leegte
overeind gehouden
of spreekt liefde
in het tere vlees
leven kiest dood
dood het leven
het is waar jij en ik
naar oud gebruik
onze…
Woorden waarin we woonden
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
743 Woorden waarin we woonden
werden leeg en oud
enkel nog de daden
blijven ons behoud.
Ze zijn meerstemmig
en niet steeds van glas
en nooit komt er een morgen
zoals die gisteren was.
De vogels zullen fluiten
ook al kort de dag
en schuiven wolken voor de zon
en is er wee en ach.…
De kleur van je gedachten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
697 je zag de vlinder
en je dacht een bloem
ik zag je geest verdwijnen
alleen je hand was warm toen
je wilde vliegen
om er niet te zijn
liet kleuren weer verschijnen
je telde op een oud refrein
mijn handen op je huid
ik wilde je bereiken
je bleef als in een trance
steeds maar naar buiten kijken
ik wil die vlinder zijn
geef mij de kleur…
Sneeuw voor de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.425 Sneeuw voor de zon
Waar ik gisteren begon
Is vandaag geworden
De inspanning van tijd
De meest gehate
En geliefde tegelijk
Gisteren was jij hier nog
En ik
In mij woedt de oorlog
In ruïnes
Waren wij vermist
Diep in onszelf
Maar we worden niet gemist
De wegen die ons leidden
Zijn nu onbegaanbaar
En akelig oud geworden
Daarmee ook achterhaald…
Waar liefde woont....
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
700 Ten einde raad
zong hij voor haar
een tikkeltje verlegen
de oude psalm:
“Waar liefde woont
gebiedt de Heer
Zijn zegen….”
Ontroerd zag hij
haar lippen meebewegen.
Zijn stem brak daar
waar zij begon te spreken.…
mijn hart
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.401 leven
Het is emotioneel
Breekbaar
Broos als glas
Het doet pijn
Van verdriet
Het bonkt
Van angst
Het klopt van verlangen
Het klopt voor de liefde
Het klopt voor alle mooie dingen
Geef het geen balast
Het doet wat het kan
Maar ook niet meer
Dan doet het zeer
Bewaar het als kristal
Een klompje goud
Voor het leven
Zo word je oud…
Ingesloten,
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
647 trekt de muts nog meer
over zijn bevroren oren
er hangt 'n ijspegel aan zijn neus
zo koud was het nog nooit te voren
baant hij zich 'n weg
door het vergeten oude bos
waar niets meer groeien kan
op het bevroren groene mos
vervreemd van donkere bomen
koud de rilling over z'n rug
uren lopend in foute cirkels
vergeten hoe de weg terug…
Zij, die Lente heet
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
869 nu winter de laatste niesbui heeft
z'n mantel uitgeveegd
zit lente op zijn schouders
jong en fris en groen
speelt zij met wilde haren
spint een draad van oude dagen
om te glijden naar benee
haar zoete adem zo licht en teer
bemind door vroege vogels
strijkt ontluikend neer
vooruitgesneld door faam
proeft en voelt
een ieder haar naam…
Deinen in broos water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 nog zijn
de meningen verdeeld
over schietlood en kompas
tot averij komt het niet meer
een eigen koers
in oude klompen
niet giftig opgetuigd
met woeste tijden van weleer
ze deinen in broos water
de golfslag al voorbij
het laatste zeil gehesen
overstag was er nooit bij
lager wal zal hen niet raken
hun vrijheid is te groot
zo ver uit…