6044 resultaten.
Boven de horizon uit
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
534 Waar ik in het land van de
Onbegrensde mogelijkheden
Was weggezakt in het oerwoud
Van hoge gebouwen die zelfs
Op recordhoogte hun geluk maar
Niet konden vinden, hooguit
Doelwit werden van onbezonnen
Terrorisme, ben ik hier in dit
Onbekommerde laagland iemand
Die zoals alle medelanders
Boven de horizon uitsteekt,
En voel ik bij elke…
Dat ik er nog toe doe
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
561 Ging al twee mensenlevens mee
En was al door evenveel generaties
Afgeschreven - voorgoed, want ik
Was zichtbaar voor hen onzichtbaar
Geworden, aan het licht onttrokken
Door schaduwzijden die zij mij maar
Al te graag wilden laten aanleunen -
Toch hadden niet zij het laatste woord,
Maar heeft het licht mij teruggeroepen
Dit leven in…
Geborgen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
496 Nu heb je mij
En al je tranen
die nog te huilen zijn
vang ik zachtjes op
nu ineens die pijn
in de wortel verborgen
boven komt en zichtbaar wordt
en je ingedoken en verstomd
zoveel laat voelen
Samen leggen we de puzzel
Ontbrekende stukjes
komen er bij
'k help je veilig op te staan
Zodat je verder kunt gaan
Geborgen in mij…
Wat ik in je ogen las
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Onder een stolp van glas
stroomt de luie rivier,
ver van de sprakeloze stad,
de vroege winter laat zich
klinken, moeiteloos rust het
slib van de waarheid op een
droog gevallen espenblad,
zonder daarvan te drinken,
Een panorama die ik met name ken,
gedompeld in oeverloze wildernissen,
de ziel niet groter dan een notendop,
gedrenkt…
Hulpbloemen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
584 Wolken tijdloos aaneengeregen
Tot flarden losse lucht,
Wachters over de waarheid
Die niet gezien mag worden,
Zwerk dat er duister uitziet,
Geen bal en geen bezem die
Hier nog iets aan verand'ren kan -
Dan is er uit het niets
Die lichtstraal die het
Onbreekbare breekt,
En ondenkbaar fel
Het wolkendek openscheurt;
Het hemelse…
Ruggen praten
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
501 Alleen op de wereld
Voelde hij zich, jongen
Van het Drentse platteland,
Academische graad op zak,
Voorzichtig aan zijn loopbaan
Begonnen, met de beste intenties
Om het voor de kinderen
In de klas zo goed en welgemeend
Mogelijk te gaan doen;
Waar de kinderen hem
Met open armen ontvingen,
Waren het de vakbroeders
Die in een kring…
Dat ben ik niet
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
547 Het stormt, gaat te keer,
Uit onheilspellend donkere wolken
Daalt onzichtbare neerslag
O zo pijnlijk in dit
Zielenlandschap neer -
Wat er in mij omgaat
Dat ben ikzelf niet,
Dat zijn onbenoembare kanalen
Die ontembaar in mijzelf
Rond willen dwalen…
Tussentijd?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
470 Het lijkt allemaal zo vreemd,
ideeën en gevoel gespeend
van naam, wie zal weten hoe
het licht er voorstaat, als het
rood van de morgen zich opendraait?
in het zicht van goden die verdwijnen
de overdaad van stilte, vertelt zich door
in een nieuwe vraag, wanneer zal deze
in een andere afbeelding verschijnen?
de tijdelijkheid van de omgeploegde…
Te teer...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Haar blonde haren
laat zij doelbewust verdwijnen,
streng voor streng
overgaand in donkerdere stroomlijnen.
Als een prinses die zich van haar troon ontdeed
en,
voor het eerst, de werkelijkheid betreedt.
Krachtig worden haar nieuwe stappen
richting, waar dan ook...
....ze weet de weg niet meer...
haar zachte hart blijkt nog steeds,…
Overkant van de tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
599 Het vlot van helderheid
Brengt me na het afscheid
Van de tijd naar de overkant
Waar zij niet meer bestaat,
Een vlakte waar het leven
Zich rimpelloos afspeelt
En zonder einde is…
Voren van de tijd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
485 Het is stil in huis -
De hond gromt niet,
De hatelijke klok
Slaat niet voortdurend
Het overbodige middaguur,
Het maal blijft onaangeroerd
En verdwijnt stilzwijgend
In de voren van de tijd,
Ze heeft nog geen trek
En wil het voor vandaag
Hier maar bij laten…
tuinkabouter
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
530 de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op
een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten
niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg
mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven
de herkenning
die ik vanbinnen bewaar…
www.mijnpedicure.nl
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
634 Eeuwenoude gebinten,
Kromgetrokken door de tijd,
Dragen het dak dat
Mens en machine beschut
Tegen storm, water en sneeuw;
In alle eenvoud bieden zij
Bescherming tegen aanvallen
Van buitenaf -
En nu wappert aan de noordkant illegaal
Dat vale dundoek, www.mijnpedicure.nl,
Binnen een paar weken al
Goor geworden nieuwigheid,
Duurzaamheid…
Voorname achterwerken
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
522 Hout zoals alleen hout
Maar kan zijn - gegroeid
Uit licht, uit sap, natuur die
Altijd nog het laatste woord heeft,
Gebogen tot prachtige gebinten
Die vloeiend aan elkaar bevestigd zijn
Zonder dat er ook maar een enkele spijker
Aan te pas kwam - dat getrouw de wacht
Houdt over 's lands democratie
En oogluikend beschutting geeft
Aan…
Onverwachte groei
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
558 Terwijl de zomertijd
Zich zacht te rusten legt,
Blaad'ren nog net niet vallen
Maar wel verkleuren in tinten
Goud en brons,
Ook de schijnbaar altijd
Groene heg het hoofd langzaam
Hangen laat,
Is daar op die dode plek
Plek waar zomers nooit iets
Groeien wil zomaar de onverwachte
Geboorte van jullie drieën,
Getooid met charmante…
Storm
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
579 Niet in een glas water
Maar op volle zee
Bedenk ik mij later
Het is geen storm
Maar een orkaan
Razend over de golven
Het licht van de maan
Donkere wolken
Ik word voortgestuwd
Het is niet op zee
Deze storm die nooit luwt
Maar in mijn hoofd…
Zo maar
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
533 Donker dat niet op komt dagen,
Neerslag die zich uit de voeten maakt
Op de vlucht voor zon en licht;
Lichte, frisse bries die mij
Wakker kust en tot leven maant,
Het leven rolt zo maar binnen,
Vandaag, zo maar, wat een geluk…
Onvoltooid stuk
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
475 Onderhuids blijf jij
mij vervellen
aan flarden
word ik afgeworpen
niets buitensporigs
maar in wezen
kom ik er nooit
heelhuids van af…
Eindsignaal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
551 In liefde, voor Rik
In grijs licht gevangen
Zie ik de eerste contouren
Van wat mijn eigen kind
Zal zijn - hartslag die
Te zien en te horen is,
Pompende werking, tsjoek
Tsjoek, tsjoek, in hoog ritme,
Voor mij bijna niet bij te houden,
Zo snel, - vijfentwintig jaar later
Kijk ik op zaterdagavond naar
Onschuldig vermaak, Twente-Ajax…
Preek
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
594 als jij normaal was zou je niet afwijken van de rest
zou je je verheven voelen boven verknipte idioten
die midden in het leven staan
van die minderwaardige sociale en geliefde mensen
terwijl je medelijden zou moeten hebben
met hun geestelijke armoede
dan deed je niet van die overdreven absurde dingen
zoals de deur opendoen als de bel gaat…
Bepaald
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
465 Peinzen doe ik, plant weer de ene boom
na de ander. Ze staan al in mijn geest,
bepalen mij vanuit een diepe droom
in duister land waarheen ik ben geweest,
oneindig boek, dat nooit hetzelfde leest.
Hun rariteit zorgt dat ik mij verschuil,
een schaduw zoek en daarin vrijuit huil
om wat niet komt, de afstand en het pad
dat moeizaam gaat, met om…
Weerbarstige waarheid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
467 Met de beste bril
Van de wereld kan ik
De diepste waarheid
Nog niet zien -
Werkelijkheid die te groot,
Te veel omvattend is,
Gezichtsveld dat uitdeint
Naar links en naar rechts,
En ik die daardoor nog steeds
Niets zie, hoe kan ik dan
Mijn blik vernauwen, immers
Dan pas krijg ik een helder beeld
Van de weerbarstige waarheid -…
Reanimatie?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
517 Ik bezing de stemmen
maar kan niet zingen,
ik beschrijf de schreeuw
die mij de mond moet snoeren,
het bestijgt de keel,
reanimeert de eerdere teksten
die van binnen weer naar
buiten zijn gekeerd,
Onderga de aderlating
die het ademhalen insemineert,
ik belicht de kleuren van
zwartgalligheid in een schater,
door tranen gestold
in…
Paradise Regained
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
482 Rijk voel ik me met dit
Herwonnen leven dat zich
Met het pigment van uiteenlopende
Kleuren heeft gemengd tot
De kleurigste verf die bij
Elke gemoedstoestand past,
Alle scheuren vult, en de
Overgebleven plooien in mijn
Gepijnigde ziel gladstrijkt…
Ten geleide
gedicht
3.8 met 4 stemmen
6.717 Wij, die in weerwil van de tijd
het onverdraaglijkste verdroegen,
vanaf dat wij de weg insloegen
die naar voorbij de einder leidt,
beseffend dat wij, juist omdat
wij haakten naar het allerhoogste
wat is gezaaid niet zullen oogsten,
wij gaan het ongeweten pad
tot aan het ongeweten eind,
en vragen niet dan ten geleide
het licht dat soms…
In de namiddag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
542 waarom zou ik verzwijgen
dat de tijd begint te dringen
welk levenslied wil ik nog zingen;
ik ga er nu al van hijgen
is het een opgedrongen keuze
of zomaar een leuze
moet ik het laten gebeuren
of toch nog iets anders inkleuren
het kan ook een luxe zijn
zo te kunnen denken
en dankbaar zijn wat
het leven nog zelf mag schenken
is het…
Mijn eigen tijd raak ik kwijt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
582 Alleen mijn bril nog
Is me eigen, die mij
Het zicht verschafte
Toen mijn ogen niet
Meer wilden -
Vrouw en kinderen afgepakt
Door bittere tijd die
Ontegenzeggelijk voorbijkwam,
Vrienden van mijn generatie
Ontvielen aan grijprage handen
Van magere hein, hapjes die
Immers niet te versmaden waren;
Van mijn tijd ben ik de laatste…
plaatselijk
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
418 vandaag is hier de sterrenregen koel
maanlicht glijdt voorzichtig
langs een uitgedoofd raam, een naamloos
zuchten sterft vanzelf
ik zocht warmte in de dagsluiting
maar het verging door talloos flitsend
in herhaling treden
heen en terug
de brug houdt spaanders, waar gehakt wordt
lijdt een hart in eindeloze kloppen
‘laat het stoppen’…
Dat ik gek ben
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
533 Graaf het liefst
In het donker mijn
Eigen ondoorgrondelijke weg;
Het donker als deken,
Als teken van veiligheid,
De bril die ik draag
Is louter voor de vorm
Want blind was ik toch al,
Maar mijn medemollen
Moeten vooral niet
Denken dat ik gek ben…
VOOR MIJNE 63ste VERJAARDAG 2 dec. 1924
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.618 Geen klacht om 't vlieden van de snelle jaren,
Noch zelfs om 't naadren van de zwarte dood.
Zó min als, stralend goud door gouden blaêren,
De zon treurt, daar zij zinkt in 't gloeiend rood.
Slechts Éne weet, daar andren op mij staren,
Meelijdend, met mijn eenzaamheid en nood,
Slechts Éne weet wat heuchnis ik mocht garen,
Wat gouden oogst…