Netgedichten over liefde

Zachtjes dein ik op de golven van geluk sluit de deur van slechte zorgen teveel bedrog heeft mijn hart gebrandmerkt maar nu laat ik mijn hart spreken zinderend stroomt het bloed jij bent als een ster uit het firmament en vlei mij voorzichtig naast jou neder voel geborgenheid genegenheid en gedeelde smart ik ben een grens gepasseerd…

de woorden kwamen zacht uit je mond maar de echo’s vlogen messcherp in het rond zinnen nog vatbaar voor rede en gevoel weerkaatsten als dolken troffen dodelijk doel het was geen stortvloed waarin ik verdronk maar iedere druppel brandde als gif in mijn wond in jouw ijskoude stilte ben ik weggegaan in liefdeloosheid kan geen warme…

de lijnen zijn helder jij hebt ze getekend met scherpe punt soms rond het rechte van afkomst wordt niet verhuld een blauwdruk voor leven zo leek het heel even wij zijn de vlakken gaan kleuren met alle gebeuren al snel vervagen de lijnen in het grijs van de dagen jij tekent niet meer maar neemt het levenspalet kleurt…

een mooi boeket alleen de bloemen spraken niet gekregen maar zonder liefde in een vaas gezet zag je ogen emotieloos langs vorm en kleuren gaan jij nam ze aan een routineus gebaar het kaartje was je totaal ontgaan heb het teruggenomen deze bloemen zullen zonder warmte nooit tot bloeien komen…

ik zag je lach legde meteen mijn wapens af jij trad mij tegemoet als vriend liet vrede en ontspanning zien niet oog om oog maar in een warm begrijpen werden wij elkaars gelijken je hand bezegelde respect een arm gaf de band van samen naar de toekomst kijken…

De weg bereidt zich voor waar mooie ogen kruisen waar hemelbogen welven naar zichzelf en naar elkaar We waden stevig door in de spiegel der gedachten de hemel kan wel wachten als menselijk metafoor Jouw handen dansen sierlijk de ruches rond mijn hals en waar wij liefde zingen droomrijk en geriefelijk zal ik jouw adem flanken jouw…

Woorden uitgesproken in mijn hart stil in mijn diepste verhullen roep om betekenis van mijn zijn zoeken naar innerlijk wezen naar houvast en zekerheid zwijgzaam vragen naar liefde naar inzicht gewoon een steun een mens die geen eisen stelt in eenheid samen zwijgt tot begrip uit onze ogen spreekt.…

je hand is muzikaal vingers spelen klarinet met gesloten ogen denk je aan een warm bed speelt passie in vlagen laat tonen de diepste emoties vertragen in terughoudend spel je lacht in een kort intermezzo improviseert wat ontspanning want de lust gaat te snel in ieder voor zich komt het laatste akkoord de ontlading is in wijde…

Ei (voor Eileen) Na onze liefdesnacht bakken we uitgeput een eitje of vier met gele dooiers en al en vreten we de smurrie gulzig op. Je slaat nog twaalf eieren kapot op mijn drilpuddingbillen en met het glibberige vocht steek je een vinger diep in mijn nauwe anusgat. Je wilt me neuken als een man, maar dat mislukt. IJzingwekkend…

Spookzolder met spinrag aan de muren, in haar haren. Krakende planken, een gezamenlijk ademen. Hartslag als drumbeat van een verboden liefdeslied. Het vuur dat kunstig, over trappen door gangen dwalend, uiteindelijk met benen op de tafel met de sokken wordt gestopt. Cappuccino. …

jij liet iedere herfst jouw bladeren vallen schoonde losse gedachten in het nieuwe verwachten maar dit jaar braken de takjes kwam er ruimte in de verfijnde structuur nog toon jij kracht in de stormen van heden maar wij merken al hoe je geest heeft geleden de knoppen zijn weg in het kaal dat nu rest alleen in je herfstige dromen…

ik ken het spuiten van de etter uit een steenpuist op het spiegelglas ik ken het knarsen van haar tanden en de geur van sperma in het zomergras ik ken het knielen op vermolmde banken en de zinloosheid van mijn bestaan ik ken het schreien van de boreling en de scherpe pijn van ’t nabestaan ik ken de gloed van de verovering en het trillen…

ik rust in de hoeken van mijn geest heb me teruggetrokken van het feest dat leven heet geraaskal en geroezemoes ego’s zijn weer troef in het eenzijdig woordenspel waar luisteraars ontbreken prietpraat overheerst is morgen al vergeten ik ben het zat wacht in de hoeken van mijn geest op het feest dat stilte heet…

(St-herf/St-orm) Daar [sta] jij weer Teruggekaatst beeld Als afbeelding in Omgekeerde vorm Daar [zit] j' opnieuw Vol liefd' en verdriet Als een weggezet' Gespiegelde vrouw Daar [lig] jij dan Jouw mooie borsten Pront. Pontificaal Klaar voor d' eerste Herfststorm…

jij kuste mij vanmorgen daar jouw zilveren omlijning niet ontbrak onmiskenbaar genoot ik van de tederheid zoals jij was voelt de leegte dieper doch hou ik me vast aan jouw ochtendgroet…

u bent mij een toren van lust en luim verdiepingen van verrassing woedend teder banaal schoon ik zie u gaarne weder…

Ik heb je bij de levensbron gezien, duizendschoon in het gras, oceanen vol klaprozen en ontluikend groen, fragiel misschien, maar transparant als glas,daarin verdronken zoveel dat kon in haar satijnen spiegelplas, nog zonder kleur, verdroogd, verzonken in woestijnen en in het kristal van licht verloren. Totdat je die weg verlaten…

in je ogen las ik het verlangen naar de reis heb je een hand gegeven en wij zijn gegaan samen op ontdekkingstocht of liefde wel bestaat na de bekende pleisterplaatsen kwamen snel de echte vragen of je samen nog jezelf bent en dat een ander eigenlijk nooit went wat heb je opgegeven om met elkaar op weg te gaan wij…

zou ik als de els aan het water mogen wonen de stroming zien de zon dichtbij beleven elke lichtstraal pakken dat wat er drukt in de kleine golven laten zakken zou ik na een roerige herfst de rust van de winter de stilte van de sneeuw rustend op mijn handen verder dragen naar de wachtende wereld verscholen achter de rietkragen zou…

ik loop mee met jou en de tijd samen in een pas die ongelijkmatig oogt maar ons zeker leidt zo het diepste dat beoogt onderweg naar daar waar ‘samen’ ons roept met wuivende hand, haast onzichtbaar ver, waar wellicht geluk ruimhartig teder baadt langs een paradijselijk strand voel de loop van mijn rimpels van links naar rechts andersom…

het orkest speelt zacht de bloemenwei waarbij hobo’s de klaprozen doen wiegen het gras nog groener lijkt in speels vioolgestrijk de paukenslag ons geuren duidt van een exotisch kruid als de dag het doek laat vallen van de nacht schijnen sterren hun applaus en geeft de maan vol staand ovatie…

Bron: Jouw stilte 'k Tast de lijn van jouw heup Streel de ziel van jouw binnen Tintel in de ruimte Met geschuimbekte mond 'k Zweef 't heelal van jouw lijf Straal de lach op jouw benen Vleugel boven wolken Gaaf zwierend in het rond 'k Loop de vorm van jouw hart Ren de schakels van sloten Zingend geheel voorbij tot 'k Eindelijk…

de stilte om me heen zit vol geluiden die mij geruisloos naar ervaren leiden nooit ben ik alleen in mijn omgeving waar groeien het ongehoorde reiken naar de hemel is zwaartekracht mij zonder decibellen aan de aarde plakt zonnestralen hun bombardementen zonder herrie steeds herhalen de echte stilte treedt pas in als…

In stilte wordt de golf van zwijgzame liefde door draagbare stromingen verweven in het geweven net van het leven. De wereld verdwijnt in verzonken wetende dromen en gulzig drinkend van de nectar die wordt aangeboden kan elk gebroken deeltje zich helen. In de tijdelijke tijdloze ruimte van het onmetelijke zijn kan het wiegende…

jij bent anders groter in ogen liever in je lach de wereld gaat aan jou voorbij maar jij blijft blij aan kleine dingen vind jij kanten die ons vaak ontgaan in steeds herhalen probeer jij uren in leven te vertalen geluk zit als een vlinder op je handen je koestert vleugels die je nooit zal vangen…

waar we samen krasten in oude notulen van voorbije nachten en vergeten passie nogmaals de dubbele oxer namen foutloos zwegen…

jij bloeide naast me in het gras het gele hart omkranst met witte blaadjes een wilde bloem vlak naast het pad waar toeval jou ontkiemend wortels gaf ik streelde je pas later heeft je zachte geur me naar je naam verwezen voor mij ben jij uniek gebleven nog kom ik graag jouw bloem is nu een weelderige haag…

je fluistert en toch rimpelen je woorden de meren van gevoel geen duik in het diepe met opspattende emoties maar kabbelende golfjes weerstand van binnenuit met lichte tegenwind hernemen spiegels hun egale glans je woorden drijven zonder lading nu langzaam naar de overkant…

wij kozen glas omdat transparantie licht en openheid gaf jij de kleur en grote lijnen ik details om te verfijnen brak en schuurde plakte de motieven uit het werkelijk bestaan samen hebben wij het ingegoten de verrassing kwam na drogen we hadden niet het echte leven beet ons mozaïek bleek slechts een spiegelbeeld…

zag twijfels groeien in je ogen hoorde haperingen in je stem je handen die me altijd zochten vielen stil alsof zij niet meer mochten je stond nog naast me maar je neeg niet meer naar meegaan met samen voelden we de afstand groeien wisten dat het breken onherstelbaar was toch heb ik je hand gepakt een laatste kus maar zonder…