29229 resultaten.
Ik heb een rood lint om de boom gebonden
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
446 Het niet verder
kunnen reiken dan spiritueel
vraagt van een mens soms veel
te veel.
Wie anders kan mij nu naar
die boom toe drijven.
Waaronder ik zoveel van mijn
gevoel heb kunnen beschrijven.
In het hout kerfde ik tientallen
malen jouw naam. Om iets te doen;
blijven met een eeuwig bestaan.…
Kharma
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
496 De wiel van de levenscyclus
wordt in gang gezet door
een mens zijn goede en minder
goede daden. Zijn kharma bepaalt
hoe hij na zijn dood herintreden
zal; waardevol of waardeloos
of soms dierlijk in het slechtste
geval.
Gevangen in het wiel van de levenscyclus
beleeft een Hindu zijn hiernamaals
menigmaal.…
Zoveel ogen uit het hart.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
489 Soms meen je gezichten
te herkennen.
Verdwaalde ogen in een
voortgang van de tijd.
Je hart blijkt dan even
met medelijden te kloppen
voor een grijs gezicht in
zijn eigen strijd.…
Over-leven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
413 In het smeulend licht
van ondergaande zon
komt energie tot leven
zich lavend aan de Bron
Voorbij de dag geleefd
zoekend naar bestaan
stil verschijnt de nacht
het moment om te gaan
Kruipend, vliegend, aanwezig
baant het zich een pad
op weg naar overleven
gevaren zijn er zat
Nuttig lieflijk leven
door de mens vertrapt
niet op…
Nachtmerrie
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
522 Die Magere Heyn stuurt op
zijn laatste ronde en
de mens doet terugkeren
tot aardse mest.
het kwade met een oog
loenst over de dodenakker.
Waar niet meer voor een
levenslot kan worden geloot.
Slechts een handdruk wordt
nog afgegeven door Pierlala's
engelen des doods.…
Vriendschap zonder hokjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
786 De energie
Die stroomt tussen
Het ene mens
En het andere
Hoe bijzonder is het
Dat we elkaar willen voeden
En gevoed willen worden
Gewoon omdat
In hokjes willen we
Dat begrip begrijpen
En daar content mee zijn
Liefde?…
Uitzicht op zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 Het stormt voor de kust van Oostende
de stroming die op golven jaagt
het zand dat zich perst door de gaten
kieren van de oude, trotse huizen
op het strand geen volwassen mens
twee kinderen slechts met hond
hun jassen hoog boven zich geheven
handen gehaakt in hun jaspanden
zij zeilen voor de wind, staan stil
onmogelijk schuins uit het lood…
De witte zwarte gier
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
544 Ineengedoken zit de witte gier
Te kijken naar zijn zwarte soortgenoten
Hij voelt zich niet gewenst en wordt verstoten
Vraagt zich wanhopig af wat doe ik hier
Hij is een rariteit, men geeft geen zier
Om hem, hij heeft er tranen om vergoten
Totdat een mens een plaatje had geschoten
Beschouwde hij zich als een dooie pier
Een fotograaf kreeg…
Jouw koude graf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 Ze zeggen dat een mens nooit alleen is
Maar sinds jij er niet meer bent
Sta ik alleen met mijn gemis
Ze zeggen dat de mensheid om elkaar geeft
Maar sinds jij er niet meer bent
Heb ik eenzaamheid nog nooit zo diep beleefd
Met vrijwel niemand kan ik erover praten
Over wat we samen deelden
Hoe leeg ik mijzelf voel
Nu jij mij hebt verlaten…
In de stal
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
796 't Heeft daar stil gelegen
voorzichtig neergelegd
met Gods eigen zegen
aan de mens gehecht
Liggend in een stal
in 't plaatsje Bethlehem
't zal mensen in getal
genezen met Zijn stem
Je zal het niet verwachten
dat hier een Koning ligt
uit menselijke geslachten
maakt Hij het donker licht
't Is nu nog ongeschonden
als Kindje klein…
Laten gaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
865 Herinneringen, ik houd ze vast
omdat jij daar deel van was
je was een oprecht goed mens
dank voor wie je was…
Wel holle ogen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
555 zij streden
maar meden elkaar
in persoonlijk contact
alleen de spiegel
zag wie zij in alle
stilte voor zich had
weg waren de
zekerheden van
projecties in beeld
geen fixaties
door afgunst of
jaloezie op de meet
wel holle ogen
in trainingsachterstand
twijfels als vogels in de hand
een ziek hoopje
mens passeerde met een
duizendste…
Apocalyptisch manifest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
516 manifest
ik ben gestopt
waar vissen kleine
plastic tranen huilen
in hun van afval
totaal vergeven zee
waar spiegels steeds
ondoorzichtige beelden
geven van vervuiling
door kleverig fijn stof
met roet beslagen
oppervlaktes wijzen
alle aanspraken af
op het zicht dat ons
ontnomen is en
nu verwordt tot
de ergste nachtmerrie
die de mens…
Geen reden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 oogwenk
de salto van de surfer in de verte
voelen in mijn bloed, de mensen in en uit
ademen, radslagen door mijn lichaam
en windmolens aan de horizon
het bewegen en veranderen
in variaties van hetzelfde, geen reden
voor ziekmakende emoties
Had ik dit eerder kunnen leren
hadden mijn hersenen anders kunnen zijn
of zou ik dan geen mens…
Haar mystieke kant
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
508 schittert de
monoliet zijn
boodschap tegen
donkere wolken
magistraal torent
hij hoog boven
het stille land
schaduw werpend
op haar warme
mystieke kant
zij voedt de
atmosferische
energieën diep in
het spanningsgebied
van het reflecterend
geestelijk verkeer
zij zijn onthecht
waren een eenheid
op interstellair niveau
toen de mens…
November huilt
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
685 ingeslikte tranen dronk
cirkelen gedachten rond
in altijd weer
het laatste beeld aan jou
terwijl herinneringen kleven aan
willen terugdraaien van de tijd
het was een onbegonnen strijd
oneerlijk ook en niet te winnen
een krachtmeting tussen een reus
en een te kleine dwerg
november huilt nog steeds
om wat uit haar werd weggekaapt
uniek een mens…
Ooit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 schijnbaar
blijkbaar
Ooit
zullen
antwoorden komen
zegt een oude wijze man
die als wacht
de rivier laat stromen
Als een kern is ontgaan
langs het oog van de mensen
zal dit nieuwe ruimte slaan
en kan men blijven zoeken
naar zelfontwikkeling
en nieuwe grenzen
Totdat een reis ophoudt
en de rivier niet meer stroomt
en er een andere mens…
Mijn eerste persing?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
397 Maan in ruige zee,
voorbestemd voor mens en dier
rode lap voor mijn stier
Olijf in kruiken,
scherven stromende welvaart
ontpit door eerste persing?…
ik laat u weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 als ik dood ga
zal de wind de bladeren
van de bomen het elkaar
al ritselend laten weten
zullen vogels het elkaar
al kwetterend vertellen
dat ze mij nooit mogen vergeten
zullen zeeën woelig baren
zullen rivieren tranen stromen
en kunnen het verdriet niet langer
voor zichzelf bewaren
ben ik dan zo bijzonder
nee want voor ieder mens…
Lagen van lijden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 eikenhout
ik zocht in woorden naar gevoel
en heb aldoende in toon
een mengeling
musicerend beschouwd
intens is dan de weg
die leidt langs het lijden
was als alleen, ik ging
er in op, zo gezegd
geheel ingevoerd, in trans
en ondergeschikt aan
de kracht, die in twaalf
haltes was vastgelegd
het moment van sterven
en overgave van deze mens…
Voorbestemd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
456 Liefde voor de mens, je gunt
het ieder.
Mooi is het, als je de ware liefde ontmoet,
die jouw vertrouwen geeft en je met respect
behandelt.
Waanzinnige momenten met elkaar beleven
in liefde en in voorspoed.
Voorbestemd, het klikt misschien raar,
maar vaak zit er een stukje
waarheid in.
Geniet, als je bij elkaar
bent.…
Vuurspelend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
417 vuurspelend met
de zon het huis
verwarmde rondom
zij waren het
die het ronde
rechter lieten lopen
om de openheid
perspectivisch
transparantie te geven
de ingetogenheid
kwam van binnenuit
in hoekloze vlaktes
die doorlopende
ruimtes leken te
kunnen verschaffen
een huis naar
mijn hart dat klopte
leefde en meebewoog
in alles wat de mens…
Bestemming Onbekend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Het is een droommiddag
het is zo heerlijk stil en vredig
geen ander mens
kan deze stemming nog bederven
en de fles is heel erg ledig
Ik moet nog naar het onbekende reiken
zowel gerechtigd als veroordeeld
tot het zijn met mijn gelijken
zonder vroegtijdig te bezwijken
Misschien kan ik nog reizen
en geeft het onbekend terrein
van vreemde…
HITTE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
590 kan die hitte dragen
die morgen op ons drukt
die ons straks gaat belagen
waarschijnlijk slechts drie dagen
waar niemand door wordt verrukt
als ze ons schaduw en huis injagen
even denk ik geef nu maar regen
en als dat weer is geweest
denk ik wat toch een wens
had maar weer gezwegen
straks in de winterse kou
herinner ik me als menig mens…
Voor Martin
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
825 Dus ook jij hebt nu ons aards bestaan verlaten
Het bericht kwam onverwacht verdrietig aan
Maar ieder mens gaat, dus ook jij
Want hoe kon ik denken dat jij de dans zou ontspringen
Juist jij
Had mogen blijven
Om deze planeet iedere dag wat mooier te kleuren
En dat heb je ook gedaan
In je onvergetelijke mooie bestaan
Rust nu zacht…
Leek herinnert zich
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 Veel te eten en te drinken zullen ze
niet krijgen onderweg, misschien bij aankomst
Een kop zwarte melk in de vroegte -
Vóórdat voor hen de wereld voorgoed vergaat:
nooit mogen we vergeten:
Het beest in de mens bestaat.…
sluipmoordenaar(corona)
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
643 slim en meedogenloos gaat hij te werk
het is geen mens noch dinosaurus
maar deze nog ongekende virus
lijkt moeilijk te bestrijden, is zo ijzersterk.
dus, aan alle mensen groot en klein
blijf zoveel mogelijk... meters uit elkaar
geen handjes schudden is nu "wel" een mooi gebaar
wees alert voor dit... superieur venijn!…
Koor
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
508 De oudste taal ter wereld
Klinkt sinds mensenheugenis
Met pasen noch met kerstmis
Wat op zich geen leugen is
Het gemis aan kerklatijn
Doet velen terugverlangen
Naar pracht en praal der kanseltaal
Gregoriaanse zangen
Het zijn de opgezette kelen
Die zoetgevooisde klanken kwelen
Van blauwborst nachtegaal en merel
Wijsjes die geen mens vervelen…
Levensbad
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
450 Dagelijks word ik een ander mens,
die geleidelijk lichter wordt.
Totdat ik weer grond voel,
waarop ik wankel loop.
Gelukkig verandert deze dag in morgen.
Dan draai ik de kraan weer open.
Dan zie ik het leven stromen.
Dan voel ik me als een vis.
Weer schrijf ik gedichten,
gekleed in het kostuum,
dat ook Adam droeg.…
Achter het geduld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
522 het wordt weer stil om me heen
of krimpt het buitengebied
ook van binnen, in mijzelf
heeft elke mens dat gemeen?…