Alle inzendingen over liefde

Wilt gij weten, lieve Schone, Zielvermeestrend als Dione! Hoeveel kusjens ik verlang, Als ik, van uw arm omstrengeld, Door de zoetste min verengeld, Hijgende aan uw boezem hang? Tel dan (zo gij 't moogt) de zuchtjens Van de zwoele lenteluchtjens, Die hier, fladdrende of en aan, Dartlen door de lindeblaân; Tel het heir der bloesemknoppen…

Samen kijken naar de hemel een ster uitzoeken die boom past bij jou dat jaargetijde hoort bij jou dat eten maak ik voor je klaar dat land is echt jouw land dat landschap is jouw favoriet de zee heeft aantrekkingskracht samen filosoferen over alles die steen hoort bij jou die vogel trekt jou aan dat gerecht hoort bij jou jouw aantrekkelijkheid…

In het verkeer met vrouwelijk schoon is afstand houden niet mijn ding, op de snelweg van het minnen daag ik de dames voor de kling. Al botst het soms weleens ik raak niet uit het lood, let niet op voorrangsborden al stop ik wel voor rood. Alle heuvels op mijn vlucht sjees ik over zonder remming, op Aphrodite’s liefdes baan omzeil ik…

Het diepste ik dat ik van jou ken laat mij hier weten wie ik nu ben onder maanlicht in de nacht en onbevangen het is de stilte in jouw zwijgen die ik in mijn hoofd herken als weemoedig nachtlied van verlangen het zijn dromen die dikwijls verschijnen wanneer de zomer gaat verdwijnen zonder wrange klank van droeve heimwee…

er klopt er klopt er klopt zo veel van waarde er klopt zo veel van belang luister naar je hart dat zegt, er is een kans van slagen dat ene wat nu niet kloppen kan dat ene waar je later om lachen kan er klopt er klopt er klopt iets niet ik zou het er op wagen…

Het is een dolle en dwaze wereld en ik doe mezelf een belofte. Deze dag wordt een gouden dag. Alles gaat veranderen. Ik voel dat het mogelijk is. Ongecompliceerdheid wordt een nieuwe troef. Ik stap naar buiten en groet met enthousiasme de mensen die ik tegenkom. Glimlachen vallen me toe. Het enige wat ik hoef te doen, is de dag te plukken…

je spint de waarheid niet uit wollige woorden omdat die in het onderhuidse zijn geboren de tonen kleuren niet in modulatie en gevoel alleen met zachte handen in leiden en begrijpen zullen deze spinsels ooit tot eerlijke ragfijne garens verglijden…

hoe meer ik je wil verjagen uit mijn gedachten, hoe meer ik aan je denk ga weg laat me vergeten waarom ik zoveel van je hield…

De Trevifontein van de lage landen met speels gemak dartelen door de springbron. Elke munt in de portemonnee is het geluk naar de smaak van bourbon. De Trevifontein van de lage landen de magie van het geloven in dagdromen. De nacht blijkt te kort om de ware tijdens ouverture langs te laten komen. De Trevifontein van de lage landen het…

Mijn karakter gaat op wilskracht het gevoel wat ik voor jou schrijf. Teder hoe ik mijn woorden kies hoe je taille in het licht verschijnt. Mijn droom die een brug kan slaan van energie die leidt tot jouw geest. Het geloven in de straling ’s nachts dat wonder blijft voor mij een feest.…

Ik mis je, als was je mijn eigen vader, als ik dan door al mijn gedichten blader, die ik voor jou schreef weet ik dat ik dankzij jou nog leef.…

Vakantie is weer voorbij de wegen slibben dicht de rotondes zijn onoverzichtelijker. Maar mijn weg naar jou doorziet alle sluiproutes zonder bewegwijzering zonder navigatie op karakter. Het is mijn sluiproute wat dagelijks kostbare tijd scheelt om onze harten te verrijken Mijn ingestelde navigatie laat geen weg overbodig guitig weerklinken…

Met loden stappen stilzwijgend verlaat ik jouw leven als laatste ridder van liefde ga ik verdriet tegemoet me bewust van de nederlaag.…

zo vaak zie je een man en een vrouw zwijgen en ook nog eens aan een restauranttafel met uitzicht over onrustig water en aalscholvers die voorbijvliegen je kon ze horen en zien vlak over het water maar ze zagen het niet ze waren in gedachten ze dachten aan dat niets weten te zeggen de man en de vrouw en de aalscholvers…

Mijn peinzen kan de vreemde dood nìet loven Die me u welhaast voor steeds genomen had: Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat, Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven. Dan had ik u nooit bevend meer omvat, Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven, Met u nooit meer door zomers blijde hoven Gedwaald of laat door de avondlichte…

Haar haarlok parmantig achter haar oor geschoven is daar als een vulkanische uitbarsting haar charme als een eclips komt stralend haar verborgen glinstering wat mij als een corona betoverend kan verwarmen. Haar hypnotiserende iris doet mijn hart smelten haar doordringende pupil verrijkt mijn geest wanneer haar haarlok als een zonsverduistering…

Vaarwel, prinses van mijn gebroken dromen het ga je goed geniet zo lang het kan van je illusie: de droom van vrijheid en de vlucht vooruit op eigen vleugels. Geluk, het weze je gegund de prijs die ik betaal en die je niet wil kennen geeft er je recht op. Vergeet mijn tederheid mijn kwetsbaarheid en zoek jezelf in strelingen van…

Jij en ik, zo samen door het landschap jij en ik, zo samen vastgelegd in poëzie mijn poëzie. Ik had werkelijk nooit gedacht het allemaal voor elkaar te krijgen... maar jij en ik, zo bescheiden en eenvoudig! Ik plaats jou op de voorgrond in gedachte, in daad en werk. Jij, je wilt altijd zo op de achtergrond blijven in leven en sterven.…

als altijd zit je te stralen en zonder dat jij het in de gaten hebt met ogen anderen te raken het is jouw woordeloos welkom met een innemend gebaar geef jij rust en een streel door het haar jij luistert ziet zinnen zich rijgen tot een verhaal bemoedigt stiltes in welwillend beamen jij kent de namen van hen die je wijsheid en…

Iets op kunnen slaan uitzetten tegen een bepaalde rente Er van kunnen leven tegen het vergeten die kleur blauw in haar ogen…

Je voelt zachter dan de huid van een perzik je huid is gladder dan een nectarine je geur is fruitiger dan je aanstekelijke lach het is een beleving dat ik je weer kan zien. Jouw ogen werken als een metronoom die mijn droom hartstochtelijk realiseert die herinnering zo zoet als jasmijn dat op een waargebeurd verhaal is gebaseerd. Het…

verschrikt kijk je op als er glas breekt en schoonheid verscherft in het raken van de grond je ziet in een flits transparantheid verdwijnen voelt meteen de pijnen van het dramatisch gemis het was kunst in zijn fragielste vormen suggestief massief vulde de ruimte met bijna niets ook de basis is gespleten toch vormen zij een nieuw…

Jij, in de schemer devotioneel in blauw jij, zo mooi o zo mooi eenvoudig krachtig mooi zodat ik vol bewondering geheel verwonderd word beloond met de hoge verwachting waaraan jij telkens zo eenvoudigweg mooi voldoet.…

er zit geen rust in je handen zij cirkelen bogen vingers wijzen bevlogen naar een mooi perspectief zij schaduwen woorden benadrukken klanken die anders niet of veel minder lang blijven hangen zij dragen de taal die in je blik staat geschreven accentueren het belang van intensief leven vinden ontspanning in het strelen en helen…

De duisternis gaf mij een hand, je zonden zal ik blijven strelen, in het transparante kleed van verlangen, gaf je mij een laatste nacht de afbeelding zal op het linnen blijvend zichtbaar zijn, je slagen beukten op de holle vaten van beloften die te snel waren gemorst met een vederlichte sleutel zal ik trachten, de opening te hervinden…

Ik heb geen woorden. Geen woorden meer. Deze dichteres nog steeds verliefd op jou! Ik droom. Ik denk. Ik voel: mijn ziel zweeft want jij bent geweldig! Altijd zo geweest zo sterk gebleven in de beleving precies zoals je zei. Geweldig dat je nog steeds het bezielende leven bent! Geweldig, jij zo ongekend zo ongeloofwaardig. Jij…

ik heb je gezien in vergelijk kleine dingen geijkt waar in jij zo op mij lijkt een subtiele beweging als schaduw van blik jouw ogen zien het gebeuren handen zijn er eerder dan ik je lach is spontaan maar ik hoor je gedachten al snel verder gaan in het raken van snaren om de aandacht te bewaren je speelt in een wereld die jij nog…

Uit een kroniek van verdriet konden we ons niet laten uitdrijven en uit de zeearmen zwom je weg over de onstuimige jaren van het tij, de zwemkunst hoefde ik je niet te leren nu de handen de uren niet meer strelen maakt dat de dag vleugellam, diep begraven in het zand en extra lang, op de vloedlijn verstoof het inzicht, dat geluk…

Ook al voelde ik me dun en koud of dik en warm voelde ik me suïcidaal, vraag niet hoe maar ik bleef in leven altijd met het uitzicht op de hereniging met Jos de Vries en God wat op aarde niet kon zijn kan daar wel zijn, eeuwig.…

Hoe zal ik onze kamer noemen? waar wind en getij algenstromen streelt en jij met halfgesloten ogen de zee verstilt tot kleine golvenbogen, en wij in stamelende tederheid letters prevelen, handen kijkend glijden en tijd onvergetelheid gaat beitelen. Hoe zal ik onze kamer noemen? waarin spoorloos wordt weerspiegeld elke rimpelende huivering…