35386 resultaten.
als leuze
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
693 knijp schaduw
tot duistere figuren
laat ze sterven
op muren
in tegenlicht
van zon
als leuze
in schreeuwende
kleuren
doen ze
de waarheid
geweld aan
schrijf ze
maar dood…
sterfelijke vrijheid
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
710 ik schreeuw mijn armen
rond de geknotte wilg
en laat tranen
de kronkelige groeven volgen
als lijdensbanen
van verdriet in de avondstond
mijn knieën knellen de stam
opdat ik niet val
vraag me af hoe het komt
dat mijn menselijke vrijheid
bijvoorbaat sneuvelt voor
een diep geschapen dal
alsnog zak ik traag
en schreiend neer
de nagels…
vannacht
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
774 mag ik
je dromen
bewonen
in je
herinnering
komen
je sussen
in slaap
liefde
bedrijven
en over je
schouders
wrijven
als het even
niet gaat
de nacht
met je
delen
tot morgen
mag ik
dit dromen
vannacht…
met oogkassen vol ongelijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
706 ik dook mijn slotgracht in
zwom tussen bagger naar riolen
wilde leven nog
had schijt aan mijn idolen
zocht naar een kelder
met het water aan de lippen
wist die te vinden
net voor ik zou stikken
zag de beenderen
in uitval aan de kluisters
rook weer de geur
van dodelijk halfduister
schedels dreven langs
met oogkassen vol…
avond
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.507 in de schemering bewegen zij
op zoek naar drinkbaar water
er wordt gedag gezegd en tot later
wie de dikste is en spaart
voor de jaren van mager
het gebeurt steels
voordat het duister komt
op zachte voetkussens aangetreden
de schepsels van de nacht
op jacht gaan tot de dag…
lacht je zacht gezicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
771 je kijkt naar mij
maar bent mijn
horizon al lang voorbij
doolt in onbekende verten
ik voorgrond niet
in een wereld waar
de waan het spook verscheurt
en vreemde geesten krijsen
toch wil ik
bij jou blijven
als een laatste draad
voor je ons voorgoed verlaat
ik pak je hand
je kijkt verschrikt en
voelt ineens je eigen ik en
lacht…
Er ging iets van liefde...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
755 Er ging iets van liefde door ons heen
van d'een naar d'ander
van d'ander naar d'een
er ging iets van liefde door ons heen
en alle licht dat gebroken werd
en alle vuur dat ontstoken werd
van d'een naar d'ander
van d'ander naar d'een
liet door de dagen een blijvend spoor
werd als het graan in de diepe voor
ging als nieuw leven de wereld…
maskeerde mijn littekens
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
717 ik had geen
masker op bij jou
wat crême maskeerde
mijn littekens, gegevens
uit een vroeger tijd
door niemand meer te lezen
tot jij het grillig wit
weer zichtbaar kuste
en de gehechte wanden
waar agressie rustte
en tot leven bracht
in zachte roze huid
jij heelde wat ik
steeds verborgen hield
was de spiegel die beviel
mij duidelijk…
LEVENSKUNST
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.021 Elke dag is een gedicht;
Grommend als een valse hond.
Dante’s levende Inferno
Aan het lijntje gehouden.
Een dauwdruppel dagdromend
Op Goede Vrijdagavond
Of een vluchtige kus
Op een overvol perron.
Ieder gedicht duurt een eeuwigheid an sich;
Wordt later liefdevol aangehaald,
Geciteerd of
Met weemoed teruggelezen.
Ieder gedicht…
weerbarstte het blauwzwart basalt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
796 jouw raadsels
granieten mijn zachtheid
verkillen mijn ogen
als ik je zie
het koude in
azuurblauwe ronding
parelt indigo
jij was eens mijn amigo
jij weerbarstte het
blauwzwart basalt
je stem deed me splijten
door zijn vrouwelijk alt
ik toonde mijn kern
nog maagdelijk door vuur
jij spoot ijs in mijn aders
doodde de zachte…
Koud water
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.964 Of je nog van me hield
ondanks al het feilen
van de mens, het vlees zo zwak
me aankeek of ik het wist
terwijl ik slechts kon kijken
naar het ijs van de fontein
luisteren naar het zacht fluisteren
van kouder wordend water
met voeten zinkend naar later…
eenzame mandragora
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
600 boven de starre mandragora
in vol naakt ornaat vergeten
bungelen gekloofde voeten
de laatste der gehangenen
eindeloos galgentouw schuurt
niet bereid tot knappen
blijft het schommelen duren
lang nadat leven vervloog
naamloos en onbekend
trotseert het lijk de weken
tot de wind dan moegetergd
ook de laatste gans verwaait
eenzame…
morgen voorbij is gegaan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
719 warmte in blikken
vingers die schikken
in elkaar draaien
handen die aaien en
van vandaag even schrikken
haar uit je ogen
speels zijn de vlagen
die lokken verleidelijk
langs je hoofd laten jagen
beteugel mijn storm
ik zal bedaren
boei met je liefde mijn
handen en kus de gevaren
tot we de tijden vergeten
niet meer weten…
u goddert al mijn krachten
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
807 ooit zal ik
een épos schrijven
waarin ik magistraal
arena's zal betreden
u zal smeken om uw zegen
voor mijn strijd
u goddert al mijn
krachten de torso
zo gewild schouderspier
en bovenbeen zijn aan
wilde dieren echt verspild
maar ik wil schrijven
om uw gunst
geef mij uw minnaar
ik verander zo zijn kunst
jengelbengel is altijd…
wandeling met jou
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
2.354 we liepen samen uit het lawaai
de stilte in, een vogel zong
er was een hond die blafte
er waren stemmen in het ritselen
van bladeren, toekomst voorspeld
verleden ontrafeld, ik deed
mijn schoenen uit en jij kon niet
achterblijven, hing de jouwe
de veters aan elkaar geknoopt
met een zucht om je nek
op het breder wordend pad
kwam je naast…
zal niet naamloos gaan herrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
876 en
het kruis gesloten houdt
roepen zinnen
om vervulling van verlangen
door voor jou te hangen
bind mij met beloften
die de tijd heeft afgeperst
de voetensteun was scherts
doorsteek me met een toekomst
die me schijndood houdt
sterven is me al vertrouwd
ik zal niet naamloos gaan herrijzen
wel de mooie jaren op gaan eisen
die het leven…
levensrealiteit
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
724 van verbrande synapsen
en echo's van flarden bewustzijn
in verstard grijnzende ogen gevangen
ging hij neer, zijn doembeeld achterna
op de bodem van zijn onsterfelijke ziel
maakte hij onzacht een noodlanding
niet de eerste en zeker niet de laatste
maar net zo goed weer de zwaarste
beschermd door zijn apathie
maakte hij de som van zijn leven…
je vingers op mijn huid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
751 ik voel je vingers
op mijn huid in het
passeren van oneffenheden
ze masseren die er uit
in lange lome halen
je ontlokt me de verhalen
die verborgen zijn
opent zo de lijn tot
spreken omdat ze onderhuids
mijn harmonie verbreken
ik wilde ze vergeten
niets meer van hun
pijnen weten om
vandaag te kunnen leven
zonder die herinnering…
Hij zucht de laatste adem
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
572 De oude boom buigt zich nog eenmaal
diep voor de aanzwellende wind
wolkenmassa’s hollen gezwind
grauw aan hem voorbij
Gefluit hoorbaar ver gedragen
een verschrikkelijk scheuren is zijn lot
geknikt en gespleten tot het bod
de ziel gebroken
Jaren van rotting
weelderig bedekt met zwammen
de kale boomstammen
het nieuw leven proces…
nergens spijt van
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
3.756 stil blikt hij terug
op zijn wilde jaren
vechten met de wereld
betogen tegen onrecht
weer een dode voor vrede
het wandelen in de bossen
met aan elke hand een lief
zorgeloos proevend van alles
morgen net zo min in zicht
als overmorgen al kon bestaan
de examens aan het meer
waar gulzig de zon werd genoten
het hoofd op een bed van boeken…
in de dwarsstand van je ogen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
654 stilte ruist
legt gedachten uit
in rust die spreken
overbodig maakt
je bent geen bijgeluid
iets op de achtergrond
ik voel je huid de zachte
lippen op mijn mond
ik proef de kilte van
afscheid in je zoenen
je schenkt me warmte maar
leegte kun je niet verbloemen
ik neem je glimlach mee
in de dwarsstand van je ogen
uren zijn…
OMRING ONS MET UW LICHT IN DEZE NACHT
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
2.378 Al scheurt de dood het leven hier uiteen
en zaaien wij de korrel in de aarde;
U geeft de vrucht voor eeuwig nieuwe waarde
dwars door de afbraak van dit leven heen,
U wilt ons uitzicht geven,
de toekomst is het leven.…
je ogen dromen vager
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
633 zonder vragen
je hebt de strijd nog niet
verloren in het weten wie je was
je draagt alleen de kleding
die een ander niet meer past
jaren gaan te snel voor jou
je ziet alleen contouren
je haast je niet er is geen gauw
vandaag kan je niet meer beroeren
stilte is je metgezel
je ogen dromen vager
uren slaan voor jou nog wel
maar het leven…
in dwars kunstlicht van de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
641 rank en stralend
in dwars kunstlicht van
de zon groeien de contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood…
Zo ver
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
2.742 Het is, zover
ik, ontwaak
een droom
ik geloof
herinner, de ogen
het vuur, mededogen
de strijd, over leven
de macht, het vergeven
van zijn kracht, ontdaan
ik zie, oneindig
zo, dichtbij
kan ik niet, blijven
waar, ik ben
voorbij, gelegen
voor, het wezen
achter, zijn
waar, ik was
om, het even
bij te blijven
wat, te weten
wat, te zijn…
Moed der wanhoop
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.795 Uit
louter wanhoop
gaten springen in
de weerstand van het
levenslot…
die rozen witter maakt dan sneeuw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
684 ik zag de rode bal
kon haar niet ontwijken
zij ging langzaam over lijken
rolde als een draad
langs wegen die ik
volgde in mijn leven
ik kwam haar ook vandaag
weer tegen terwijl het rood
alleen gebruikelijk is voor overwegen
we botsten heftig
in een kleur die rozen
witter maakt dan sneeuw
ik denderde maar door voelde…
een wereld zonder ogen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
747 je was hier pas en dacht
de wereld vriendelijk
voelde je als gast in
een omgeving die verraste
ze zagen uit de verte
dat je een vreemde was
geen vriendinnen had
dat je je schaduw haastte
ze hebben je alleen gelaten
omdat je niet voor slijmen koos
ze waren niet echt boos
er was gewoon niets te bepraten
stemmen irriteerden…
zacht pulseert de dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
644 druppels kleuren
licht het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen…
Onbegonnen liefde
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
717 wij hadden alles al
elkaar en het leven
eromheen een grote strik
om het allemaal te behouden
het huis, het strakke pannendak
en de tuinen tussen hagen
vol gangbare paden waarop
we samen voortgang maakten
kindergeluiden die soms
als jonge honden blaften en
die rode zon altijd weer onder
op het hoekje van de beukenhaag
dat zagen we graag en…