13329 resultaten.
Gisteren
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
689 Het verdriet vervagen
pijn minder voelbaar
samen met aanvaarden
het in je hart bewaren.
Als morgen de zon
weer zal gaan schijnen
komt een lach terug in
de schaduw van tranen.…
Herfstdag
hartenkreet
4.5 met 18 stemmen
693 Een zomerse herfstdag
De aarde toont
zijn kleed
de natuur laat de bladeren blozen
zij dwarrelen naar benee
als een tapijt voor onze voeten
de lucht
lekt haar verdriet
ik wacht dat op 'n dag
de zon weer schijnen mag.…
Ik en de ander
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
596 Als iemand binnen komt
naar buiten treedt
uit zijn beslotenheid
dan
worden liefde en verdriet
een tweevoud
dan
ben je met tweeën alleen
en niemand die
onze eenzaamheid delen wil
in de naam van de vader
en de zoon
in alle eeuwen der eeuwen
laat ons beiden bidden
wat een geluk…
d'ommekeer
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
745 't was toen de uil zijn woorden braakte
in domme wijsheid of niet
dat de schaduw niet meer wijken wilde,
zij haar verdriet als vleugels vouwde
met het kind naar binnen
zo niemand zag hoe klein
ze was, hoe niets meer
nog hetzelfde was
- grote ogen liegen dus ook -
en alles verloren van zuivere glans…
Ma met Alzheimer
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.190 Ook blij,
Ook tevreden
Verdrietig en klein,
Alleen en stil.
Praten over vroeger,
Praten over Pa.
Blij als ik kom,
Boos als ik weer ga
Dat is mijn Ma.…
HET AARDIGE
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
878 Ik moet zo huilen
om je verdriet en lachen
om je jubelen.
Wellicht is dit nu
de eeuwige verrukking
van mij en ieder.…
Bloedbroeders
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
905 Door het lot gebonden
Elkaar niet bij toeval gevonden
Delen vreugde en verdriet
Worden vrolijk als de een de ander ziet
Kunnen samen de hele wereld aan
Vullen elkaars gedachten aan
Vrienden kan je mee lachen
Bloedbroeders lezen elkaars gedachten…
Ontstijgen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
430 Aan elke traptree die ik achterlaat
geef ik mijn zorgen en verdriet
en til mezelf naar een hoger plan
bijna ontstijg ik mezelf
maar aard met beide voeten
op de grond
het uitzicht wordt er beter op
nu ik mij ontdoe van alle last
en grijp de vrijheid met al mijn zijn…
nacht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 ontmasker de nacht
zie zijn ware gezicht
stoot de onheilsgodin
van haar voetstuk
ontmantel het duister van
diep en donker verdriet
ontneem de zon haar
zwarte kleur
tussen de bomen
lost de mist op
de ontreddering
voor even voorbij…
Nelson Mandela †
snelsonnet
4.4 met 5 stemmen
996 Je voelde zélf zijn vreugde naast verdriet
Verzoenend was hij, wars van ieder schisma
Als ik hem zag, merkt’ ik dat ik ontspande…
Terwijl gelijkertijd mijn ogen brandden……
dageraad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
457 tussen
drijven en zwemmen
ontbreekt soms slechts de durf
nog te verlangen
hoe dan ook
zouden
verdriet en pijn
onvoldoende moeten zijn
om de gordijnen te sluiten
op de klaarte
van de dageraad
hoopt men...…
Oneerlijk gevecht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.048 Ook al lig je nu heel slecht
Je vecht en je vecht
Tegen een oneerlijke strijd
Het leven raak je kwijt
Waarom moet het zo zijn
En dan ook nog is er die vreselijke pijn
De kanker maakt je zo intens moe
Je wilt wel maar je weet niet hoe
Dit doet mij zo veel verdriet
Als je iemand zo aan het strijden ziet.…
Condoleance
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
498 Wat doet het mij toch peilloos veel verdriet
Waarom moest ons dit nou weer overkomen
Abdullah uit dit leven weggenomen
Die gaf wel 1000 stokslagen per tweet
Wij kunnen niet, maar Koning Willie wel
Die condoleert ze, ook namens de Shell.…
Wat je kan voelen, maar niet kan zien
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
984 Het kloppen van je hart
Kramp in je kuit
Stil verdriet
Je neus zonder spiegel
De warmte van de zon op je huid
De bezorgdheid van je moeder
Honger voor de middag
Gelnagels onder de lamp
Een stofje in je oog
De koppijn na het drinken
De last op je schouders
De liefde…
Troostkleed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
784 Ik weef voor jou een kleed
van gevallen tranen
blonde kinderlokken
en duizenden kusjes
Ik maak een troostkleed vol liefde
voor verdrietige dagen
in zachte opbeurende kleuren
warm en veilig
Een schuilplaats voor de wereld
waar ik altijd bij je ben
ook als mijn armen
er niet meer zijn…
keramiek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 eens m’n liefde
nu gedachten
gedragen
door verdriet
ondersteund
door pijn van
weten wat
verloren ging
grote gevoelens
die me zorgen
baren & kunstjes
flikken: woorden
kleien, zinnen
beschilderen
vers gebakken
oud gevoel…
Flessenpost
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
840 door ratten
vrouw & kind
verlaten, ben
ik op zoek naar
een zinkend
schip, zelfs in
een fles vind ik
geen steun
& wat er inzit
biedt me geen
troost, 't geeft
mijn pijn een
verloren stem
verdrietige
woorden die
niet rijmen op
betraand papier…
Donkere duiker
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
405 De tranen die
Ik in dit leven
Op voelde wellen
Zijn nooit aan
De oppervlakte gekomen,
Ze liggen ergens onder
In deze diep donkere
Duiker opgeslagen -
Nu ik ouder ben
Probeer ik ze aan te boren
Maar ze liggen te diep,
Het lukt me niet
Om er bij te komen,
Ze liggen bevroren
In stil verdriet…
naseizoen (als requiem)
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
898 de zwaartekracht van een seizoen
verenigd in een aflopend jaar
het blijkt een aanslag
op mijn gemoed
een vreemd soort verdriet
als bij het afscheid
van een heel goede vriend…
Eva en Jort
snelsonnet
3.2 met 4 stemmen
784 Men wéét het niet exáct: een groot verdriet
Gelukkig zijn er absoluut geen zaken
Waarover ’t land zich écht druk hoeft te maken…
Brussel was toen nog een bruisende stad
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
608 naar J.Brel(22-03-'16)
laffe barbaren zijn het
die hebben toegeslagen
ze lieten bloedige sporen na
en een zee van verdriet
wat alom heerst is
grote machteloosheid
graag had ik dit korte relaas
willen afsluiten met wat
woorden van troost
maar ik heb de moed niet…
Verweesd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.045 Een oorverdovende leegte
Overmeestert mij
Het gemis
Schreeuwt het uit,
Zonder geluid
Ik ben in de greep van
Een verlamd gevoel,
Verweesd verdriet
Ik voel me als een verlaten huis
Overwoekerd door
Onkruid
In de verte staat een oude fontein
Daarrond cirkels van opgedroogd water…
De ziel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 De ziel
Van de mens
Is het onuitgesprokene
Het onaantastbare
Het niet weten
De ziel
Draagt de wetten van de kosmos
De ziel brengt levensvreugde en verdriet
Voor de ziel heb ik eerbied
De ziel staat in contact met de wetten der natuur
Zonder wetten
geen bescherming van het heilige vuur…
Zingen....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
532 Ze zingen
zingen samen
de liederen
van vreugde, van verdriet
Smartlappen....
zingen ze -bevlogen-
ik herken de deuntjes
maar de woorden niet
'Een café
aan de haven'
'de klok
van Arnemuiden'
Met hart en ziel
zingen ze
krijg tranen
in m'n ogen.…
Tranen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
457 Tranen, herinneringen, verdriet
en de liefde, die je met mij had.
Vergeten doe je ze zeker niet.…
Erdogan spreekt
snelsonnet
4.4 met 5 stemmen
740 ’t Was wel gedoe, geen genocide hoor,
want zo beroerd zijn wij nou ook weer niet
De Nederlanders doen ons vaak verdriet
Voor hén verklaar ik even tussendoor:
Graag wil ik over tegenstanders walsen
Wij zullen nóóit geschiedenis vervalsen…
Rampen
snelsonnet
3.8 met 5 stemmen
886 De IJskap smelt, het water stijgt en stijgt…
De Plastic Soep breidt zich voortdurend uit
De Afvalbergen groeien naar verluidt
te hard, maar wat de mensheid ’t meest bedreigt:
De grote Koffieschaarste komt er an
Daar word ik zo intens verdrietig van…
verveloze dagen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
599 zó kleurloos dikwijls
als ook leemte kan zijn
met melancholie op de loer
en ginds het verdriet
oprukkend als een groots
vijandelijke leger
zó voel ik me soms
op verveloze dagen
als het bladdert
dan verlang ik hevig
naar grondverf aangebracht
met zachte kwast…
nog lang niet klaar
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 De hemel een grauwe grijze koepel
Stakerige bomen roerloos op een rij
Dode takken in moerassen vergaan
Als een muur de ijsmassa op de kust gestrand
Een berg verdriet verborgen
onder het oppervlak
Alles is tot stilstand gekomen
Het is nog lang niet klaar…
Schijn
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
596 weer een droom
de eeuwige stilte
rond de maan
verdriet om jou
het verzwijgen
dat ik je mis
het is wat het is
zo wrang
nooit, nimmer nog
wezenlijk hier
weer een illusie
dat stilzwijgende
rond de maan
toch ten volle
in gedachten
licht in duisternis
het is wat het is……