9768 resultaten.
Het heilig vuur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 ze werden geblust met begrafenis
van oud zeer.
Ik leerde ze veel meer.
Maar het grote vuur der liefde
deed hartstocht verlangen
van geliefde tot gedicht.
Een lichtend vuur, zou ik
mezelf dan wel kunnen,
mogen toedichten.…
Herfst in Amsterdam
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
524 Mocht jij
je ongelukkig uitdrukken
het is je al vergeven
jij bent een oude toon
je hebt het al die tijd
geheim gehouden
maar jij ruikt
de herfst in Amsterdam
als een muzikale bondgenoot
een woordenzwerver
op het taaleiland
voltooid in eigen zinnen
jij wilt geen geheimen
meer verbergen
voor de herfst in Amsterdam
want het is…
Haar laatste zwavelstok
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.172 tijdens het zoeken
naar de sfeer van kerst
ontmoette ik
het kleine koude meisje
het boekje was een vod
uitgelezen en kapot
toch lichtte het weer op
in haar laatste zwavelstok
zag een oude stal
compleet met koningen en al
van hogerhand moeten
ezel en de os weer uit het pand
met alle overvloed omgeven
lijkt de mens nooit uitgegeten…
Het dansen is voorbij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
580 nog smeulen
vreugdevuren maar
dat zal niet lang meer duren
de regen klatert
en verzamelt zich als
smerig water in de goot
het dansen is voorbij
uit huizen komen katers
alleen de hond blaft vrij
moeizaam komt de stad tot leven
onuitgeslapen en wat bevend
zoekt men koffie en elkaar
zo gaan we dus
het nieuwe jaar beginnen
het oude…
2013 en haar maandelijke gevoelens....
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
735 Januari...opgeruimd-
februari...winters-
maart...lente-
april..oranje-
mei...bevrijding-
juni...zomers-
juli...vakantie-
augustus...nazomers-
september...herfst-
oktober...feest-
november...sinterklaas-
december..kerst- & oud en nieuw-
gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel, gevoel,. gevoel, gevoel, gevoel...dat is…
Afscheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
590 Kijk niet over de schouder
naar de oude eucalyptus boom.
In een smalle straat van glas keert
mijn buiten niet naar binnen.
Geen weg terug en niets te verliezen:
ik ben wat je van me weet.
Met het stillen van de tijd
luidt het weerzien het afscheid in.
Met aarzelende voeten schuifel ik
het lege landschap uit.…
Bevroren zijn de dagen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
730 verwaaid
nog zwerft er
hier en daar een kale boom
ontdaan van kerst en droom
knallen opgeschoten jongelui
de laatste rotjes weg
met opgespaarde angst
zij bewaarden ze te lang
het nieuw elan is bang
koud en bevroren zijn de dagen
die om de veranderingen vragen
zoals beloofd om twaalf uur
het vuur was snel gedoofd
veel is bij het oud…
kracht van fictie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 soms hang er verzwegen stilte van eeuwen
in de lucht als achter de blinden
van heel oude huizen...…
De laatste reis 1943
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
838 Zij antwoordden de oproep
en verlieten hun geliefden
Boven Vlaardingen,
in dat oude onderdrukte land,
gekrampt in het vliegtuig,
de ontploffing reet het apart
en spiraalde in een daverende vaart
tot hun einde.
Ze gaven hun leven
voor onze vrijheid.…
De wind drijft
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.431 Oud wolkgevaarte spiegelt zich.
Verloren onderstromen
zoeken nu in het riet verheuld
in zingen onderkomen.
En sta mij bij: dit is een godsteveel.…
Vooravond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 morgen gaat het huis tegen de vlakte
lijken bomen berooid, op slag
hun staketsels gerooid
komt herinnering in de wurggreep van kaalheid
geraakt althans het fundament van
het ooit onmiskenbare in sluierbewolking, in stiltekramp
ontaardt aarde in ontgronding
morgen is het te laat
gedaan
er is nu geen tijd meer om foto’s te vergelen
of oude…
lichtblauw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
553 toen de zon de wolken droeg en goud omrandde
blonk geluk steeds dichterbij
het klonk al in de zuiverheid van
wat een wonder wensen kan: de eerste adem
van een kind
mijn hart vindt blauw in oude ogen
opgetild door wat zijn moeder gaf
de staf waar ik op leun
vernieuwt zich, boven elke pas
die zeven mijlen kent
snel als vlinders stuur…
Spreeuw
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
588 Het is avond op de gladde daken
geen schimmel waagt zich uit zijn stal
ik zie mijn schizofrene vader
in een kakelbonte spreeuw veranderen
hij breekt uit zijn zwijgen
als een oude ijsschots
op het bevroren meer
ik heb geen herinneringen
aan zijn fysieke agressie
mijn lichaam vindt veiligheid
in mijn lucide droom
het is avond en een…
Ver in het verschiet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
863 De berk treurt naast de wilg
beroofd van hun laatste bladeren
die langzaam liggen te vergaan
tot humus voor het nieuwe jaar
dat teert op oude resten
Maar het gloren van het begin
van wellicht een nieuwe lente
ligt nog ver in het verschiet
terwijl de ene bijna-dode
voorrang vraagt boven de andere
Niemand zei dat het makkelijk was
maar…
fuji yama
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
445 Hij droomt
het stenen evenbeeld
van een geisha
op een oude prent
met lippen die rood zwijgen.
Haar hand sierlijk gereikt,
tegemoetkomend als een brug
en wachtend.
Zij kent het geheim
van de lettertekens
zwarte sierlijkheid op zachte zijde,
verschuilt het in de brede plooien
van haar mouw.
Haar glimlach
is als zegellak.
Gestold.…
tellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
414 een paar tellen
en de trein gaat
midden in de nacht
tel ik de uren
van de zomertijd
en van alle vogels
die nu kwetteren
in het Amsterdamse Bos
het seizoen zo vroeg
overal de bloemen en de bloesem
dan zie je die oude wijzerplaat
met een secondenwijzer die telt en telt
stel dat je die wijzer ziet stilstaan
precies op de klok…
Het laatste luiden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
543 ik heb torens altijd gemeden
maar tonen van de klokken
kwamen in iedere uithoek
met alle vroomheid naar beneden
zij raakten bleven haken
in een oud religieus gevoel
dat opriep om samen te komen
leven te schonen voor het goede doel
zij horen bij een tijd
die ik heb overleefd
de huidige goede herder weidt
zijn schapen in een andere geest…
verbazing
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
440 leven
wachtend op een kans
die voor de meesten nooit komt
het bestaat dan slechts in hun hoofd
maar gaat het los, dan zijn zij de eersten
om te bevestigen dat ze altijd
al moorddadig waren van zichzelf
er was hoogstens nog iets sociaals
Ongekend veel zijn het er toch
die tot moorden in staat zijn, maar
ook zo normaal eigenlijk, hun oude…
Of ouder worden pijn doet?
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
2.162 En dan ineens, ben je vijfenzestig
Dan ineens ben je met pensioen
Dan ineens hoor je bij de club van oude mannen
Dan ineens, heb je alle tijd om van alles te doen!
Dan ineens, is daar die mijlpaal
Kijk je met andere ogen naar jezelf
Maar bedenk een ding, want da's zeker
Er zijn er zat, die niet zover komen!…
windveren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
468 boven groen slechts zuiver wit
een oude vogel en een blauwe bloem
ze noemt een zucht in geel, omrand met niets
meer dan
verlangen naar
‘buitengewoon’ verlegt hier
zijn betekenis
en God almachtig wist er, op
een haar na wat ik mis
de roze luchten zuchten luid
zij weten het niet beter, dan
dat wind op huid een schakel is,
een immerbloeiend…
DE SCHRIFT BETWIST
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
481 Gelezen in het Oude Testament
Hoe God bestraffen kon, razen en tieren
Bedreigen kon de mensen en hun dieren
En hoe Hij zich gedroeg; inconsequent
Hij sprak zichzelf dus tegen, permanent
Hij hield van pest en schurft, nee goedertieren
Dat was Hij niet bepaald, wanneer Hij gieren
Als lijkenpikkers aandroeg; het serpent
Je baktrog en je korf…
crisis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 moment
hem ingehaald, neergedaald
in vage vormen brak het zijn gemoed
een autoloze zondagmiddag was nog niets
in vergelijking tot zijn fiets
die trapperloos de schutting nam
stram van lijf, met moede leden
klom hij stil de koffer in
“dit is het begin” dacht hij
en vormeloos verborg hij snel
de fietsbel in de verst gelegen hoek
“ik word oud…
Oktober
gedicht
4.2 met 12 stemmen
15.778 Ik voel alleen, dat ik bemin,
zoals een kind, iets jongs, iets ouds,
eind of begin? Iets zo vertrouwds
en zo van alle strijd ontheven -
niet als een einde van het leven,
maar als de lente van de dood.…
Wandeling in het park
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
710 Afgestorven, los gewaaide
bladeren
dwalen in het rond
vinden uiteindelijk
een plekje
op de reeds bedekte grond
onder warm gekleurde
bladeren
schuilt een egel, die geduldig wacht
tot de winter komt
het bankje,
waar zich dagelijks de oude man
bevond
is beklad en verlaten
het bankje
wat wezenlijk voor hem bestond
natte haren, zwarte poten…
Arme ziel
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
892 Op het bankje bij de rozenhaag
zit hij, de oude man
en praat met haar, naar het schijnt
want er zit niemand naast hem
hij gebaart haar te komen
na nog een poging staat hij op
loopt het erf af richting dorp
steeds ‘n bezorgde blik naar links van hem
zijn hand in die van haar, zo lijkt het
bij het graf aangekomen
legt hij haar voorzichtig…
koudedrempel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
500 aan het einde van dit jaar
de deur nog dicht, maar aan de drempel
likt reeds licht
een tochtgat waar de sleutel knarst
want er is hoop en nieuwe wind
het Kerstkind ligt alweer begraven
in de oude doos
morgen naakt de tijd,
op weg naar verder en de weidsheid
van een toekomst op papier
mijn huldedronk is droog
bevroren op mijn lippentaal…
KADE....van de EEM
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 plastic bekers
en verpakking
snoep-wikkels, rietjes
achteloos
weggeworpen
In steden en dorpen
vind je pleinen
en plaatsen waar
nieuwbouw aarden moet
Meer zuur dan zoet
de woorden eraan
gewijd, gesproken
in dag- en weekblad
Een vloek, een kat
aan het adres van
bestuurders & ontwikkelaars
van gebouwen
Wij rouwen
om het oude…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
539 En telkens
sta ik weer in pyjama
voor het oude raam
en controleer de auto's die
in die jaren
even voor het gewijde uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug…
Geritsel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
483 waar ons thuis
op is gebouwd vervaagt en
de smaak van je hongerige
mond en gretige vingers van
mijn begerige huid worden
gewist door de lauwe lenteregens
terwijl de zachte voorjaarswind
onze kille, harde woorden, met
afschuw gevuld, voorbij de warme
veiligheid van ons paradijs verdrijven
hoor ik het verre gefluister van een
oude…
geluk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
424 Zelfs al worden we oud,
de verbinding van hart en geest
blijven ons verrijken
als druppels en dauw.
Je neerleggen in zijn armen
en rustig wegdromen
zonder frustrerende gedachten,
want hij is er morgen nog voor jou!…