11284 resultaten.
gefluister
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
2.499 kom terug
jij kleine vlinder
kom terug uit de verte
de manen zijn dood
zoals het dansend lichaam
in mijn dichtersdroom
verstild, afwezig
de wind vergeten in
de graven rondom mij
ben je daar, mijn vlinder
of twijfel je nog
door de kus die ik je gaf
slaperig, de avondgod
diegene die nog wenen moet
om het antwoord van de sterren…
de ogen dicht
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
4.208 ze zag hoe schaamte
de lakens bedekte met een bleke blos
alsof haar buik nooit zou baren en enkel
prooi werd van de zwartste nacht
al wat ze kon zien, de woorden
te klein, werd wind en vreemd uitgespreid
zonder bedaren
en op het harde gras, waar geen mens
meer keek, brak elke maan
in het schommelen, stil
de zonde bevroor
in het boomzwijgen…
bekentenis
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
1.025 de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water
het is de bekentenis in de wind…
SPNSLS
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
569 het zilverglanzende web fluistert
met een teer ruisen in de wind,
tooit zich met parelende druppels
als heldere diamantjes en lokt
en verleidt elk onervaren vliegje,
de kruisspin glanst en flonkert,
als een robijn, in briljant gezet,
haar fijne zilverdraden verkleven
de zwarte lijfjes, vleugels, pootjes,
met afgrijzen moet ik toezien hoe…
suizen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
488 het lage licht boven de horizon
strijkt met ver reikende vingers van zilver en schaduw
langs de felwitte berken tegen de vriesheld’re herfstlucht
over de giftig rode geheimzinnigheid van vliegenzwammen daaronder
het glinsterend lover van felrode vossenbessen
aan de bosranden juichen de bomen ruisend in een stemmig herfstkleed
slechts de wind…
Windmolen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.196 Drie bladen wentelen rond de as
gelijkmatig zuigen ze wind
in de gestroomlijnde koker
door een kluwen van kabels
verbonden met fijne mazen
het net dat verdeelt
Groene stroom is verwekt
in vallei of poldervlakte
De baron die zich wentelt in blauw bloed
zeurt over de vervuiling van de horizon
de meeuw die zijn vleugels zou schenden
Hij…
In mijn dromen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
800 Lange blonde haren
wapperen in de wind
jij bent mijn ik
mijn kind
gekleed in een lieflijk jurkje
in tinten van blauw
mijn lieve kind
ik hou van jou
op blote voeten van vrijheid
kom jij in dromen
vanuit dat verre verre land
reik jij mij de hand
zoveel kracht
zoveel pracht
straal jij naar mij
lieflijk zacht…
ansicht
gedicht
2.8 met 23 stemmen
10.950 kind voorbij de vloedlijn
ingegraven, wacht de storm
loop van golven bij wind
stil weer, hijzelf betrekt
geen stelling, hij foerageert
tussen duin en schuimrand
zeevlam verteert helmgras
verkilt hem. hij blindganger,
hoort de vloed. hij keert en
keert, rent. voor zijn voet blijft
wat van het strand rest: verkoold
wrakhout, zuigend aszand…
Kantjes
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
4.854 laat me maar
wandelen in
het zand op
blote voeten
witte, hoge
wolken, zelfs
de roze, zijn
niets voor mij
waar ik kan
wortelen in
stevige aarde
ook al geurt het
niet altijd fris
de wind neem
ik er wel bij
laat mijn
armen maar
reiken naar
kantjes rozen
ijskristallen
in mijn schoot
zouden me niet
lang bekoren
waar…
rood
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
660 Als ik geen rood meer vind
kleur ik alle boemen groen,
de struiken, het hele landschap
wat ik schilder dus ook het onkruid
en het grazige gras, wuivend in de wind.
Waarin ik werkloos lig te wachten ontroerd,
wanneer je later mijn gevoelspallet mag zien,
beroerd door de tinten van je mond
en de kleuren die daaruit stromen.…
Al jong geknoest
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
819 zag je staan
al jong geknoest
éénzijdig zijn
de takken uitgelopen
ze bogen voor de wind
die heersend waakte
over jonge loten
je wortelde zo diep
na winterslang te wachten
loopt in eerste lente
dan verrassend uit jouw prille
groen heeft niets van doen
met al die oude krachten
zij volgt het licht
in vrijheid door ontplooien
sluit…
Hemel, zei hij
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.007 Hemel, zei hij
en ik schreef het op
irreëel decorgeschilder
waardeloos gebazel
over lichtval
waar ik in hing
als een spin
Zijdezachte draden die de wind
niet wilde breken en een weke
warme glimlach, het vertrouwen
van een kind
dat vlinder wilde zijn
Alle acht mijn ogen
werden glimlachend bedrogen
Alle acht mijn ogen
hebben…
De arrogantie van succes
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
4.902 door al wat me is overkomen
Met laarzen en een paraplu
Stamp ik door de plassen
Lachend en genietend nu
Ik ga me straks wel wassen
Aan de eendjes voer ik brood
Van mijn moeder net gekregen
Anders vriezen ze straks dood
Ik zie mezelf de zak nog legen
Misschien was ik gelukkig
Gelukkig door al wat me is overkomen
Hoge bomen vangen wind…
Leeslint
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
905 Ik vang ze, verslind ze
vermaal ze tot een stroom van zand
vluchtig zand, dwalend in de wind.
In de ogen van een spelend kind
schitteren wolken van licht, dromerig
in het gras, dronken als een vlinder.
Ik ken de taal van zwijgen
het geluk in de boeken van vroeger
en er is nog stof over, genoeg
om over te schrijven.…
'n wit papierke
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
946 met de nacht voorhanden
tussen zuivere zilte wind
en jouw haren, kalmeer ik
praat tegen je huid
leg knopen in het wit
't is den morgen
van dauw en jong gras
van vrijdagliefde, grote ogen
besneeuwde telefoondraden
die ons samen bedekken…
reisgenoot
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
1.015 zou ik jou willen zijn
bewegen in de weinige woorden
om tijd te voelen, namen die je geeft
aan het gelaat
van gebarsten kamers, de koude
op een stille dijk of bij het begraven
van je linkervleugel
zwart en kleinbehuisd
een paar ogenblikken maar
nog voor ik inslaap
wil ik, gevallen
alle stenen betasten en weten
hoe de wind…
op een zondagmorgen
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
845 ik heb de zee gezien
zo vlak en verlaten van handen
dat ik op haar buik kon
wandelen
de wind viel stil, ook
de schaduwen om over te
springen
niemand groette mij of
deed deuren open en ik vergat
de vele monden, gered uit
het bestaan
van millimeter ribben
mager uit het bloed
van het kind dat op de horizon leek
kortademig door de…
Blad en schemer
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
920 Alles bloeit in het begrijpen;
zeepbellen, de zomer, wind
blauw, wit en roze
bloemen die lachen vanuit
het heden
naar morgen. Om het stilzwijgende
van liefhebben en het bewegen
in licht
en op een dag
zal ik naar huis terugkeren
om het afscheid te beginnen;
in de schaduw van een déjà-vu.…
God de griffier
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
428 het gras rondom groende
en de tekenen van de schemer
mij in gedachten verdoemde
God mijn vader
de molensteen en de wiek
de griffier van de vrije val
de zoon de vader en de heilige geest
De gebeden gesmoord
terwijl het omen
zich aan mijn zij flankeerde
had ik Gods woord gehoord
Nu blij ik mee met de vogels
het gehuil van gebroken wind…
de innerlijke schemer gevangen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
782 ik hoor een vogel
rondom de kruising
van mijn binnenveld
blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand
in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood
met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof
ik vlucht en op zijn vleugels…
Ave
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.399 lijnen van je ziel
versomberen door
uren, dagen, jaren
van aardse wind
het lied blaast
na zomerweelde
de herfstige pijnen
doorheen het korenveld
woorden ruisen en
balsemen hongerdagen
van stervende violen
wanneer een steen
wegglijdt uit je hand
het wordt tijd om te gaan
temidden van bomen
en bloemenstilte
het was een mooie…
Hondeweer
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.138 mens noch hond op straat
Wind zwelt aan als 'n sirene
weet van geen enkele maat
Geen kraai weet zich
staande te houden
Bij dit hondeweer
tak en nok verweesd
Vliegen ho maar
storm valt niet te stuiten
Alleen de blauwe vuiniszak
staat met mij op z'n gemak
Hij buiten
en ik binnen.…
Houd je touwtje
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.432 Wind waait wilde wapperharen
water fronst zijn diepste rimpels
wolken scheren flarden regen
blonde pluimen buigen diep
Toch blijf ik met lichtheid lopen
almaar denkend aan het touwtje
dat mijn hoofd iets omhoog trekt
waardoor ik balancerend zweef
Dat touwtje hou ik zelf omhoog
als mijn privé-marionet
beweeg ik me door…
Haar toekomstland
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
654 Trillend gestreeld worden
Stapt ze uit haar oude schulpje
En verhuist zachtjes
In haar kleedje van dromerige
Nieuwe lentebloesems
Ze danst in een zinderende belofte
Het nieuwe tegemoet
Met een warme lach
Die betovering parelt
Door alle nieuwe beloften
Van haar ontloken
Morgen
Hier huist haar nieuwe vrijheid
In een fluisteren van de wind…
Slechtziende of erger
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.321 Vuisten tot bloedens toe
stuk geslagen op
gepantserd glas
tranen gehuild
met droge ogen
schreeuwend zonder geluid
struikelend
over keien
die rotsblokken bleken
licht wordt schemer
schemer tot schaduw
schaduw tot angst
wat blijft over
voelende handen
in wanhoop zoekend
het kan erger
fluistert de wind
en ik prop mijn oren…
Souvenir
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
847 Wind
weerspiegelt mijn wankelen;
vel over been
verwaaiend
tussen dikke lagen schaduw
en meeuwen die vluchten.
Morgen blijft
zonder tegenspraak
wanneer mijn mond zich
gehoorzaam sluit
ongewijzigd door het zout
alsof het nergens bijbehoren
me achterlaat
onder invloed van wandelaars
en het huilen.…
Liefde is.....
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
1.877 Hand in hand,
de wind door mijn haar,
wandelen door het park,
jij en ik....... bij elkaar.
Mijn ogen die stralen,
een speciale blik van jou,
ogen die zeggen....
ik hou toch zoveel van jou.
Jaren gedroomd en niet meer verwacht,
dat die uit zouden komen, toch nog zo onverwachts.…
Ritmisch verwond
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
967 Breng me morgen naar het strand
De laatste avond vertelt
haar verhalen,
geen herinneringen meer
Er is hier niets anders dan de wind.
De tocht stelpt het bloed
in mijn hand,
het ademhalen doet zeer
Schelpen zoeken een lege plek.
Het graf richt zich op,
de stilte valt,
geen enkel verweer
Ritmisch trillend beweegt mijn blik.…
Zon zee golven mist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.101 De zee is met mist behangen
meeuwen zweven er doorheen
de zon heeft een doordringend verlangen
maar is zwakker dan voorheen
Golven zwaaien wild met hun armen
om de mist te verjagen
de zon probeert de golven te verwarmen
de mist zal elke straling vertragen
De wind komt op voor de zon en de golven
de mist is hiertegen niet bestand…
Bach in Spanje - Catalonië
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.118 Een wind uit de bergen fluit gierend en dol
op een warme middag van zingende snaren.
Een statige, kleine, wat grijzige man
speelt Bach met zijn vredige verende klanken.
De kerk wordt heel licht en kijk eens hoe dan
zélfs stenen vergroeien tot volrijpe ranken.…