7669 resultaten.
Naald & draad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.018 Spelden draad garen en een gefronste kop
zo zie je er volgens mij tegen op
om bomen alweer knoppen aan te naaien.
Uitgeblust vraag je of ik de rollen om kan draaien.
Natuurlijk is dat geen probleem
in een vingerknip bevrijd ik je.…
Hoe goed ik het heb
hartenkreet
3.9 met 29 stemmen
1.358 Ik zag door het open raam
een hemel vol met sterren
'k ben opgestaan en ging naar buiten
waar niets het uitzicht zou versperren
Ik hoorde bladmuziek van bomen
het zachte ruisen, een fluistering
ik hoorde krekels in het nachtelijk uur
genoot van geluid en schittering
Dit is een nacht om van te dromen
ja zelfs wanneer je wakker bent…
Laat alle deuren op een kier
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.040 De ochtend wacht nu op berijmde bomen.
En bevroren bloemen op het behang.
En met voorzichtige vingers
blader ik dan door zijn dagen.
Geletterd en geschreven. In sourdine.
Laat het raam maar op een kier.
Zo sijpelt 't licht naar binnen.
Ik drink me dronken aan zijn zinnen.
Ze nipten aan z'n lippen.…
Winter
hartenkreet
2.8 met 11 stemmen
1.598 De zomerzon werd bleker
Het werd buiten kouder
Witte wolkjes dreven over
De wereld werd ouder
Wij lagen in het gras
En keken omhoog
We zeiden niets, we zwegen
We zagen een regenboog
Typisch de winter
Om zo plotseling te komen
We lagen daar nog steeds
Onder de kale bomen
De wind liet ons liggen
En speelde met onze haren
De liefde…
Eend
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
817 Misschien is het uit medelij
dat ze de ramen zo grondig heeft gepoetst
dat je je bijna bedrogen voelt
als je ziet dat buiten bomen
buigen voor de herfst
en binnen alles windstil blijft.…
Koos verkeerde luchten
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
672 velen
jij zag dat mijn kleur
anders was mijn vorm
meer kartels had
ik heb mijn stekels opgezet
toen ik begon te krimpen
het jonge had ik eerder afgelegd
groeide langzaam en
ben lang heel groen gebleven
volwassen word ik nooit
koos verkeerde luchten
zag herfst voor winter aan
verwisselde de zon en maan
wilde hangen aan een boom…
DSB Bank
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
948 Tussen de bruine opgejaagde bomen
die in rijen hun schoenen staan
te strikken draagt mijn hart zich voort
op een fantasie waarin ik het spel
ben en mijn dode makkers de knikkers
niemand hoeft te winnen, ofschoon
het verliezen de noodzaak verkiest
boven het geduld
de fluit die de ketel doet bezinnen
en stotterend alsof het
moeite heeft…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst, van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de mond
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt voor zich bomen…
hand in hand
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.321 Daar zitten ze hand in hand
op dat bankje onder de bomen
Blozende gezichten naar elkaar
gekeerd onder het geelkoper
van het verkleurend bladerdak
Haar spiegelbeeld en dat van
het bos ziet ze in zijn iris.…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.045 Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft, voorgoed
blijven de takken zichtbaar in de bomen.
Geen nieuw seizoen maakt het nog ongedaan,
geen schaduw valt meer om in schuil te gaan:
de herfst is over heel het jaar gekomen.
-------------------------------------
uit: 'Krullen van jezelf', 1993.…
gloeien
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 ik wil de hoogte meten
het koeren van de duiven, de winterlucht
ik wil opstijgen
zodat ik naar huis kan schrijven
naar jou
om te vertellen
dat het over liefde gaat
dat het altijd
om ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave…
Je flirt elke dag
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.071 Want jij raakt
elke dag weer
de harten van
de bomen en planten door
aan de wolken
hun overvloedig water
te vragen.
Jij tilt elke dag
de bloemen liefdevol op
om ze te laten pronken
met hun schoonheid.
Elke nacht vraag je
de sterren en de maan
te waken over al dat moois
wat op je leeft.…
Grind
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
656 Het duister kent dit broze huilen
om struikelstenen, hobbels, kuilen
en sust me tot ik in mijn dromen
geen lanen afgezoomd met bomen,
geen knusse, kronkelige stegen,
maar 't gaan beschouw en niet de wegen.
Uit mijn bundel "Verzinnen", informatie op Unibook.com.…
Passe-temps
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
605 draai de uren terug naar 't heden
verwijt gedachten die toen vergleden
dat zij de wens van vader niet zagen
in groei te weten van jonge jaren
waar met het klimmen de knikkers telden
als toegangsgelden voor boomhuthelden
in zwarte handen bekroond met blaren
het fikkie stoken alras vergeten
zal vuur de barsten in ‘t hout betasten
van boom…
met droefheid
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
661 betrouwbaarheid
waterdicht
plant zich voort
met een te hevig, huizend hart
hijgend
onder blauw bedrukt, wegwaaiend
in honger en liefde, almaar onderweg
almaar
en wellicht volkomen onoprecht
- zouden wijzers dromen hebben -
ik kijk op mijn horloge, reis verder door woorden
en besef dat ik je neerschrijf langs een rivier
onder onbewaakte bomen…
Zandkasteel gemorst ( Haiku's)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Kleinste boom in wind,
helpt mee in ruizen, in de
betekenis van macht.
Om gelijke te vinden
naar natuur gemodelleerd,
nooit met eer strijken.
Stilte boort gaatjes
in de torso van de beek,
regendruppels gemorst.
Hoog vertrapt gras,
verbuigt zich niet in schande,
goudgeel akkerland.…
Woorden
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
461 Ik hoop dat iemand de woorden vindt om onder
woorden te brengen het moment dat iemand
mijn woorden vindt, wat en hoe mooi het moet
zijn om niet totaal verloren te zijn, om daar
zelfs op te kunnen teren, als een boom in te
kunnen klimmen, het moment dat ...( ) verder
heb ik er geen woorden voor en waarom ook.…
tussen de eiken
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
459 rond die bomen zong haar huid een wiegenlied
zacht gerimpeld tot een plas, waar spiegels helder leken
kinderwensen dreven stil vanuit de glans
dat zonlicht immer achterliet
als sterren, dieper, tot de oorsprong van de dag
en schrijvers dansen letters
ongedwongen langs de avond, zuiver in het oogpunt
van een kleine blonde dood
als…
vooruitkijkend op de herfst
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
714 in een rustig onspannen
seizoenstijd vooruitblikkend
op de emotionele tranen uit de hemel
waarin joekels van bomen
hun bladeren laten vallen
kijkend naar het nieuwe begin.…
Daarom prijs de vreugde (uit Prediker)
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
574 Plots is er weer licht in ziel en zinnen
en durf ik weer te zingen; niet heel luid
maar ingehouden, want de laatste rozen bloeien
en de weemoed nestelt zich al in
de bomen die hun bladeren verliezen –
die verkleuren tot hevig geel en bruin.…
flirten fruitig
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
674 Waterval bruisend
zo helder en krachtig
Weespiegeling van de zon
de schittering prachtig
Bodem vol waterplanten
vissen die wild krioelen
Kleuren zo ingenieus
die in elkaar overvloeien
Slingerend groen blad
tropische wonderschoon
Vruchten rijp en rood
flirten fruitig aan hun boom
Koraal blauw is de lucht
bloemknoppen staan open
En…
De hoorn des overvloeds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Haar parelende ogen
kijken de mensheid aan
Er is van alles wat zij als schepping biedt
en waar haar vol treffende blik
de oevers van de ziel langsgaan
verdrinken vloeiend alle gevoelens
in een immens ademend gebied,
van kleurrijke tuinen,
afgewaaide kruinen van
krom gewaaide bomen in verbintenis
met de Aarde en het Leven
Ze geeft opnieuw…
De ganzen
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
661 Vandaag nog schijnt de zon
maar stilaan meldt de herfst zich aan
en bomen verliezen hun blaren.
Ook dit seizoen brengt zijn vreugde
want de herfstkoningin voelde plezier
bij elk blad dat ze met veel liefde kleurde.
De aarde is nu één groot kleurentapijt
Het is het moment om ervan te genieten.…
Je maakt mijn hemel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
493 ik wil dwalen in jouw bos
bomen zien in stammen
bladeren die losjes hangen
verloren in de top
lichte banen zon
raken schaduwen op aarde
spelen met het tere groen
uit duizend lentejaren
ik ga met jou
het voorjaar kleuren in je blik
de bosrand langs het land
voor jou weer wijd geschikt
je bent verlost van alles
een vinger van mijn…
De laan
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
454 Die lange brede laan
en duizenden verloren voetstappen
twee hoge kanten
met bomen en hun gebogen takken
die daar al eeuwen staan.
Die lange brede laan -
geliefden die hier wandelden
geschaterlach, gefezel
een gestolen kus
een verloren traan.…
lichaam
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.541 lichaam
wees lief voor mij
wees bedding voor dit vreemd getwijnde leven
wuif naar mij met armen
vol schaterende bloemen
zodat ik je zonder schroom
een bondgenoot kan noemen
bolster mijn stoutste dromen
in vliezen van handgeschept papier
zodat ze spelevaren tot in de bomen
als ik de zonnewende vier
en haal eindelijk eens de ploeg door…
Feest
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.272 de stoelen verzamelen zich rond een tafel
die ernaar verlangt gedekt te zijn
er is sterrengefonkel in de boom
in de keuken wachten de glazen
ongeduldig om gevuld te worden
de oven staat zich al te warmen
de hapjes barsten de koelkast uit
als de gasten binnenstromen
vult gezellig rumoer de kamer
parelt de poëzie in de keel
de glazen en…
Onoverbrugbaar verleden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.163 de kloof naar gemiste liefde
tevergeefs
wanneer het kind van de rekening
de belofte overneemt
de hoop op grazige weiden
voor heilige koeien
waar de moeder geen melk
meer te geven had,
sterkt de zoon zich in haar midden
met zijn vader
aan haar bloemrijk
verleden
en waar zijn wortels
begraven liggen
groeit een nieuwe boom…
Gedichtendag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 honderd meter
poëzie
ligt er
tussen mij
en de kleine
winkelgalerij
witte tandartsassistentes
die in het laatste tegenlicht
kleumend met de armen gekruisd
wolken rook uitstoten
zeven oude bomen
niets vermoedend
van de kap
in stille overmoed
nog met kale armen
naar de hemel reikend
de diepe plof
van onze wijnfles
op de de bodem…
VERKRACHT
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
960 In het duistere donker lag zij daar
en in het duisterdonker weende zij
Hij was zeer gevaarlijk, blijkbaar
hij zei ‘stil’ er zit zo een sneetje bij
Tussen ‘t oud kreupelhout lag zij
onder ‘t gebladerte van een boom
Hij zei ‘stil’ daar ik je anders snij;
geniet maar, ‘t is zonder condoom
Op ‘t zachte mos gleed een traan
want wenen in stilte…