3936 resultaten.
Mildheid moet ik leren
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
553 Steeds opnieuw
moet ik mildheid leren,
voor mezelf en anderen;
de stekeligheid vermijden,
de harde woorden
of het stoere zwijgen,
herkennen wat het diepste is
in de anderen en in mezelf:
het steeds weer proberen
de menselijkheid te winnen
op de stekeligheid,
het stoere zwijgen.…
vijftien oudert (nog) niet - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
846 nu stilletjes jou de jaren
van jong naar volwassen groeien
lonkt in mistige nevel
waar jij vijftien wordt
wervelend de toekomst
die jij veroveren wil
ouder wordend
herinner jij je
de angst en onzekerheid nu
bij elk van jouw keuzes
de wens ook van vrijheid
naast de keten van beknotting
ouder wordend
herinner jij je
de verwachtingen…
Soms even
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 Het zonlicht lonkt naar de aarde
vraagt haar ter dans
plantjes nog maar net gepoot
ruiken hun groeiende kans
manen stralen kussen de zee
maar vertel me liefste
wat heeft dat lonken
en kussen voor waarde
weet je
als wij dat niet zouden beleven
neem ik al genoegen
met soms even
onze gevoel voor natuur
is zo weergaloos groot…
Zoekend dansen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 Hoe woorden langs haar lijf sluipen,
geen binnen-geluid,
en in ieder Panorama verliest ze weer zichzelf,
stervend in haar eigen beeltenis gevangen,
nederig, ongrijpbaar geconfronteerd met elk onuitgesproken verlangen.
Getuige van haar diep gevoelde heimwee,
die onaantastbaar woelt,
resoneert het verhaal van blindelings zoeken naar schoonheid…
zaad bepalend
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
966 ons zaad laat zwellen
verlangende buiken
gestort in het vruchtbare
zal zich een eicel
veilig nestelen
koesterend, in een warme schoot
zal een vruchtje groeien
door liefde verkregen,
het onbekende… tegemoet!…
Lieve Droom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 Lieve Droom,
Ik kom eraan.
Ik weet nu hoe ik door moet gaan.
Mijn verlangens en wensen waren nog nooit zo helder.
Ik kan nu eindelijk uit die koude enge kelder.
Lieve Droom, ik sta achter mijn besluit.
Ik wil eindelijk weg uit deze oude huid.
Het belemmerde me, gaf me pijn en onrust.
Eindelijk wordt nu mijn verdriet gesust.
Lieve Droom…
Eenheidsbewustzijn
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
485 De mens waant zich de top der evolutie
Wil te vaak tegenstellingen verscherpen
Dat die illusies zijn blijft hij verwerpen
Hij sluit zijn geest af voor een revolutie
Kan tegenpolen moeilijk accepteren
Hij denkt dat deze wezenlijk bestaan
Daar andere werkelijkheden hem ontgaan
Hij spartelt zinloos rond in twijfelmeren
Van tweedeling voorlopig…
Voorjaar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
712 Je hoeft er niet voor te reizen
Op pleinen en in perken
Kan je het bemerken
In eigen straat of plein
Zal de belofte er zijn
De krokussen bloeien
Hoop en verwachting groeien
Geeft fundament voor het leven
De tere twijg wordt weer een tak
voor het oog met het grootste gemak
Knoppen worden tot bloem verheven
wanhoop verandert in hoop voor…
fris hemelwater
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
631 fris hemelwater valt
zacht op een jong blad
wanneer wolken huilen gaan
wordt alles eronder goed nat
het blad zal groeien en klonen
heeft het vele water broodnodig
zo wordt het groot en sterk
zal het mij straks belonen...…
mooi moment
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
592 mooi moment
’t is rustig , stil en zacht
vanmorgen in de polder
mijn bebloede vingertoppen
gaan van braam tot braam
laag overvliegend brengen
ganzen m’n gedachten op
een onverwacht spoor
lijnen spelen met de tuin
groene strepen, grijze vlakken
vorm en kleur door groei
elke dag een ander schilderij
de natuur hanteert de kwast
mijn…
Doorheen de jaren
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
578 We worden misschien zachter
doorheen de jaren,
minder zeker van eigen gelijk.
We worden misschien milder
doorheen de jaren,
barmhartiger en zonder oordeel.
We worden misschien stiller
doorheen de jaren,
bewust van veel dwaze woorden.
We worden misschien mooier
doorheen de jaren
omdat de kern vanbinnen gloeit.
We worden misschien…
Het onafwendbare
gedicht
3.5 met 2 stemmen
8.390 Wat ontkiemt steekt zijn kop op:de lissen,
verwarring, het diepe. Een dag zaait zich uit,
dikt zich in, plooit zich open. We zetten ons schrap
tegen de onrust, maar de liefde rust niet, laat niet
betijen. De liefde drijft boven, barst van het blad,
het is niet te stoppen. Overal scheuten en botten
en kroos. Waarom wil je wieden wat er zich aandient…
Fijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 geen schijn
Koren groeit hier niet
Ook ik sta in bloei
En ben mij bloedende
Aan acht wonden
Die zo achteraf mij alles meevallen
Ze geeft zich en ik geef mij
Het is stil voor het eerst en ik zwijg niet
Er valt geen vloek en ik word mij niet
Vervloekt door het mistroostige wezen
Dan mij omhangt mij tenslotte niet meer
Met rust wil laten
Ik groei…
Opgetogen ogen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 hij wond haar
lichtjes om de
vingers van zijn
kleine vuistjes
opgetogen ogen
glansden in plezier
hij speelde het spel
in volle overgave
wilde alles in
hartstochtelijk uitdagen
om dichter bij de warmte
te komen van zijn dromen
in onbewust
de leiding nemen
richtte hij zijn wereld in
duidde waar de kleine
angsten kwamen uit
hun vaak…
dichterschap vergt jaren groei
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
642 natuurlijk hield ik altijd
al van de taal doch poëzie
was mij destijds nog vreemd
hoewel mijn gedachten dikwijls
met mij op de loop gingen
bleek tussen zeggen en schrijven
nog een behoorlijke leemte te zitten
als gretige laatbloeier die na z'n dertigste
het schrijven heeft ontdekt en het
geluk gevonden heeft in kleine woorden
gedichten…
roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 hoe jij kleurde naar de zoen
die als een roos in de zomer
rijpt, de larf achterlatend en bevrijd
van het sculpturen schouwspel waar
hamer en beitel je de vorm gaven
om in de eeuwigheid te verdwijnen
doch reeds in elk stadium waar jou
latente verschijning zich verstrengelt
met de boezem die me voedde, is hartstocht
mijn legalisatie om je…
Een kapotte balans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 jouw handen
wezen bloemen
de weg om te bloeien
vele kleuren groen
boden zich aan om aan
de basis te mogen staan
van de unieke vorm en
geur waar bevruchtingen
vanzelfsprekend gaan
ook in conclaaf van
wind vliegen en bijen
aan wie nu de eer om als
stuifmeeldrager
nog te echten na
talloze nectargevechten
zacht zingt
je lach…
laat wonderen groeien
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 ontplooiend
door met liefde te vermeerderen
wat passie expandeert
houd daarbij het hart vrij
vrij van geroofd bezit en vluchtig geweld
dat dankbaarheid doet verdorren
waar het plezier en vreugde brengen moet
koester daarom na gisteren en vandaag
ook morgen de passie voor leren
die gelijk een ceder hoger rijst
blijvend jou door het leven groeien…
Het hoeft niet zo te zijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
445 Ik ken dat niet, dat mij vervelen,
ik schuifel tevreden de dagen door
ga er met een blij gemoed toch altijd voor
al ken ik ook intens verdriet vergeet dat niet.
Verdriet zo groot als een graf of volle urn.
Ik heb menig boom aangeplant vanwege
de slagregen die ons deel waren in leven voor even
maar mij echt vervelen, dat gevoel ken ik niet.…
Het struikje
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 jij voelde hoe
bloemen struiken
en bomen hun
dromen kleur gaven
geaard en reikhalzend
naar de hemel met
energie en licht
je glimlachte
naar de prilheid van
knoppen en blaadjes
ontlaadde hun
spanning door ze
in warmte te
laten ontluiken
had oog voor
het struikje tussen
tegel en muur dat
bij iedere bui leek
te verzuipen maar
al…
Een slanke leest
netgedicht
4.2 met 108 stemmen
414 jij bent ooit
groen geweest
een rozetje
bladeren
rustend op
een slanke leest
wortelde
stevig met een
krachtige root
de vruchtbare
aarde deed
jou veel goed
je bloeide
voorspoedig
tot het tij keerde
grondwater daalde
vervuilde omdat
niets het filtreerde
jij hebt het
rozetje in de
overlevingsmodus
gezet en door
tegenslag…
Babyboomer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 Er boomt een minibaby in mijn border
Een agapanthus, nog geen turfje hoog
Hij wurmt zich uit z'n schulp in kromme boog
Of is 't een zij? 't Is voor de goede orde
Hij/zij zal vast van 'n lila bloemblad dromen
Al is die minibaby nog zo klein
In juni kan hij/zij volwassen zijn
Maar moet eerst "boomen", hoger nog dan bomen
Zijn lichtpaars…
De reiziger
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
834 nam me mee, hoog in de lucht
en ik kon zien wat ik maar wou
ik zei dat ik met haar verder wilde
ze zei: ik blijf de hemel trouw
Ik geef je voor je goede daad
iets moois, iets naar jou wens
je mag alles vragen wat je maar wilt
maar je blijft daarbij altijd een mens
Ik dacht gelijk nu word ik rijk
dacht aan geluk en gezondheid ook
over groeien…
Randen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 De rand van de berg,
maanverlicht, Jupiter heerst –
de truffel ontwaakt…
De haver bloeit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
482 Geef mij heden mijn vleugels terug,
ik zal op aarde blijven,
niet meer in de vlucht.
Ioakim
verbind mij
aan lucht en aarde,
warm van jouw schoot,
aan lucht en aarde −
waarde
in een welkom
lichaam,
warm in mijn schoot
Ioakim
Ioakim
Mijn veren raken verwikkeld
in jouw haren.
Eindelijk thuis
Ioakim
Ioakim
Ioakim
Mijn vlucht…
Je eigen hand
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
539 ik van
een eerst herkennen
waarin kleur
contouren tekende
pas later kwamen
daarin geur en geluid
in het proberen en
imiteren van mama
haar ogen en warmte
waren het thuis
in jouw leven
dat in liefde
vorm werd gegeven
met het intensieve
samenspel van
zinnen die getuigden
van een immens
snelle vooruitgang
in de ontwikkeling
groei…
547
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
568 Dwalend door herinneringen die je alleen in de nacht kan vinden,
Voel ik mijn gedachten mijlenver verdwijnen,
Naar ochtenden waar ik uitgeput ontwaakte,
Stijf van de nachtdienst.
Waar mijn stiefvader
Gekreukeld op het tapijt beneden,
Binnenkort begroet zal worden
door duizenden kleine hamerslagen.
In een huis waar afwezigheid de lucht vult…
Staand
gedicht
3.7 met 27 stemmen
14.608 Versteend sta ik op deze aarde
met lange rok en omslagdoek
die hij strak rond mijn borsten
speelde, omdat dat van de wereld
moet. Zo ben ik opgevoed.
Mijn ogen hebben iris noch pupil.
Dus kijk ik maar naar binnen, wil
al wat buiten voorvalt binnen horen.
Van wat ik waarneem ligt rondom
mijn mond een lach bevroren,
die daar maar vriezen…
Ik draag de zon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
528 Zo zacht het licht ontwaakt
doezelig de velden zoekt
vochtig nog van huiver
in de nacht
waar duister trage vingers trekt
voor het zich ter ruste legt
schuilend in ’t struweel
zo voelt het als ik opsta
niet in vroege buitenlucht
maar binnen in mezelf
en ja…
ik hef mijn hoofd
draag de zon op handen
naar het dagen aan de einder
daar…
Het huis en ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
537 we trokken een grijs kleed aan
en lieten jaren liggen in de tijd
we vergaten hoe te wonen
in onszelf
misschien stonden we lijdzaam toe
dat stormwind alle deuren sloot
waardoor zelfs stof verstilde
maar toen het ijzervenster brak
hebben we snel een boom geplant
die ons straks zal ondersteunen
gelaten rusten we een ogenblik
vertrouwend…