Netgedichten over liefde

Vanuit de stilte plots ervaren hoe alles met alles verbonden is, langs de slagaders van de liefde, de glans van leven en gloed. Zo is het goed, al duurt het maar even.…

De vloed neemt letters mee het zijn de letters van jouw naam ik schreef ze in het zand ik schrijf ze daar haast elke dag de vloed neemt nu jouw letters mee die ik schreef met onvaste hand.…

heb je een tuin gegeven met borders voor bloeiers struiken waarin vlinders huizen omzoomd met bomen waar de vogels kunnen nestelen en dromen de rotspartij met waterval loungehoek in de kleur van overal ben ik vergeten wilde een paradijs maar de symmetrie is onderbroken omdat jij vrije cirkels wilde lopen jij hebt natuur de gulle…

beschrijf me met de inkt der liefde kerf je zinnen sierlijk ze zullen mij op het lijf geschreven staan lezen zal ik je…

liefde geurt naar overgave wanneer mijn kleinkind met haar vingers tekent over mijn gezicht jij bent de liefste aardser dan aarde rook de liefde toen ik door het stof het eindige met jou kon zien en wij dat aan elkaar beleefden…

donker klinken bassen in gewelven een bariton licht op raakt namen van de graven in muren van spelonken verderop alten mengen zonlicht met gebeden kleuren glas in lood een enkele sopraan klimt toon voor toon langs bogen en pilaren veegt stof van duizend jaren vroom in een ijle solo schoon ik ben een bas er is gereserveerd…

mocht ik ooit voorgoed verdwijnen zoals het licht overgaat in de nacht wanneer ik niet meer lente zal schrijven de vorstenwinter mij verwacht lieve lief beloof me niet te treuren als mijn klanken eens zullen doven zoek en vind mij rond de kleuren in de stille bloemenhoven daar, waar zon en schaduw elkaar tegen komen sta op en ga…

kom bij me zitten vraag je onverwacht je blik is open en je ogen zacht je lippen nemen mij apart en kussen liefde uit mijn hart je handen woelen door mijn haar woordjes in je oor als een intiem gebaar ik streel je teder en je opent blozend ogen dicht genietend minnekozend wimpers krullen als je ogen zich met tranen vullen kwetsbaarheid…

bijna dansend gaan ze hand in hand de straten door vreugde en velerhande tegenspoed tegemoet…

een bijzondere glimlach sprankelende ogen een warm hart op zomaar een zondag een open gesprek goed stel hersenen en aan humor zeker geen gebrek op zoek naar die klik vele mensen tegengekomen gesproken en ontmoet maar nog niet zo één als ik 'k zou je graag beter leren kennen je stem willen horen en wie weet... je ooit heerlijk te…

de nacht sloot met een steen het graf waar hij gewassen en gebalsemd lag een lichaam op de witte lakens verlaten door de ziel die zich in handen van de vader gaf de vroege morgen zag de steen verrold het doodsbed leeg verschrikte vrouwen in geween maar hij verscheen aan volgelingen en getrouwen vroeg hen zijn boodschap van naastenliefde…

het wemelt van kabels in mijn kop en onder de grond is het niet anders hij wil / los van kabels terug naar toevalligheid ongebreideld weg van wolken en wind openhartige omhelzing van kijken en staan vluchtige flair van ruiken en gaan op zoek dus naar spaarzaam besef van / dit gaat niet stuk op zoek dus naar de tedere kus…

zachtjes strijkt een vroege vlinder zich tonend neer kleuren sprankelen een doodse steen tot goud verdrijven het koud warm fluisteren lippen dankwoorden naar omhoog een hand van liefde vangt de druppel die plots vloeit uit het oog * Pasen *…

je venushand is slank vingers lang en artistiek jouw handschrift is muziek in licht gebogen lijn articuleren rondingen passie de schrijfhoek is verfijnd mijn marshand is vierkant kort kordaat staccatoot rechte lijnen verdwijnt in oplossend vermogen na de daad het schrift is tegendraads wij hebben het heelal beschreven met aardse…

hoe kon je weten dat ik droomde over regenbogen als synoniem van geluk je plaatste me er bovenop nu voel ik mij als een godin jouw godin…

er dansen elfjes in je ogen woorden sprankelen magie toch kennen ze mijn trollen en wat gnomen in wederzijdse sympathie jij hebt iets feeërieks altijd een lach in charmeoffensief ik tover soms kabouters kaal en met een baard maar in hun ogen hangt mystiek als wij tot essentie gaan nemen we bij uitstek de dimensie van een volle…

Als bloesem in het voorjaar als dauw op een blad de maan in je ogen het leven als schat de glimlach op je lippen de glans van je haar een blik uit jouw ogen die ik zo bewaar de zee die wij horen een meeuw in het zicht ik schilder de plaatjes met mijn ogen dicht jouw hand in de mijne hier aan het strand een liefde voor leven doen wij…

Heftig zoenend op het drukke station velen lopen langs van en naar het perron Al die drukte gaat aan ons voorbij veilig omsloten is jouw hand in die van mij Vele lieve blikken vliegen over en weer voel de vlinders dansen smaakt het zo naar meer Het moment aangebroken om uit elkaar te gaan gewapend met 'n glimlach loop ik er opgetogen…

Verwaand de liefde, de onzekere lach die wat onsterfelijk is deze droom van roem zo zeldzaam ... Zo broos als de glazen wand zo leeft de liefde voort, vrij van alle pijn en leedvermaak ...mooi en zeer herkenbaar stervend zal haar droevige naam worden uitgewist... "hart" breken de klanken, het glas dat ijdel bewaakt, toekomst breekt…

zij kijkt verder dan het venster overschrijdt de troebele horizon waar liefde plotseling verdween zij verdrietig eenzaam achterblijft haar grenzen liggen dichterbij nu tegen de wanden van haar hart deerlijk lijden wil ontsnappen tot barsten overgaat in breken hardheid delft het onderspit de avond brengt geen uitweg nergens kan zij soelaas…

heb het brood met je gedeeld en uit je handen gegeten in oogopslag zijn woorden veranderd in weten ik zocht zon jij scheen en samen wolkten we blauw een zuchtje wind fluisterde bloemen uit gras langs de bomenrij we liepen in verse lentesporen de winter zo voorbij…

somtijds denk ik aan mijn eerste lief die plompverloren in mijn ogen dreef de kroontjespen waarmee ik schreef heb ik bewaard bij de laatste brief de lange zomer, een nest gebouwd in zand waar meeuwen om ons lachten zij wisten wel van waterkrachten het keren van tij was hen vertrouwd somtijds denk ik aan die laatste dag waarin woorden…

Ik hoef niet zwervend door andermans vuil te gaan; mijn geluk ligt thuis.…

jij bloeide in mijn cirkeltuin en gaf seizoenen kleur van lentelach tot zomers lui en loom gaf jij de middaghitte droom oogstte donker herfstrood legde op het winterswit je moede hoofd te ruste met heg en hek heb ik je voor gevaren afgesloten mijn zorg en liefde heeft je toen gebroken alleen in vrijheid kan jij groeien dan pas…

Ik zocht je aan de overkant zag ik je niet staan blind door liefde ben ik gezwicht heb ik een brug geslagen gedreven door gevoelsvragen die draagbrug houdt me voortaan in nieuwe balans dit evenwicht is mijn geloof door de glans van gloeiende tranen in twijfellicht zocht ik verkeerd nu zie ik helder waar ze wel vallen…

warm zijn mijn lippen koud is jouw gezicht kus ik zachtjes je voorhoofd maar jouw ogen blijven dicht fluister ik lieve woorden strijk langzaam over je haar ik zal je missen lief laat los, ga nu maar gauw…

je blik golft grijzig groen maar in je ogen vind ik de lach van het wad je stem ruist in de schelpen op het strand bij zon en volle maan in laten gaan raak jij in jouw omarming de lichte watervolle einders aan jij bent mijn wad de moederschoot der schepping in paradijs en hemel saamgevat…

Je hebt je lichaam op mijn zand gelegd, toen, en zo uitdagend uitgestrekt liggend zag je er uit als een godin en misschien was je dat ook wel, zo achteraf gezien. Met die kleurige, halfdoorzichtige sjaal zo achteloos om je heupen gedrapeerd kreeg ik steeds weer zin in jou. Ach, ik wentelde me in jouw water, net zo lang tot ik bleef drijven…

ben op de wereld gezet met handen vol idealen en wat restjes gebed heb de muren geslecht voelde hun pijn maar wilde het casco zonder afbouw weer zijn vrij in ruimte en tijd het eind van de avond brengt zeker mijn bed opstaan wassen en plassen aan het begin van de morgen op een vrije etage gezet eten gebeurt op de geur de trek van…

je bent gekust door strand en land met een golvende intimiteit als rotsen jou blokkeren ondergraaf je hun granieten superioriteit vloeit in eb en vloedbeweging meegaand naar een eindeloze openheid waar water mist en wolken elkaar bevolken zonder onderscheid…