36198 resultaten.
Hoe laat het is?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
568 De morgen is een land
dat de zon bezaait
in vlekkeloos licht
dat voorzichtig aanraakt
en niets zal besmetten.
Heel anders de middag
die op de schop neemt
alles omver spit wat
aan stilte zich spaarde
in diepe gronden.…
Jij bloemde onvertogen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
614 ik nam je hand
kuste warm je huid
het leek een eerst ontmoeten
maar bomen
en het struikgewas
verkleurden ons begroeten
jij groende in het rood
en geel van herfstkleuren ik rook
lente in dit plotseling gebeuren
zag de zon weer opgaan
in jouw lach en ogen jij bloemde
onvertogen op deze koude winterdag…
KOUDE ADEM
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
638 Herfst laat
z'n koude adem
over aarde gaan
Maakt ruim baan
voor
koning Winter
Aarde minder op
met zon
dan maan
Bomen ontdaan
van al z'n blad
van alle luister
Zelfs tot gefluister
niet langer
in staat
Herft neemt winter
al de maat
krijgt ijskoude vingers.…
Het wit nog slapend
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
700 geen maan
kale takken doden
herfst en zomer
nog warmt de grond
met oogsttapijt
de winter komend
je vorstte
uit het donker
het wit nog slapend
lichtte op
in winterlicht
de zon ontwakend
mijn koning winter
kom zacht naderbij
ik heb je sporen al gezien
en neem de macht
het is zo lang geleden
verover dit jaar dan misschien…
Een kus op mijn wang
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.834 Mijn tranen verdring ik
Toch heb ik verdriet
Ik zou willen schreeuwen
Maar toch doe ik het niet
Wanneer ik alleen ben
Heel dicht bij mijn gevoel
Ja dan laat ik me gaan
Met vooropgezet doel
Om weer te voelen
Als was ik een kind
Het maakt weinig uit
Wat een ander dan vindt
Ik hoop op een arm
En een kus op mijn wang
Oh God laat de zon zien…
Rollercoaster
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
1.970 ik geef je een één en een twee
en daartussen spelen
jaren
in onstuimige velden
van jeugd
jij schudt de cijfers door
elkaar, laat dagen
bewegen
op een racebaan
van de zon
kijk maar, mama
zeg je
en in mijn liefde, nog groter
dan ik ooit had kunnen
voorspellen
knikker jij
planeten en éénentwintig
naar vandaag…
exotische vlinders
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
2.382 exotische vlinders vliegen naar ver
naar suikerzoete stranden
met een gerstkleurige goudgele strelende zon
zacht en schuimige aanrollende melodische golven
bedrijven wij de liefde heel lang
vergeten wij
de wereld om ons heen
weten wij zeker wat we willen
horen wij bij elkaar.
in elkaar.…
stilte luistert zachtjes mee
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.306 de nacht is zacht en
zonder onderscheid
ik weet dat je nog kijkt
in het licht van onze liefde
nog kijkt naar sterren
in mijn ogen, handen
die je warmte beloven
in het wachten op de zon
je fluistert om geen
schaduwen te wekken
de woordjes voor ons twee
stilte luistert zachtjes mee
zo wil ik met je praten
uren hebben dan niets in…
Windstilte
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.020 Gisteren nog
de ondergaande zon in rood
de maan iets minder vol
de hemel open
witte aanslag op de velden
groeide in het kille zilverlicht
vanmorgen nevel
hemel grijs gesloten
verwachting van veel regen
koude lucht maar nu ook vochtig
net als gisteren veeg ik
tranen uit mijn ogen
hoewel het windstil waait…
Kijkdoos
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
1.303 maar achteloos
wat letters langs de beek
verborg ze in een hoedendoos
en kuierde nog een week
Toen ik later heimlijk blikte
door een spleetje langs de rand
zag ik hoe God de woorden schikte
in een bovenaards verband
Zag zijn hand de taal beroeren
zoals geen schepsel roeren kon
liet mij op zijn Woord vervoeren
naar een rustplaats in de zon…
ijs
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.376 bloemen van ijs
op ramen getoverd
het koude is buiten
het warme in mij
verlang naar de zon
en zomerse kleuren
het vrolijke fluiten
van vogels in mei
strepen van licht
op muren getekend
het warme, jouw lichaam
het koude, mijn tong
vergeef me mijn zonden
mijn lust en mijn vraatzucht
ik lik aan een ijsje
en voel me weer jong…
Ooit
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.059 Ooit zal het mensen nog bekoren,
dat het gras groen is, de
bloemen bloeien, de lucht blauw,
de zon warm.
Eens zullen we nog eens wat anders
horen dan oorlog, ruzie, honger
kou, elkaar het licht in de ogen
misgunnen.
Echte vrede, we hopen erop, dromen
ervan, maar dan,
We léven toch op hoop?…
een suite van lijven met en zonder vitrage
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.047 onder de burka
hoe zacht ze ook mogen zijn
de grote borsten
op siliconen
het grote borsten geweld
woedt in de lijven
het gevulde hart
loopt over van gouden bergen
met zon en zoet bloed
lekker warm in bed
pijn en geen pijn tegelijk
hoe wonderbaarlijk
modieuze meiden
bijna de hele winter
ontblote nieren…
Vergeven
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
2.812 Is het bijzonder,
veelgevraagd,
mensen te vergeven,
pardonneren
jij zonder zonden
mijn zoon ver-
geven
streelt het jouw ego,
hem te vangen in
de echo
egoïstisch mens,
balancerend op
grens in vader-
ogen
hij gaat kapot
voelt het goed te
straffen
in vader-
ogen
jij een teefje, dat
dommig staat te blaffen.…
GROEI
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.059 Kiem in volle grond
Zuchtend naar het licht
Zon en regen
bedauwen het land
Levenssappen stromen
door het jonge blad
Sterk in streven
Bloeiend naar omhoog
Stormen woeden
Even knakt het riet
Lijdzaam vol vertrouwen
Trotserend deze slag
Als een boom
Geplant aan de bron
Zijn takken reiken
tot in de hemel…
firmament geen nieuwe sterren
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
664 je draait je om
ik om je heen en
vang de lach van maan
voor jou de zon alleen
je ogen lezen
onbegrip kijken door
mijn transparante ik
in ongekende verten
je lach brak af
ik zag dat jij
een ander nu je
warme aandacht gaf
ik firmament geen
nieuwe sterren in
het zicht en dwaal donker
rond zonder jouw licht…
Najaarssneeuw
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
810 Het sneeuwt
bruine bladeren
vanuit de bomen
overal in het rond
ze vormen ritselend
een knisperend laagje
tussen voeten en grond
de zon gluurt nieuwsgierig
over de toppen van de bomen
verdrijft de nevels dan terstond
de lucht ruikt naar aardse liefde
ik kijk opzij en kus je langzaam
op je heerlijk zachte lentemond…
De ontrafelde tuin
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.341 Want je bent verloren en aan
Het leven doe je niet meer mee dat blij concours
Ach ik ben allang tevreden
Ik heb toch alles gedaan wat ik doen kon
Ik heb als eerste meegereden
In alle rondes onder de ronde van de zon
Nu zeg je ben ik overleden
Maar ik was het zelf die de dood verzon.…
ROOS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 Het is tijd
hoogste tijd
een roos te schenken
Jou, een roos
te schenken
voor 'het verstaan'
Bij volle zon?
of
heldere maan?
Aan deur
of raam
dorpel of drempel
Onder ons
zijn halve woorden
genoeg
Je hoeft slechts
met een oog te wenken
knipperen zou zelfs volstaan
Het antwoord
waarom ik
nog niet vroeg
Daarom...…
Ik moet nu spoedig naar de Balearen
gedicht
2.6 met 27 stemmen
13.236 Ik moet nu spoedig naar de Balearen
De eilanden doorkruisen op een ezel
De kleine baaien zoeken
En de meisjes paaien
De harde korrels voelen
Aan mijn voeten
Ik moet nu spoedig naar de Balearen
Alles vergeten wat mij heeft verlaten
De warme zon zal mij van al mijn pijn genezen
Nog eenmaal kan ik dan gelukkig wezen
Van mens en dier heb ik…
waarom?
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.604 Waarom blijven sterren schitteren
als ik de glans niet meer kan zien
Waarom blijft de zon nog schijnen
als ik de warmte niet meer kan voelen
Waarom blijven dagen zo lang duren
als de tijd geen bondgenoot meer is
Waarom blijven dromen leven
als ik de slaap niet meer kan vatten
Waarom blijf ik van je houden
als we elkaar nooit meer gaan zien…
Bosgedicht
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.064 De grazende zon
de strelende bermen
wiegende struiken
de aarde zo geworteld.
De lucht.
Verstrooide vlinders
harsbrokjes gloeiende bladerknoppen
het geluid van vleugels
blauwbleke splinterogen.
Dit bos.
Lichtgeurig deinend
schaamteloos ademend
naakt
groen.…
mist
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
727 of een gum al de contouren
van de bomen heeft gewist
resten slechts de vage vormen
van de bomen in de mist
roerloos hangt de dichte nevel
de geluiden zijn verstild
koude wringt zich door de kleding
al het leven wordt verkild
vogels laten zich niet horen
de omgeving wacht verstomd
tot de mist zich laat verdrijven
als de zon tevoorschijn…
Vierdimensionale zomeravond
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
826 In het westen
koestert de ondergaande zon
roodgewangde wolkenkinderen
aan haar borst.
Tijd vertraagt,
rekt zich geeuwend uit
en legt zich te slapen
tussen de zomerbloemen.…
brak jij de golven
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
630 het land was alleen
tot jij verscheen
je kleurde de zomer
in lach en was zoals
ik dat in dromen zag
je ogen spraken licht
in groen en blauw
de zee was er voor jou
en in wit schuim brak jij
de golven voor de rotsen
ik zag zon in een
leven dat opnieuw begon
je geurde naar een
onbekende bloem in een
nog niet begonnen…
een beetje weggaan
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.395 ik verliet dit harde land
verzengd
gebrandmerkt in zijn zand
gestaald beton
spierwit
belegerd door de zon
maar groen is de olijf
gelaten is zijn hout
een schat van goud
de oliekruik is vol
de smaak van koffie
ging aan thee met bergamot verloren
binnenkort kom ik weer
mijn dauw liet ik
heimelijk tussen je lakens.…
Stil
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
2.658 Ringelende fietsbellen
vrolijke stemmen
rijkelijk vloeiende
wijn
en klaterend
gelach
toch is het stil
doodstil
op deze
zomerse dag
in het Vondelpark
muziek galmt
maar mist
mijn hart
jouw aarzeling
is
eindeloos
toch blijf ik
de toorts dragen
voor jou
geef nooit op lief
zolang de zon
ondergaat
hier
in ‘t…
de wijzers
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
777 De tijd tikt voorbij,
de mooi uitgekerfde wijzers
blijven verguld
in het opkomend
rood van de dalende zon.
De spits van de toren
tekent zich af tegen het gedoofde licht.
Nog enkele seconden en ook
de wijzers zal ik niet meer zien,
die de vervlogen tijd
hebben aangewezen.…
Het Elegante Meisje
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
3.125 Ze neemt zich immer voor,
dat lieve lied te zingen,
in de zon, daarboven,
van eeuw’ge schoonheid en geluk.
Ze kan maar niet geloven:
De vlam is hier en dol
op de mooiste vlinders.
Hij wil vooral de lol.
Vlinders, zijn er voor de vinders
Dus, mooi meisje zacht,
kom hier, bij je vlam die wacht…
tijdelijk sterven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
793 draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand
een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland
ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijke sterven
zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte…