8651 resultaten.
De weg terug en verder
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.063 met grijze gladiolen volgde ik
de ladder omhoog
of struikelde over de sporten
opdat mijn lippen zo vaak
de droge aarde kusten
*
uit de lotus
zucht de aarde
schoonheid
tot vergankelijkheid
terwijl schaduw
leven dicht
*
de kleurenfilm
vertoont hoge bergen
op toppen, soms
door het lot of ego beklommen
evenzo het zwart-wit…
- de weg kwijt -
netgedicht
4.2 met 75 stemmen
2.746 Jij zegt jij ziet mij graag mijn allerliefste schat, mijn hart,
ik vraag je waarom voel je leegte, ben je de weg kwijt, wat ben ik waard
Jij zegt jij ziet mij graag mijn zwarte ruwe diamant,
neem dan mijn zachte witte sluier mee, maagdelijk wit..hij past bij jou.…
Vlinder
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
715 Ik heb vandaag een Vlinder vrijgelaten
Hij was bij me naar binnen gevlogen
Hield zich angstvallig stil achter de luxaflex
Wat ik ook probeerde, hij wilde niet naar buiten
Hoe ontroerd ik ook was
Door die mooie witte Vlinder
Die bij mij wilde wonen
Ik wist dat ik hem niet houden kon
Want Vlinders horen vrij te zijn
Ze brengen…
Indrukken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
473 Zittend op een kerkbank
voelde ‘k in mijn zak een trillen
zoons apps met witte bergen,
poederpistes, de horizon is donker
waarboven witte wolken,
daarboven blauwe hemel,
een tafel blijdschap
van vrienden en vriendinnen
Dan liepen we naar museum Holocaust:
het redden van de babies en de kleuters
de sterren op de jurken,
kaalgeschoren…
Keuzevrouw
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
574 Het aanwijscomité der hoge heren
het hoge comité der aanwijsheren
bestaat uit nette mannen en meneren
uit hoedenmannen netteklerenheren
uit blauwepakken hoge hoed met veren
als carrièretijgers die marcheren
de boel met aanwijsstok graag dirigeren
oraal en schriftelijk graag formuleren
wie wel meedoet en wie zij mogen weren
dat zwart op wit…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 ik zag je zonnig
in de kou
de handen diep
in zakken weggestoken
de stoet was zwart
alleen het wit van bloemen
had zijn kleuren al ontloken
in paars en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd…
hoogpolig wordt het grastapijt
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
885 weef met zonnestralen
lente in patroon
niets is nog gewoon
kleuren zijn als nieuw
en voegen zich al
beeldend naar mijn droom
hoogpolig wordt
het grastapijt
waarin de madelief
en paardenbloem gedijen
de els dropt katjes als
haar kleine bruine schatjes
met pluisjes wol
komt dadelijk de
kastanje vol als zij
haar kaarsen toont
in wit…
(Hoe koud is) De eeuwige dood?
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.632 Waar zwart-wit het altijd wint,
zelfs vóór de kleur begint.
Daar ben jij: In dat land,
ergens ... aan de overkant.
Waar niemand je hoort,
en niemand je stoort.
Hoe koud is de eeuwige dood
en weg de kansen die je had,
die het leven je ooit bood.
De kansen die jij vergat.…
liefdesverdriet
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.701 wens laat staan z’n droom
om binnen almaar spitsen d’oren
doorgaand niks van haar te horen
stilte benauwt tot allengs schroom
buiten daar is het ware geluk
de mensen dansen en swingen
hun zomers sjansen zingen
voor hem leeft slechts den druk
hij denkt met smart in herinn’ring
aan zon van stralend op het water
rode rozen luikend op ‘t wit…
als water in mijn lippen bijt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
811 scherven breken geen licht
scheiden kleuren en gedachten
kou is blauwer in het wit
rood is warmer in verwachten
zo helder denk ik als
de zon wat lichter schijnt
de bomen groener dan
het gras gebladerd zijn
maar als ik takken zie
draait het hoofd de lus al in
wil mijn nek zich breken
om de wereld te vergeten
diepte lokt in vogelvlucht…
ik had je zee beloofd
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.453 ik schreef
met zand mijn naam
je rug witte de letters
daar zou ik die zomer staan
ik had je zee beloofd
en zon om licht te bruinen
we verliefden ons die dag aan
de voet van de eerste duinen
we zuchtten zoete woorden
in het waaien van de wind
sprongen door de branding
ondeugend als een kind
we wiegden water en
de golven gaven mee…
ik steel dit beeld
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.376 strepen blauw
strak doorschoten
met wat lijnen
groen en grauw
mijn horizon voor jou
het wit van zeilen
die de rust verijlen in
een tijdloos perspectief
ik steel dit beeld en
schenk het jou mijn lief
kom met mij kijken
naar de mensen
hun zee van wensen
en wacht totdat de
hemel opzien baart
jij bent het waard
in jou heb ik…
Wendy
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.348 een vlinder in de lucht
danst zonder enkel zucht
van de wind
een koningskind
zij danst op en neer
een zwaan op het meer
in de wind
een koningskind
een prinses in het wit
neemt de stilte in bezit
uit de wind
een koningskind
Wendy,
dans nog eenmaal voor mij
jij maakt mensen blij
laat ze zweven
neem ze mee in jouw vlucht
Wendy,…
Tijd
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.086 Schone schijn als witte boorden
Tijd vernielt en smelt dit wonder
Een puber worstelt met nieuwe zinnen
Wie kan toch haar kracht verdrijven ?…
Het derde wezen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.673 Het paarse boek gesloten,
de rood-met-witte-stippen-route weer open;
de 16 zijn 63 geworden, sommige gebarsten, anderen bol.
Een aaneengesnoerd vaccuum huist in mijn binnenste,
genesteld en warm; als een pasgeboren orgaan.
De echo werd een fluistering.…
Kerstengelen
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
1.597 ik snak naar wit na al die herfst
naar sneeuwballengevechten
warme chocomelk die ik niet graag drink
waarvan de geur mij geheel vervuld
de bekerhitte gloeiend in de koude hand
wafels en engelen maken in de tuin
kent u dat niet? doet u dat nooit?…
geluk wensen
netgedicht
2.3 met 138 stemmen
28.804 geruisloos opent
deze witte dag
de blauwe deuren
en mijn neus ruikt
nog flauwe geuren
van koffie met een
versleten lach
de afgelopen dagen
zijn zo mild geweest
omdat de vrienden
weer zijn,
komen kijken
en achteloos
meewarig lieten blijken
dat ik nog welkom ben
op 't jaarlijks feest
(goed wetend dat ik
toch niet…
Stenen speelgoed
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.337 Bladeren spelen uit twijg ontwaakt
schaduwen in niets ziende ogen
lispelen een lied vol mededogen
nu het beeld zich aan hun schaduw raakt
Het groene kleed dat marmer siert
geeft het doods grimas een lentekleur
het koud witte lijf de valse fleur
van bloeiend leven dat welig tiert
Haar handen plukken het mossig bed
krabbend als verdriet…
(on)schuldige ogen
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
1.684 zal het niemand storen
de striemen op haar rug
de deuren zijn te zwaar
om in te kunnen trappen
haar weerstand zal wel knappen
nog voor zij wordt gered
de tralies zijn te hard
om door te kunnen zagen
ze heeft de bange dagen
als streepjes weggezet
de ramen zijn te hoog
om zonlicht te ontdekken
maakt ogen zwarte vlekken
in angstig wit…
Op zoek naar jou
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.894 Witte rozen, rode rozen,
praten met goede vrienden,
armen die innig omhelzen,
des nachts en overdag.
Stil staan de dennen in de nacht,
en vóór ik je aan kan spreken,
glippen de jaren haastig weg,
voorgoed naar het verleden.
Ik ben op zoek naar jou,
maar ik, ik ben een ander...…
Zomerfruit
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
1.672 Enkelhoog
Was het gras
De zomervruchten zoet
En onbespoten
De wolken
Wit en zacht
Als katoen
Zojuist ontsproten
De bijen
Vlogen bedrijvig
Van bloem,
Naar bloem,
Naar bloem
En te midden van dit schouwspel
Lagen wij
Zonder
Iets te doen
Onze eerste keer samen
Als man,
Als vrouw
Geen ring die wij droegen
Of belofte van…
Gras
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.604 het was heel vreemd ik wist het ook pas later
de trein was al het wit alweer voorbij
dat kievitwit van weiden en de snater
van ongehoorde eenden en toen hij
weer ademhaalde en mijn kaartje vroeg
was het alsof de nooit geweest vervlogen
herinnering dat lichte niet verdroeg
ik vond mijn kaartje met gesloten ogen
een muur vol graffiti een brug…
Kleuren van de mensheid
netgedicht
4.0 met 256 stemmen
33.181 Wit van de blanken, altijd de baas.
Geel van de chinezen, ze zijn met zoveel.
Roodbruin van de indianen, bijna uitgeroeid.
Zwart van de negers, alleen als slaaf.
Allen verschillend, maar allen één!
Allen gebruiken ze geweld.
Ik vergelijk onze tijd met vroeger.
Waar is de tijd van vrede?
Waar is de tijd?…
Glas
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.147 Je schreef dat op de plavuizen
waar wij de liefde bedreven
- jij natuurlijk bovenop -
een karaf van antiek
Venetiaans kristal uit je
handen gevallen was en
dat je weken later nog
de scherven en de splinters
trof op onverwachte plekken
Diezelfde avond antwoordde
ik met een gedicht over
bloeiende oleanders in uitbundig
wit, rood…
Gril
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.759 Wij rennen ras naar het altaar
onze honger kan niet wachten
vleeslijke liefde te betrachten
boterbrief daarvoor, aldaar
Leg sintelstenen openbaar
bid wiens ook hoger machten
om dit kippetje te slachten
eer de schrans met huid en haar
Rook likt lucht vol ziltekruid
wit van maagd`lijkheid berooid
als ze zacht door sluier sist met…
Onbekende man
hartenkreet
3.5 met 30 stemmen
3.480 de overkant van het balkon
We kijken naar elkaar
Elke dag weer zwetend in de zon
De afstand net iets te groot
Er is zelfs nooit gesproken
Je lijf gespierd en strak
Ik heb je nog nooit geroken
Je ogen kijken wellustig
En strelen mijn lichaam steeds weer
Het spel wordt steeds heftiger
Onze harten gaan tekeer
Je tanden mooi glanzend wit…
Blufpoker
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.243 “Kom maar” vulde ik gretig in
Maar de wens verfde de droom
In gebroken wit, ik tuimelde er midden in
Een fata morgana, een pop van chroom
Die ik nu nog schandelijk, schadelijk bemin
Zo leg ik gulzige woorden op jouw tong
Kom maar, nader, blijf
Het was toen het bloed kolkte en zong
Het was bluf toen ik zei
Ik lust je rauw en lauw, mijn moordwijf…
Het standbeeld...
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
1.312 Daar sta je in de zoom van het park
Je kleur is zo intens volmaakt
Spierwit in glanzend transparant
Je guitige ogen laten zich dwalen
Langs de mensen die bij je stilstaan
Wetend dat ze je bewonderen
Daar sta je in de zoom van het park
Het late zonlicht gloeit over je schoonheid
Je laat je koesteren in beeldend wit
Je handen zouden willen…
klepelde de kerkklok
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
951 een witte wereld
die ons warm verwachtte
je lachte toen ik zei, ik kom
nam alle risico's, was blij
gordijnen sneeuwden
en je opende vrieskou
je huis een warme kerst
ik was zo graag bij jou
we zetten uren stil
in samen met elkaar
toch klepelde de kerkklok
zijn openlijk misbaar
de stilte luisterde
terwijl wij gaven
we telden onbewust…
Ergens
netgedicht
3.5 met 67 stemmen
1.535 In het zuiden ligt een eiland
een grote steenklomp
maar eenmaal beklommen
overzagen ogen een uitgestrekt woud
bijna onttrokken aan het zicht
door zijn dicht bladeren gordijn
een
lichtgevend wit zandstrand
bedekt met rijen duinen
donkerkleurige dennenbomen
en
honderden kleine kinderen
gelukkig samen rennend op het zandstrand
spelend…