Netgedichten over liefde

hij schreef zijn scherven bracht ze als glas dacht de vorm van kristal te gaan erven in de toon klonk de barst hij polijstte de scheuren dacht mat transparant wichelroedde naar kleuren maar zag en vond geen oorzakelijk verband presenteerde zijn schrijven klinkend als klok maar uurwerk en wijzers waren kapot…

je zei helemaal niets maar sprak me wel aan sprakeloos was ik…

Mijn regenboog beschijnt je blanke huid, ik zie je nu als nooit tevoren er zullen nog veel inspanningen voor nodig zijn en broze angsten worden overwonnen, heus, ik zal het je allemaal vertellen mijn kind, maar alleen als het moment daar is. Dan zul je het horen, van het vals, en van het echt, van het goede en van het verkeerde been,…

die ook maar van vlees en bloed is die soms niet meer weet wat verkeerd of goed is en soms weet ie alles beter(?) ach, het is een zwakkeplekkenman een achilleshielman, maar eentje die ook wel een charmeuris, nee beslist geen sikkeneuris kortom een man die het ook niet helpen kan een bloed stroomt door de aderen man eigenwijs is,…

Voortgedreven door jouw kracht blijf ik eeuwig gesponnen in je web mijn intense gevoelens zijn niet langer verdoofd de liefde bloesemt in dit magisch moment alleen door jouw ultieme streven verdween mijn troosteloze blik als jouw hart een gevangenis was -had ik levenslang-…

Omgekeerd in mijn lijf loop ik over mijn schaduw naar de zon benut nu mijn herinnering die mij in bescherming neemt tegen nalatigheid breng de waterval terug naar de bron was het stof weg gedachten zijn ingesluimerd om te ontkomen aan woekering verre vriendschappen geven de liefde die ik steeds koesterde…

Het is inderdaad erger geworden sinds gisteren en zeker erger dan eergisteren, veel erger nog Ik weet niet of het kwaad kan maar het gaat maar door en maar door, dat houden van jou Ik vind het in ieder geval niet erg, helemaal niet, ik vind het zelfs…

ze treden één voor één naar voren uit een naamloos lange rij gekoesterd door de meester hij dicht ze een gezicht erbij getekend met zijn voorkeurstrekken kuddegeest en vleierij anoniem in adoratie roemen zij kritiekloos de prestaties uit zijn eregalerij…

in vertrouwen laat ik je toe tot in het diepste van mijn zeeën waar jij mag duiken tot op de bodem om mijn diepere gronden boven water te krijgen…

als je me even niet ziet dan kan dat zeker kloppen het dauwt namelijk vlak boven de aarde ik teken daar in het zand met mijn vingertoppen een hart vol met kinderogen geloof me, ze zijn van onschatbare waarde zij spreken mij toe en ik ik raak weer opgetogen…

Voor mij zult kiezen en me overal mee naar toe neemt mij naast je wilt en bij me zal blijven alles op mij zult zetten en ik op je eerste plaats mag staan merkt dat het wederzijds is en blij zult zijn met mij.…

ze staan me glashelder voor ogen de fluwelen nachten vorst, hagel, sneeuw of storm ze kunnen ons niet deren we vinden bij elkaar meer bescherming dan in ons huis van beton onze jeugd ligt al achter ons maar ons bloed verhit nog steeds 's nachts komen dromen op raspaarden binnen laten schatten achter op ons bed die we innig minnekozen…

Elk lieflijk woord van haar brengt zoete klanken in mijn hoofd Een lang bericht, een kattebel zet haar beelden om in helder licht Een klein gebed: S'il vous plaît, Oh mon dieu! laat het waar zijn! Woorden, klanken, laat alles wat mijn hart binnenkomt van haar zijn Laat voortaan alle letters, alstublieft in zuiver paars zijn.…

ze braken tegelijk de valse cirkels van bestaan weg was zekerheid spiraalde in een neerwaarts gaan geluk met nog een slokje toe erkenning bleek een groot taboe weg met die fatale dromen ik heb de moed genomen en de kracht gekregen om het bestaan in echte cirkels te gaan leven…

Heerlijke maanden beleefden wij en fijne dagen, die mooie tijd met jou is, achteraf gezien, misschien wel erg snel gegaan. Maar al wat voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift is blijft, en dat is zeker, in ons herinneringenkastje staan Smakend naar meer, nog veel meer dient zich hier voor ons, we hebben hem zomaar voor het…

luchtige vlokken roze lentesneeuw hartenaas en rozenziel vonkenregen van verlangen condens op vensterglas grijpgrage vingers vol van wildheid zijn de eerste voorjaarsvlagen hij zou wel willen dat zijn handen steeds rijmden op mijn billen…

valentijn romantisch figuur houdt van verrassingen denkt aan zijn geliefde vurig…

daar ik je niet ken droom ik je levend bemin je, adoreer je verwen je met gedichten vanwaaruit mijn liefde jou omarmt en je meeneemt op verre reizen hoog over roze wolken die ons voeden met passie schrijven we elkander liefdesbrieven waarin je mij liefhebt als nooit te voren het liefdeblijk doet ons versmelten en we dansen tot…

het mes werd zwaard en triomfeerde in arena’s de duim omhoog als bloed uit tegenstanders spoot voer voor de hyena’s jouw zinnen trekken witter weg als mijn pen zich scherpt als mes en ik jou uit de zelfgekozen catacomben trek van je ivoren toren ons tweegevecht op wit papier kent geen genade er gaan koppen rollen op a-vier…

richt schijnsel van de maan en zet je in het volle licht buig stralen van de zon tot warm hart en kleur je rood pluk goud uit de sterrenhemel en kroon je tot mijn heelal…

van nature ben je stil, stiller dan ik dagelijks het onmogelijke van je vraag de waarheid ligt voor het grijpen - het moet wel fout gaan - maar m'n handen knoop ik veilig op m'n rug de uiteinden van een pijn totdat ik heel lijk schouders en heupen verzetten zich schokkend en draaiend, er zijn dagen dat ik m'n lippen geloof…

Haar zonnebril was rood met witte stippen. Haar mond lachte met volle rode lippen. Haar tanden waren wit, haar ogen groen. Meer kleurtjes hoefde zij niet op te doen.…

het is de kleur van rood en wit maar ook van groen en geel al geeft blauw sereen en zwart soms rouw liefde heeft zoveel meer hij bruin op het balkon met zestien graden en een mager zonnetje zij blauwbekkend voor het raam maar met warm kloppend hart zoveel graden onder nul draagt ze wit wollen slippers pas op voor muizen miauwt de kater…

krakend vriezen sloten toe een schaatser scherp zijn streken nog draagt het riet de kragen rijp en is glad ijs verzekerd maar onder sneeuw spriet vorstbestendig groen luidruchtig schikken vogels zich in paren het is niet sluipend of opzichtig dat gevoel onder de huid de lente komt van binnenuit…

Bezongen op de lippen van de eeuwigheid, zovele dichters beschreven een oneindige smart, ontvloot zelfbeklag, uitgestort in reine licht van ochtenddauw, weebeklag uit mond en luit,oprechte noot uit Orpheus hart, smeekt de veerman zich eenmaal te hullen in de mantel van barmhartigheid, z’n veer over de Stix en mededogen te strijken…

waarom dat neusje zo gekruld ogen vol met ongeduld handen vingeren het meer willen weten 0ren die de woorden zijn vergeten van mijn stem die rustig uitlegt hoe het zit en wat er is gezegd je wispeltuurt in tegendraadse argumenten breekt onweer los uit elementen zondvloedt in spraakwaterval dempt de put met kalf en al ik zag…

wanneer de avond valt het laatste licht van de dag ons wordt aangereikt wanneer we in elkaars ogen verzinken dan gaan we wereldreizen samen in volmaakte dromen als twee druppels water in een oceaan in luchtbellen die beeldig bloeien met een passie waarvan men niet meer geneest die steeds opnieuw verblindt een ongerijmde strandafzetting…

Rozengeur mij Verleidt mij tot zinderend maneschijn Laat mij jouw liefde kolken In woestgeurende intensiteit Laten wij elkaars gedachten omarmen En bezegelen met weeldekussen Laten we ons meevoeren In sluimerende begeerte Van onze besuikerde harten…

knuffel de oude knoken warm verwijder spinrag uit haar hoofd haast je zodat ze het einde als herboren ervaart…

er vroren bloemen op het raam groeiend uit de hoeken ademen sloeg aan bloeide in een vroegere herinnering waar straatlantaarns lichte plekken gloeiden in de sneeuw en wij in vrije val de vlokken volgden elkaars ogen zochten warme handen die meer mochten op de afgeschermde plaats de intimiteit van dat moment bloemde op het…