Alle inzendingen

hier leggen we bloemen rozen tulpen naast waxinelichtjes en briefjes mon amour ik denk aan jou ik zal je nooit vergeten hoewel je onbekend was en ik hier nu sta met een coffee to go en oh god had het zelf weet dat je dochter was of vader of geliefde op een filmpje het begin ...

In golvend water weerspiegelt het dansend haar als een filmscène met een eend in gezelschap drijven herinneringen.

Ik weet niet of Hij er nog woont Hij heeft me elk jaar -rijkelijk- beloond met zon en warmte koele drankjes op 'n terras Ik wist in alles wat mijn ogen zagen mijn oren hoorden dat Hij er was Dan zijn er plots geweren knallen,bommen mitrailleurvuur Geen ontsnappen mogelij...

je vonkte gouden regen rook naar zomer strand en golfjes zee die pure volheid van het leven toen lach en ogen stralend in een zoen ik nam je mee de wereld in doldwaas verliefd op jou mijn eigen griet we zijn gaan lopen naar de horizon dansten schaduw in het rode avondlicht ik...

Parijs, hoe moet je daarop reageren? Zo’n grove provocatie door terreur Met slachtoffers, bepaald naar willekeur En met uitsluitend doel om te shockeren Het beste antwoord lijkt om te bedaren En door te gaan waar we gebleven waren

Koridon. Koom hier, o goelijk meisje. Gij ziet de velden groenen. Vergun me slechts een reisje, Dat ik uw mond mag zoenen, En uw wangen, uit lust en verlangen. Ay koom wat nader: Want uwe moeder en was niet vroeder. Zij kuste vader. De duiven trekkebekken. De dieren in de weide...

Een bleke hemel buigt naar de rivier verlicht de stille feesten van november. Brandganzen trekken over met natte schreeuwen, boodschappen niet voor mij bestemd. De holle boom is weer bewoond. Vriend kraai kwam bij ons terug, betrok de plek van vorig jaar, de vertrouwde. Ook ik zoek n...

Verlaten mens, treed uit de schaduw van je nacht, wat zit je nog te mijmeren over nieuwe vragen, er is brood, er zijn spelen hier, loop niet dood in slechts één karrenspoor, de ongelijke dogma’s achterna in slijtende verlangens op het lang verwachte dier, Het is om het even...

ontvluchtend haar dochters meesleurend uit kruitdamp gehulde ruine stad bedreigd onbeschermd zag een bloedbad haar grens was bereikt hartverscheurend velen vluchten richting route grens rennend door bossen over weiden probeerden geweld te vermijden zelden zichtbaar tsunami van mens ...

Hoe hard het waait maakt niets uit, hoe loeit de wind giert om het huis, Parijs in rouw. Hoe storm ons land teistert, geeft niks. Parijs in rouw. Zwiepende bomen bij weer een windvlaag Parijs legt bloemen. Hoe we ook denken over het weer, DAT kunnen de slachtoff...

Magazijn vol haat werd leeg geschoten kogels van 't kwaad hebben 't oog gesloten Met geheven glas de vrijheid genoten daar op 't terras zijn ogen gesloten Pop muziek met kogel noten werd bloedfabriek die ogen sloten Liefde is verwaaid koelbloedig neer gemaaid onderbroken is hun r...

Roerloos, bijna levenloos is het op straat. Dan gaat er een raam open en hoor ik levende muziek. Klanken van een klarinet die mij ten gehore komen. Virtuoos wordt hij bespeeld. Zuivere tonen en alles lijkt te gaan leven. En een dodelijke stilte wordt verbroken.

Haat vergrijpt zich als een kind van God en doodt uit zijn naam maar wie één mens doodt heeft de gehele mensheid gedood de giftige slang kruipt ook waar hij gaan kan opzoek naar dezelfde intentie de dood is metgezel varen blind op onschuldige sporen naar adelaars van dood metaal ...

Wat wisten wij van ouder worden, verstand komt immers met de jaren. Onbesuisd het leven als een wilde stier bestijgen, wij kenden geen gevaren. Maar onbezonnen slijt, en met het lengen, wordt een jongen, langzaam een man. Ogen knijpen nu dicht keren terug naar toen wij ge...

het groen is oud de regen koud en in het gras verdwijnen resten van de zomer onder het rode klaver schuilt een klein kadaver, het was een witte rups de zijde rond haar lijf blijft ondanks alles dat beklijft ofschoon er nog geen naam aan kleeft, zweeft heel imaginair een vlinder naa...

Te moe om te lezen Te moe om te denken Te moe om te doen Lieve mama ik ben moe Te moe om te kreunen Te moe om te steunen Te moe om te wachten op paradijs hier Te moe om mijn bloedneus te stelpen Te moe om in de regen een paraplu open te trekken Te moe om mijn sokken aan te trekken Li...

Ga je een paar pasjes vooruit dan kom je weer op het punt dat je in het levensspel niet meer verder kunt en keihard wordt teruggezet Mijn eerste reactie niet weer die pijn dat verdriet totdat ik besef die pijn dat is een stukje van mezelf dat er ook mag zijn Dus omarm ik mijn verdrie...

Tegen de wind in levert de regenzone een koude douchebeurt maar de oprechte armen warmen innig liefdevol.

Vanuit de hemelboog Boven in mijn hersenpan Reis ik in de capsule Die mij royaal ter Beschikking is gesteld Naar het uitspansel Dat zich onmetelijk Boven mijn heelal Uitstrekt - Planeten zie ik, Sterrenhemels, Melkwegen te veel Om te tellen - Ergens halverwege Kom ik de ...

de zee bestaan in zwijgen tijd om te verliezen het water trekt zich terug in gesmoord verlangen het verlaten eindeloze hervertelling waart rond in gedachtestromen de snippers oude en oudere vloeien vertraagd heen en weer het verlies wandelt over het water tijd om te gaan

bij tegenwind ledigen woorden zich in hardvochtige lucht de gangen van het oneindige blijken door tomeloze tijd versperd tussen doornen van meedogenloos heelt de mildheid van een moment misschien verbeeld ik me dit alles, ik zoek scorend vermogen, godin ja jij, ook al lijkt je huid v...

Ergens, diep van binnen, neem ik mijn besluiten. Daar ontstaan vliegensvlug, mijn woorden en mijn zinnen. Ergens, diep van binnen, ontstaat het betere gedicht. De dichter werkt er moeiteloos, met de snelheid van het licht. De intuïtor lacht de dichter uit. Ik schaam me want ik weet nie...

De vogels in het bos. De dauwdruppels in het mos. De bomen zijn als kegels in een spel. De eekhoorn wiens sprongen ik tel, draagt bij aan mijn tijdelijk herstel. Wit rijpend aan de top. een optimisme welt in mij op, Ik ben de kegel in een spel die opgelucht zoekt naar een tijdig herste...

Vrijwel alle dagen sindsdien stroopt het verleden langzaam zeker mijn huid het zout bijt zich muurvast onwrikbaar op haar naakt vel contact dat van mij dansend op weg naar coïtus terwijl haar tijd geen verlangen meer op haar groot menu heeft staan geen begeerte althans voor een man al...

je paardenstaartte vroeger blond met kleurig lint gebonden wij lachten altijd omdat we jou dan zo parmantig vonden het eigenwijze neusje is gebleven de staart had geen lang leven zo af en toe zie ik weer het profiel uit lang vervlogen tijden weet waarvoor ik viel het waren voor...

Gehouden tot schriftuur, verbannen als het ware naar ver het eiland taal, ik schrijf van uur tot uur inslag en wedervaren, waarneming die ik maal tot denkbeeld en gedicht, mij dwingend te verklaren bij wijze van verhaal aandrift en overzicht. Schrijven is openbaren ...

De gele wolken werden langzaam rood. Dan dacht hij: Nu begint zonsondergang; En keek weer naar de zwaluwen, die zo lang De zon nog konden zien. En dikwijls schoot De angst door hem heen: Eenmaal gaat moeder dood, Hoe moet het dan? - Eens voelde hij bij zijn wang 'T laag rits'len van ee...

Hij dacht ineens, ik ga eens lekker lekken Ze moeten alles weten bij de krant Dat is in het belang van ’t vaderland Graag openheid bij alle vraaggesprekken ‘k Neem later geen geheimen mee in ’t kissie en als ik lieg, dan lieg ik in Commissie

Wat er is gebeurd is in en in triest. Terroristen, extremisten hebben een aanslag in Frankrijk gepleegd. Veel onschuldige mens zijn gedood en nog velen zwaargewond en dat allemaal in naam van een geloof. God is machtig, God is krachtig, kaboem! In geen enkel geloof is doden toegestaan en deze men...

ik heb geen woorden voor de doden die gisteren nog aten zwijg liever bij de vijver waar ik eendjes brood voer een vogeltje zijn pootje spalk over gisteren wil ik niet schrijven wel over vandaag of de zon die de bladeren beschijnt ik wil het niet hebben over de doden en de verlaten ...