316 resultaten.
Snelsonnet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Soms weet ik echt niet wat ik zeggen moet
en dat kan door de woorden heen gaan klinken.
Ze komen dan van ver, vanuit verzinken
in poel van droefenis en tegenspoed.
Maar plots schijnt dan de zon over de daken
en doet die droefenis ineens weer staken.…
Gethsemane
poëzie
3.4 met 10 stemmen
5.585 Eén in die smartelijke uren
Met Hem de droefheid verduren
Van Zijn verwerping, Zijn smaad ?
Moest Hij, die zwartste der nachten,
Eenzaam de kruisdood verwachten,
Eenzaam de bitterheid smaken
Van de triomf van het kwaad?…
Hoopvol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 Nu lente, straks weer zomer en dan herfst
wanneer de warme zon weer uren scheen,
maar droefheid blijft wanneer de hoop verdwijnt
en enkel nog de daagse dingen tellen;
waar zijn de bloesems en de vreugde heen
of zien we niet het nieuwe water wellen?…
Het lijkt alsof...
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
957 Het lijkt alsof
mijn droefheid
niet meer van me wint
Het lijkt alsof
de tranen
niet meer komen...
Het lijkt alsof
ik verlost ben
van al die nare dromen...
Het lijkt alsof...
Maar niemand
weet hoe ik me
werkelijk voel...
En dat is nu
net wat ik bedoel...…
Straks Pasen
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
970 Niet ieder lied zal straks gezongen zijn;
er blijven droefheid, leed en pijn
en heel veel vragen, angst en zorgen,
maar bij het krieken van de morgen
klinkt toch heel zacht een nieuw refrein.
Laat het voor jou ook Pasen zijn
en weet je hart bij Hem geborgen.…
De weemoed hangt tussen de huizen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
736 De weemoed hangt tussen de huizen
zoals de nevel over 't veld;
hoe dikwijls hebben wij elkaar
wat vreugde of droefheid gemeld,
maar nu de dagen zo korten
en de bomen haast niet meer praten
valt er in de harten ook kilte
en komen er tranen,
onaangekondigd.…
Bezinning
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.425 Als bij een onverwachte stilstand
Van een slaande klok
het raderwerk wordt geremd
Zo voel ik mij
het lijf nog door de geest getemd
Dan worstel ik met mijn herinneringen
Achter mijn bureau
Over de loop der dingen
Uit mijn jeugd
En over tijd en
Eindigheid
En droefheid die ik op mijn schouders weeg
Dan ben ik moe
en leeg
en toch doet…
schaduw mijn verlangen....
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
2.130 waar het eerste zonlicht
dromen verjaagt
in haar warme stralen
de ochtend ontwaakt
breekt jouw glimlach
spiegelend kristal
mijn droefheid in tranen
die kleurloze nacht
schaduwt verlangen
dit duister gevoel
als het eerste zonlicht
beleef ik jou…
Homo Sum I
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.935 Ik was de gróte Minnaar zonder ruste,
Die ging hoog-heerlijk in triomf door 't Leven,
Jeugdig omklemmend in een stórm van beven
Al zielen, gróte en kleine, naar het lustte
Dit Hoog Hart, dat toch nóoit zijn droefheid suste,
Droefheid om Liéfde's wil, die géén kon geven:
Nu weêr om Zélf's wil, wijl ik zelf moest sneven,
Dán wijl ik…
Allerheiligen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
29 Al is er droefheid, diepe pijn,
ze zijn bij God geborgen
die ons ontvallen zijn -
ze zien een nieuwe morgen.
Hij heeft hun naam geschreven
voorgoed nu in zijn hart
en wil ons vrede geven
al is er nog die smart.…
onderweg
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
679 vastgezeten in een kooi van ijzer
voortbewegend over lange, strakke banen
vergezeld door illusie,
weter van waar-en-daar-naar-toe
glas en blik
verdwalend in een onwerkelijk landschap
waar niet op me wordt gewacht
droefheid sijpelt gestaag in mijn hart
als illusie laf de benen neemt.…
Tranen
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
2.786 Door droefheid zijn mijn tranen droog
En voel ik dat mijn ziel berust
Is zij verlost van pijn en onmacht
Kwam de dood als een verlossing
En beroerde haar tenslotte zacht
Niets kon haar lijf meer torsen
Geen vreugde, geen verdriet
Haar ogen mat
Wie goed kijkt ziet mijn tranen
Ze zijn alleen niet nat…
Stille zaterdag
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
706 Ingetogen ademt de stilte
omdat er zoveel droefheid is;
het leven kent nu enkel
maar gemis.
De Heer toeft in het graf
en vrouwen die Hem volgden
zij treuren en verstommen
om wie er niet meer is.
Maar haast onmerkbaar groeit de bloesem
en zet de boom in licht;
morgen is er leven
de dood zal zijn gezwicht.…
Waanzin
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
616 Dolend
op golven van
gedachteloze uitingen
in verstoorde bewegingen
drijvend
verloren in droefheid
om wat was en zal zijn
of nooit gebeuren gaat
Een sprankje hoop
diep
smachtend naar
het oppervlak
laat het toe
breek door
verzeng de koude van
kille onrust
nu hoopvol
Liefde is geworden
en zal zijn…
Angst
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
768 Ze zal zeggen:
‘laat mij het lied
maar zingen van pijn,
smart en onpeilbare droefheid’…
Hier op de kast
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
493 In gedachten hoor ik nog
jouw stem, tussen de chaos
in mijn hoofd van het niet
begrijpen, droefheid in mijn hart
voelt als muziek zonder klanken.…
Stille zaterdag
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 Ingetogen ademt de stilte
omdat er zoveel droefheid is;
het leven kent nu enkel
maar gemis.
De Heer toeft in het graf
en vrouwen die Hem volgden
zij treuren en verstommen
om wie er niet meer is.
Maar haast onmerkbaar groeit de bloesem
en zet de boom in licht;
morgen is er leven,
de dood zal zijn gezwicht.…
Wat het betekent
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
178 De bosuil verscheurde
de kermende kuikens
van de torenvalk om ze
snel op te vreten
De harteloze hermelijn
beet bliksemsnel alle jongen
door om ze daarna
een voor een te verslinden
De graspieper
verloor zijn kroost aan
een brutale boommarter
de dichter voelde
de oneindige droefheid
van wat het soms betekent
om mens te zijn…
Lenteklacht
poëzie
3.2 met 14 stemmen
3.462 Helderblauw is de hemel
De aarde in jeugdige dos,
En het bontste gewemel
Speelt in 't luchtige bos;
Ach mijn hart is een droefheidsbron,
Nimmer straalt er de lentezon.
Waar 'k mij wend, is er leven
Ener bruisende jeugd,
En het vurigste streven
Naar de vluchtige vreugd.
Ach mijn hart is een droefheidsbron,
Nimmer straalt er de lentezon…
DE ELLENDIGEN
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.131 ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren
Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed:
Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren
Sedert hun droefheid alles ledig weet.…
Afscheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
570 De eerste gele blaadjes vallen al,
ze maken me droevig, ja weemoedig.
Het omgekeerde van de lente met
bloesems die de bomen sieren.
Zo gaat het ook met mooie dingen
in dit leven, we moeten loslaten
wanneer de tijd daarvoor gekomen is.
Niets blijft voorgoed en mensen worden
ouder, trager, vergeten ook wat hen
ooit boeide en doet leven. Het…
Afscheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
596 De herfst is veel te vroeg begonnen;
ik heb de heide niet in bloei gezien,
het lachen van de madelieven niet genoten,
het onkruid niet zo hoog zien groeien als altijd…
Maar velen gingen die ik goed gekend heb;
de ene jong, de andere oud,
maar niet het gloeien van het goud
van tere liefde dat de wortels voedt en drenkt.
Niets van dit alles…
DOCHTERS SIONS
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.305 Span acht zwarte paarden
voor de purperen koets
laat witte draperieën
haast vrolijk wapperen
in de zon
Dochters Sions
weest niet bevreesd
vetes zijn verlaten
als vrede in haar geest
in droefheid en weemoed
begraaf ik mijn doden opnieuw
gedragen naar benee…
En de aarde beefde...
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
841 En de aarde beefde
onder
al dat leefde
zo snel
dagelijks leven
veranderd in een hel
niet wetend
wat hen overkwam
daar
in het exotische Bam
dat verre land
door droefheid overmand
bedolven
onder tonnen steen
niet horend
het kermende geween
van hun geliefden
zoekend
wanhopig weinig resultaat
boekend…
Koninginnedag
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
732 Waar vreugde alom heerst
Wreekt de dood zijn grieven
Om dan uit het niets toe te slaan
Meedogenloos ongeremd vals
En wee hen die geliefd zijn
Daar richt zijn venijn zich op
Mokkend telt hij de slachtoffers
En bereidt zich voor op het volgende
Droefheid gehuld in grauwsluier
Verslagen buigen wij het hoofd…
wachtend tot het niet meer kan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
643 in het angstaanjagende nu
staat de radeloze moeder
aan gesloten poorten
in haar wanhopig wachten
omhelst ze verbeten het ongewisse
rekt ze de tijd verder en verder uit
schuift ze het noodlot voor zich uit
tot het kantelende ogenblik
waarop niets meer hetzelfde is
zwijgend torst ze de droefheid
van het leven met zich mee
trekt ze zich…
Zij vond haar rust
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.885 In het vroege ochtendlicht
op het verlaten
Castricumse strand
liep een eenzame man
gebogen zijn hoofd
denkend aan haar voetstappen
die hij nu
naast zich mist
een enkele druppel zeewater
die de wind
op zijn gezicht heeft geblazen
vertaalt de droefheid
van zijn dagen
en toch
als hij even omhoog kijkt
toont hij het begin
van een voorzichtige…
de liefde denkt
netgedicht
3.5 met 48 stemmen
40.150 wat is ze mooi
ze knikkebolt in jugendstil
de groene droefheid van papavers
in de trein kwijnt zij
tegen de stang in de deuropening
en lacht zo nu en dan naar hem
amos, ze moet daar zijn
die bijeenkomst is belangrijk
liefde denkt toch geen kwaad
zij zwijgt zij zwaait
en tilt bij haar vertrek
door lust omstuwd een knie…
De schittering op het water
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
866 De droefheid van de rouwenden,
het afscheid dat er nooit was,
de ruzie die toch niet gezocht werd,
de vriendschap verbroken of nooit gegroeid,
de weigering tot verzoening,
kinderen in pijn en onbegrepen,
waarom toch dit allemaal?…
Mist
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
547 Deze dag is als een moede man
die in een straat grijs en stil,
zijn droefheid niet verkroppen kan
maar toch niet huilen wil.
Over natte wegen zweeft
een waas van onverschilligheid,
het is net of alles wat er leeft
opzo'n grauwe dag in stilte lijdt.…