1536 resultaten.
Lijflied
gedicht
1.9 met 17 stemmen
7.859 Het voelt nog zo iel aan,
of het mijn tong nog niet kan roeren;
ik voel me beroerd. Hoor hoe
het zou willen schreien.
Ik wil het ooit nog eens op
kunnen schrijven, al is het te weinig
om van te leven, het is om dood te gaan
te veel.
Een wijs is het, een onbepaalde
ruimte, die nog niet weet van tijd.…
VRUCHTVLEES
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
460 Je volheid leidt mijn lippenspel
voor mijn tong je kern ontmoet.
Je smaakt naar vrijheid,
wilde zachtheid,
vocht van drang en van natuur
die mijn lust en leven voedt.
Je geeft je hele wezen
in een tel van jou en mij
versmeltend, verzengend,
in een stonde van genot.…
Niet makkelijk
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.187 Het lag op mijn lippen
om te zeggen
Het spijt me
voor die tijd
Dat ik door medicijngebruik
verblind was
Vol met vuur
en vol met strijd
Het lag op mijn tong
je te vertellen
Dat ik niet wist
wat ik toen deed
Mijn leven voelde
als een achtbaan
Waarin ik roekeloos
rondreed
Een achtbaan vol
met scherpe bochten,
diepe dalen,
in sneltreinvaart…
Op witte lakens
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
593 toen jij mij in de schemering zag
ontdekte je dan wie ik was
plooide je gezicht een lach
terwijl je mijn diepe dromen las
of nam je meer de schaduw waar,
daar nodigt de maan vaak toe uit,
stokte je tong als naakt gebaar
en hoorde je enkel mijn ademgeluid
verhaalde de nacht niet van overgave
kwetsbaar over lakens uitgespreid
terwijl mijn…
verbinding
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
567 Tegenwoordig liggen de verbindingstekens
weerloos open
veel wind tussen de passanten
gezichten onder een witte ijslaag
dat vriest dat kraakt
bewegingsloos de tongen kapot
taalkundigen die zwaluw worden
en hun winterpak aantrekken
Het kwijnt en rot traag aan de nerven
van de woorden
huizen worden vergeten
takken tot blad straten tot…
December
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
593 in louter klaarheid
zichtbaar leunt de dag door ‘t licht
van blauw wit verbond
de mantel van liefde
ligt diep geborgen verankerd in het groene
van moeder aarde
de tong van de taalwind liegt niet
in de oksels van tijd
dat maakt het uitzicht 'gastvrijer' in december
waarop elke dauwdruppel
het pad van stilte zegent voor het nieuwe seizoen…
Wilt gij een hups, een rustig wijf?
poëzie
3.4 met 11 stemmen
4.553 Neem eerst uit Nederland het lijf,
Neem dan nog tot zo weerde pand
Het aangezicht uit Engeland,
En vorder nog, geloof je mij,
Een tong uit Brabant dient er bij,
En doe er toe een Hollands hert,
Dat niet te licht verslingerd wert;
Maar zo je wilt de hoogste prijs,
Zo haal de billen van Parijs,
Voeg dit bijeen, geminde vriend,
Zo heb je een…
De salon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
716 De dames onder hun kappen
Zitten er adem te happen
Met hun hoofden bedolven
Na het wassen en watergolven
Nu komen de tongen los
Je ziet het aan de rode blos
Hier ben je in vergeten tijd
Van warmte en intimiteit
In het paleis van kort geluk
Met de weggevallen druk
Zie je warme stranden
En koesterende mannenhanden
Nog een lotion mevrouw…
Dubbele agenda
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
957 In koele bloede
achter zijn bureau verschanst
gespleten tong
vanuit een rookgordijn.
praat behoedzaam
over feiten en stalen cijfers
en transformeert tot liegend beest
met pakkie aan.
Ik ruik het angst zweet
van de onbesproken woorden.…
Het evenwicht in balans
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
746 De tong spreekt de taal van de waarheid,
geen masker van valsheid verzwaart zijn dans.
Met trots triomfeert hij in euforie
en koestert hij het evenwicht in zijn balans
Velen vallen waar hij staat,
met antwoord op vele vragen.
Om het onbekende lief te kunnen hebben,
moet je met demonen durven slapen.…
Jij woont in mij
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.825 Vlammen dansen in jouw ogen
verlichten donker bruine diepten
waarin ik een lome tederheid ontwaar
Ik stap in jou
tongen omstrengelen elkaar
tedere warmte omarmt
vingers strelen jouw gedachten
lippen spreken zonder woorden
een onvertaalbaar verhaal
Jij vlindert in mijn buik
Jij tintelt in mijn lippen
Jij slentert in mijn hoofd
Jij woont in…
zitkamergevaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
986 hij staat daar met zijn tong die scherp
is geslepen door de pijn, in de aanslag
alle strikken likkebaarden reeds in stilte
als onze vormen langzaam het scherm betreden
als een aan het raam gevroren gier
zijn nek onder het dwangmatig zitten gebogen
en de ogen elk beeld uit de lucht rovend
met behulp van hun glazen netten
-wat verdorven is…
jij woont in mij
hartenkreet
3.5 met 47 stemmen
5.631 vlammen dansen in jouw ogen
verlichten donker bruine diepten
waarin ik een lome tederheid ontwaar
ik stap in jou tongen omstrengelen elkaar
tedere warmte omarmt vingers strelen
jouw gedachten lippen spreken zonder woorden
een onvertaalbaar verhaal
jij vlindert in mijn buik
jij tintelt in mijn lippen
jij slentert in mijn hoofd
jij woont…
Gevangen in een droom
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.053 Met een glimlach loop ik die dag rond,
Terwijl mijn tong speelt in mijn mond.…
Haar offer
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.232 Naakt voor de spiegel
buigt ze zich over donkere kamers,
haar hoofd valt diep
in de kelders van razernij
ze schuifelt offers tegen
de rand van dronken walging,
haar keel krijst stil
in vers, ontvleesde aders
pijn trekt een rode streep
over de koude, hijgende grond,
haar schuld wordt zwart
en zwicht voor duizend tongen
de dood wacht…
Valltorta
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
2.536 Een vrouw op sterke bodembenen
heupenwiegend bekwaam tot dracht
en jagen
De romp een spanningsboog, met licht
geheven armen die evenwicht bewaren
tussen de lucht en aarde
Het kleine hoofd met vlinderogen is
nooit te zwaar en reikt voorbij de
wolken naar wat worden kan
De spitse tong likt maan en
sterrenstof en steelt daarmee
de toekomst…
Zo simpel kan iets zijn
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.592 Ik lees de letters van je lippen
proef het puntje van jouw tong
wil een beetje liefde nippen
ben het zuurstof in jouw long
ik zie de lach spontaan verschijnen
zij wint een liefdevolle strijd
tekent nog te leven lijnen
in de glimlach van de tijd
ik pluk voor jou de regenbogen
zacht en teder verdrijf jij kou
ik lees de liefde in…
De vlucht
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.006 De leegte vlucht die ik teder omvat
Kneedbaar als was in mijn handen
Vloeiend pers ik het tussen de vingers
Om het weer op te vangen
Angstig om geen verlies te lijden
Vergetelheid in de zin ervan
Krampachtig koester ik het
Een vlucht in het niets
Zwarte zwoelte dringt tot mij door
De mond is hol haar tong dringt
Struikelend vlei ik mij…
Zo lang ik niet hoef op te schieten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.142 De alcohol bijtend op mijn wonden
echter zoetig op mijn tong
ben ik ineengekropen, wel gebonden.
Zo lang ik niet hoef op te schieten
en kan genieten van een stukje kaas
blijf ik tobbend genieten van jou...…
Klauwen
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
972 Draakjes heb ik je toegezonden
Mooi wou ik ze niet laten zijn
Gaf ze spuwende tongen met vurige vlammen
Koele ogen met pupillen van pijn
Lelijk waren ze, afschrikwekkend
Maar ik hoop dat je ze niet hebt ontweken
Dat je de deur hebt laten openstaan
Hen een kans hebt gegeven om te spreken
Geluisterd hebt naar de puinhoop in mij
Draakjesharten…
Compassie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 De wig was de tong,
die ver vooruit sprong.
Als wapen ingezet,
liet de spraak niet onverlet.…
Slangengif.
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.211 Een gespleten tong sist
het paradijs naar de hel
kronkelend en konkelend
doortrapt in duivelsspel
een lieve glimlach stuurt
het verkeerde signaal
speelt een slangachtig spel
spreekt mondige doventaal
geboren uit de genen
daar krijg je iets van mee
het loopt niet met een sisser af
een slang heeft nimmer vree
appels zijn doorgaans gezond…
Lentewachter
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.331 Als witte windsels uit de nacht
-nat van donkere tong gegleden-
bevende bomen broos bekleden
met vlok geplozen wintervacht
en vorst gerijpt grenzen verlegt
moe van zijn kil regerend hand
waarmee hij heerste in het land
dat hem ijswekkend had gehecht
wacht het maanlicht schijn gesust
tot lentegeuren zwaar beschonken
haar mysterieuze glimlach…
het werd stil
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.492 Dit jaar geen zomer
het jaar zonder licht
slechts koude stilte in een vergezicht
Herinneringen uit neigingen van gedachte
kleurloze stormen razen over de vlakte
Geen echo om naar te luisteren
doodse stilte
geen wind die kan fluisteren
Afgesneden door liefde
uitgerukte tongen
gesloten oren
ogen die kijken in een waas
Ziend een fatamorgana…
verdriet
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.619 De zoete voorsmaak van het begin,
was weg en de bittere nasmaak
bleef bijten op haar tong.
De woorden van vroeger,
waren nog alleen stille klanken.
Haar lichaam en haar ziel waren nog één,
maar haar hart klopte wanhopig en onophoudelijk,
van vrees en pijn.
Laat het ophouden,
zodat ze weer vrolijk kan zijn!…
onzichtbaar
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
714 onzichtbaar maakt ze haar tongen los
taaldekens die de poëzie bedekken
in verzen die uit haar jas groeien
in kleuren van vermiljoen en lichtzwart
ze draagt haar rok steeds korter
het zal wel zo horen
in wilde dromen - ging ze
op dezelfde voet verder
soms doet ze haar kleren af
en loopt ze op haar tenen
tussen de letters…
anatomie
gedicht
2.5 met 89 stemmen
38.498 Je wenkbrauw van goud
is boog boven een oog
als een groene zee koud
je haar lokt in vuur en
je wang van rode aarde
uit de diepte het brood
welt in huid en in melk
en doopt op je tong en
vertelt hoe je loopt voor
de duur van mijn oog -
dan eet ik van je, drink
ik van je, dan adem ik
je adem in en zink ik
met de zee die me ziet
verder weg…
Die ene dag
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
912 Alles werd anders
die ene dag
Als een nachtmerrie binnengeslopen
toen hij even niet keek
Met open ogen geslapen
Zwarte beelden opgenomen
geluiden bevroren tot negatief
werd onwerkelijkheid waar
Gebroken woorden zwierven
zinloos door zijn hoofd
kronkelden rond als slangen
Ontregeld, gifspuwend venijnig
werd de eens zo rappe tong
het zwijgen…
voetnoot
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.275 Smaken de woorden op de tong
even zoet als in het hoofd?
Geronnen inkt onttrekt het leven
aan de vers gevloeide zinnen
Woorden fermenteren
in de windsels van hun naam
Toch heeft schrijvers scherpe snavel
ooit zijn spoor
in het voorheen vlakke vel gekerfd
En daar voeren vergeten voren
nog het vers
dat weleer wervelend weerklonk…
Teer
gedicht
2.4 met 65 stemmen
19.165 de doden
en hoewel ze weg zijn
verstopt achter een bocht
aan de andere kant van het hoofd
ze zijn er nog
Je hebt op je eentje
tweehonderd miljoen maal geademd
genoeg lucht
verzameld om een zeilschip
vijfmaal om de wereld te blazen
zo dichtbij voel je zijn adem nu
leeggerookte longen
en hoewel hij weg is
lopend door een gang
van tong…