1541 resultaten.
De minuten tellend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 Het brengt wat wanhoop
Als je weg bent
Voel wat leegte
Zonder jou
Ook al weet ik
Dat het kort is
Het maakt onzeker
Geeft wat kou
Het is niet de afstand
Die het rot maakt
Het is ook geen afgunst
Die ik voel
Ik wil oprecht
Dat je het fijn hebt
Ik gun je alles
Een heleboel
Het is gezond
Om je te missen
De minuten tellend
Van de dag…
HEIMWEEBLUES
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
610 de ontkennende wanhoop van verlies.
...de eeuwigdurende heimweeblues...…
i²=-1
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
658 Je brak mijn hart
en ik bleef opgezadeld
met een breuk, waarvan
de teller hoop en wachten spelt
de noemer wanhoop en verdriet.
Ik breek sindsdien mijn hoofd
over die breuk:
ze is mij te complex
ik breek de tanden
op negatieve oplossingen
als ik imaginaire varianten
uitprobeer.…
Striptease
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.124 Nog even pakt ze
dan die rode jurk
daarna een bruine
maar gooit ook die
wanhopig weg
zodat ze in haar
blote takken staat.…
Onneembaar onderhout
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
486 zie de bomen groeien
struiken dichten donker
in onneembaar onderhout
op open plekken
grijpen groene vingers
in snel tempo licht en zicht
schaduwen
schieten omhoog
reiken naar het nachtelijk duister
angstaanjagend is de stilte
geluidloos het gillen
als ik langzaam ingesloten word
zal nooit meer een bos betreden
want ik ken de wanhoop…
IK ZAL ER ZIJN
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.152 Voel je niet
eenzaam of verlaten
weet dat het mij
altijd zal raken
uit zal maken
waar je ook gaat
weet
voel en herinner je
ik zal er zijn
liefste mijn
je laten lachen
om en naar
de wolken
die de hemel bevolken
ik zal er zijn
liefste mijn
wat je ook doet wanhopen
weet dat alles voorbij gaat
en morgen misschien
een nieuwe…
Groen is geel van sterven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
720 ik breek bloemen
die uit muren groeien
waar jij ooit gelopen hebt
zie het pad
weer warm bloeden
het helle rood wordt zwart
waar eens de gouden zon
mijn wanhoop overscheen
is nu de tijd met mij alleen
nog draagt een roos
het donkerrood haar
groen is geel van sterven
ze droogt tot dood
omdat geen hand haar krijgt
zij zal nooit…
Zelfkennis
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
562 Heel het geheime en verdrongen verlangen,
al de zorgen, het zoeken, de hoop
of wanhoop, de duisternis en het licht,
ze blijven een raadsel, een labyrint
dat we telkens weer doorlopen maar de
uitweg blijft verborgen tot we het opgeven
te zoeken naar de diepe zin. Die ademt zichzelf
uit en in. Die overvalt ons, soms even.…
NIET GESCHOTEN ...........
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 doeltreffend
en raken we zo velen
nee geen raar misverstand
het valt slechts te begrijpen
als je aan de kant van
die zo velen bent aanbeland
ooit zal het dagen
dat je zonder schieten
toch iemand kunt raken
je bereik is dat je er
niets mee opschiet
geen schot komt er in
het oplossen van de vele
wereldproblemen
resteert slechts wanhoop…
Pessimisme
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
500 Zoals een wanhopige mattenklopper,
die geen matten vinden kan.
Pessimisten,
die angstige vragen blijven stellen.
Die oplossingen onhaalbaar achten.
Die onoplosbare problemen zoeken,
die optimisten kunnen oplossen,
of dat moedig trachten te doen.
Van die dingen, ja. Van die dingen.
En wel hierom.…
De lach van je ziel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
549 jouw steen
kende het fenomeen
van ontwijken
heb talloze keren
geprobeerd het
dwarse stukje te splijten
wilde diep
in je kijken naar
de lach van je ziel
jouw vormen spreken
in licht provoceren
dagen uit om te leren
accepteren of
voortdurend schuren
met wanhoop en pijn
pas toen het vroege zonlicht
je raakte zag ik dat in…
vrouwenogen
hartenkreet
3.7 met 39 stemmen
4.730 Ik moest wel blijven staan
Want haar ogen hadden de mijne in hun greep
Klampten zich vast, wanhopig op zoek naar steun en hoop
Een oplossing of een uitweg
Gevuld met de geschiedenis van miljoenen vrouwen
duizenden jaren
Ogen van ongeloof en niet-begrijpen waarom
Kapotgeslagen vertrouwen
Maar glanzend van kracht
Huiverend wendde ik mijn hoofd…
Afwerend geheven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 de vingers
waren wit
handen afwerend
geheven er was
geen achteruit
slechts de rug
tegen de muur
met wanhoop
in de ogen
maar diep van
binnen brandde
het vuur van
de vrijheid nog
dat nooit zal doven
dat energieën
genereerde uit
onbekende
plaatsen waarbij
agressie werd
omgezet in
warme liefde
die handen reikten
compassie gaf…
Zonnehemel
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
1.011 Wanhoop niet in
donkere nachten,
't zonlicht zit op
jou te wachten,
Vang dan weer
je loflied aan,
omdat de smartelijke
nacht, door't zonlicht
van de dag
voorbij nu is gegaan...…
overwinning
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
2.123 ergens
in het duister
onheilspellend honend
gefluister
zwarte wachter in de nacht
houdt onzichtbaar donker
de wacht
bij de mens
in doodsverlangen
die in bange wanhoop gevangen
zichzelf van het leven beroofd
verleid
door dwingende stemmen
in zijn hoofd
strijd
tegen gevallen zonen om de macht
verlaten, zwijgzaam
aan een kruis…
sterven bij daglicht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.642 malen
in momenten van zijn
telkens ontmoet ik weer
bij het sterven van de dag
de dood van jouw jeugd
jouw vingers zullen
mij nooit kunnen raken
ze zijn reeds geknakt
niet meer te helen
je ziel verduisterd
door zwarte visioenen
voelt mij niet meer aan
alles wat ik wil delen
vergaat als bij voorbaat
langs schreeuwende kelen
van wanhoop…
Loslaten
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
2.976 Ze vroeg me haar te helpen
smekend keek ze mij aan
haar wanhopige blik kon ik niet verdragen
en ik heb haar laten gaan
Ze is ziek, zo ziek
en moe van al dat vechten
ze heeft zo moeten knokken
loslaten is een van haar rechten
Zij keek me aan met grote ogen
Ogen vol verdriet
Ik heb haar wel los gelaten
maar mij loslaten kan zij niet…
los van jou
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.384 los van jou lees ik als een uitgescheurde bladzijde
vol ononderbroken zinnen over vrijheid van leven
geïllustreerd met foto’s, wolkenluchten boven zee
al weet ik zeker dat ik dat ben, je weigert mij te kennen
dichtbij jou zong ik notenbalken vol eenzaamheid
toonladders van wanhoop met hoge tonen liefdevol
de partituren op de vloer - bewijzen…
Zonder mijn naam
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
512 het wordt niks
ik voel dat woorden
blijven zweven
ze willen niet
weergeven wat
ik ermee bedoel
heb ze geschild
van emoties ontdaan
ze kijken me kaal aan
zinnen hergroeperen
werd een wanhopig
allerlaatst proberen
heb in armoe
het werk weggedaan
helaas bleef alles staan
in het herlezen
begon het langzaam
vorm te krijgen…
een sleutel te smeden
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.026 wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven
je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven
waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken
vertel maar niets
ik ontbeer de macht…
Kleine diva
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.648 de trilling in je stem
was niet gespeeld
de hoge noten die je zo
zuiver aan ons toonde
vertolkten jouw wanhoop
met bedeesde moed
je kinderlijke adoratie
was hartveroverend
de liefde je zo gegund
maar het mocht niet zo zijn
als een sierlijke meeuw
vloog jij op zijn sterke rug
je ondergang tegemoet
alle ogen traanden
behalve die van…
Novemberzondag
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.008 Geluiden van activiteiten
als een wanhopig manifest
Gestoord contact
kan toch hersteld?
Maar in het diepst
van alle weten
knaagt stille pijn:
Hoe dun, hoe lang
hoe teer, hoe sterk
is elke draad waarvan
dit weefsel is geweven,
of zou geweven moeten zijn?
Uit: mijn dichtbundel:Die witte geur.…
Slechtziende of erger
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.321 Vuisten tot bloedens toe
stuk geslagen op
gepantserd glas
tranen gehuild
met droge ogen
schreeuwend zonder geluid
struikelend
over keien
die rotsblokken bleken
licht wordt schemer
schemer tot schaduw
schaduw tot angst
wat blijft over
voelende handen
in wanhoop zoekend
het kan erger
fluistert de wind
en ik prop mijn oren…
'k Wierd wit van ouderdom
poëzie
3.6 met 11 stemmen
2.573 'k Wierd wit van ouderdom, en 't leven zat en stram,
In de oude woning, waar de wanhoop vaak kwam waren,
En joeg me doodschrik aan, en doopte in 't zweet mijn haren.
Hoe dikmaal keek ik uit, of Jezus nog niet kwam.
Maar allerwijste Heer, 't mag kort of lange duren,
Uw name zij geloofd, gij komt ter rechter ure.…
De monoloog met boven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
453 ik ben klaar met
kijken naar de lucht
heb mijn gedachten
de ruimte gegeven
maar ze vluchten
wanhopig terug
in dromen
het heelal verkend
myriaden nevels
met miljarden sterren
eeuwige schepping in
schoonheid zonder grens
de monoloog
met boven
ben ik aangegaan
het antwoord bleek
een dialoog met
mijn aards bestaan
ik ben niet gevangen…
kinderwereld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
471 moeder op
het voetpad
keek voortdurend
op haar
laptop
het kleine
meisje roze
gekleed raakte
steeds verderop
op de
stenengrond lag
voor haar
zo geliefde
pop
er was
daar narigheid
mee wanhopig
probeerde het
kindje het
te herstellen
er volgde
een dikke
traan
moeder bleef
maar turen
op het
venster maar
daar kwam
plots…
De bruidsspin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Vaak gaat bij hem een mondje open
De rups ontrolt aan zijn gezicht
In droef vermaak spreekt hij verholen
de bruidsspin toe, die hem verslindt
Als laster van de tong gesneden
uit luider keelgat gillen moet,
verweert de wanhoop opgespleten
de toedracht van een slinks verzoek
Natuurlijk spreekt zij van de liefde
en van een gouden bruiloftskrans…
Hoop op beterschap
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.227 Ik droomde in jouw droom
vandaag
dat het kerstfeest was
we niet leefden in armoe
en zonder wanhoop
droomde ik verder
maar toen ik wakker werd
was de droom
weer plots verdwenen
lag je met hoge koorts
ziek in bed
met de poes
die je de hoop
had geschonken
en ik bracht je thee
en warme koekjes
een zilveren kerstdeken
waaronder…
Stamboom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.078 Onverwachts en zonder kloppen
dringt hij binnen
– de zwarte botte bijl –
hakt liefde weg
en het dierbare dat zich
in wanhoop vastklemt
zet de vensters open
laat alle leegte binnen
vernietigt de wortels van mijn bestaan
zaait de tranen
voor een oceaan van verdriet
verdwijnt zonder te groeten
Verwond door de spaanders
krabbel ik…
Vriendin
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.218 Laat mij de weg verlichten
nu jij hopeloos strijdt
wanhoop in je ogen lees.
Laat mij de stille kracht zijn
die met je mee vecht
pijn verzachten
als ik mijn arm om je heen leg.
Laat me bij je zijn als het
te veel wordt, zoveel jaren
vriendschap schept een band
laten we het samen dragen.…