757 resultaten.
Kerstquizraadselwoord
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
464 Zij zag een grote zwerver zwaar vermoeid achter wat struikgewas
herkende hem als androïde
en zei tot haar slavinnen
op de vlucht voor hem in 't water:
"Het is geen herdersgod of sater
maar een soort verbindelaar
met codes in een raadselwoord
waarvan geen mens nog heeft gehoord!…
vlaflip
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.677 komen van binnenuit
zodat het voelbaar is en autentiek
voor dat ene nietige moment
alleen dan kan ik weer rusten
en verdergaan op het gekozen pad
niet terugdenken aan toen
aan zijn geluid in het sleutelgat
aan zijn zachte voetstappen op mijn trap
en aan zijn warme stem die lieverd zegt
niet aan het gekletter van water
dat van zijn vermoeide…
Als een verwante, met niemand heb ik de hoop gemeen
gedicht
2.3 met 315 stemmen
62.555 Ons blijft alleen de tijd en niet het vluchten
En alles dat op de aarde beweegt,
Ons blijft de laatste reis van twee vermoeide mensen
Het afscheid nemen van de voldragen schoot.
Voorgoed.…
Klagend klooster
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.124 Het klooster lijkt zwijgzaam in vrede
muren hangen oud de schouders krom
zwaar vermoeid tegen elkaar gevleid
hun vensters staren loodloos glas in tijd
waar lijden tocht trekt door ‘t heiligdom
bruine stenen; afbrokkelend verdwenen
gevallen in dwang van eerder slechten
het gedronken bloed versnelt ze tot gruis
verlokken de wind, “breng…
Bevlogen heks
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
651 hoon van schriftgeleerden
die haar in een kruisverhoor
tot hun stram geloof bekeerden
Dit ketters kind lijkt verdacht veel op een heks
Ze schenkt de troepen hun tweede adem
2
In de frontlijn slaat ze een bres
nu de verbeelding tot haar spreekt
Zij antwoordt met een hese strijdkreet
De klauw van de vijand is snel
sneller dan haar vermoeide…
Mijn Plekkie
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.490 Vermoeid ging ik zitten, keek om mij heen,
deze plek kende ik niet, ik voelde mij dubbel alleen.
Met mijn knuffel dicht tegen me aan
liet ik mijn traantjes gaan.
Niemand die mij horen kon of zien
had zo'n verdriet, ik huilde voor tien.…
Verboden terrein
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
987 Het duister sluit zich voor de rust
Gedachtenloos naar ik tracht
Het geweten wordt gesust
Ik ben klaar voor de nacht
Ik fluister mezelf tegenstrijdigheden in
De hele dag vliegt aan me voorbij
Klaarwakker, wat heeft het allemaal voor zin
Met dicht geknepen ogen draai ik me op mijn zij
Te vermoeid om de slaap te vatten
De gedachten slopen…
Spiegel.
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.401 Haar ogen kijken me vermoeid aan.
Haar armen zijn rood gekleurd
met in haar hand nog het mes.
Langzaam rolt er iets over mijn wang.
Ik laat een traan om het meisje.
Dan schrik ik wakker.
Mijn wangen zijn nat.
Vlug kijk ik in de spiegel en schrik.
Dat meisje, dat ben ik.
Hier zit ik dan
huilend om een meisje.
Ze wil dood!…
ijspegels aan de zon
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.177 een aardse taak trok je beslist niet aan
het liefst was je in de lucht gebleven
ontmoeten is zo zwaar
dat botsen van de blikken
't beklemmen, het verstikken
alleen wanneer mijn handen hoger reiken
dan waar 'k, wanhopig zoekend, jou vermoed
als mijn vermoeide ogen hoger kijken
dan in de richting van jou vlees jou bloed
je zocht de…
Knoestig staat de wilg aan de waterkant
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
443 Uiteindelijk zal ik vermoeid mijn vleugels laten rusten
om te landen op beide voeten
en in het lot berusten.....
Soms ben ik zo krachtig en soms ben ik zo moe
en denkend aan mijn bootje laat ik mij zachtjes drijven
want ik ben aan rusten toe.…
ANCXST EN NOOT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Kleindochter mag zich verkleden
Is prinses op hoge hakken
Versiert fiets met zijden linten
IJscoman belt in de straat
Ik vlecht zo snel ik kan een mand
Drijf bangelijk rivieren af
Hoop dat jij, Muze, mij zult vinden
Stevig in je armen nemen
Tot het lentefeest begint
Al is dat lang al zonder hem
De makker ooit ten laatste male
De dodelijk vermoeide…
Waarom
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.519 Als na de kalme zomernacht
Mijn voet bij ’t liefelijk ochtendblozen
Door veld en weiden om gaat dolen
En soms, vermoeid van ’t rusteloos dwalen,
De onbestemde tred verzacht,
Dan boeien fris ontloken rozen
En hemelsblauwe veldviolen
En witte leliën der dalen
Het meest mijn boezem door haar pracht.…
de drummer
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
684 dacht steeds vaker terug
aan toen, die dagen en nachten waarin zij één waren
aan zijn drumstel, de wereld aan zijn voeten
en aan haar, zijn grote liefde
hij, de neger met de witte lach
zij, zijn meisje dat de zon liet stralen in de regen
- hij miste haar, realiseerde hij zich nu -
hij staarde naar oude familiefoto’s
zijn ogen vermoeid…
4 Mei
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.024 De zon komt op de zon gaat onder
weer is er een dag voorbij
voorbij een leven
4 Mei gebrandmerkt in het geweten
van een volk dat vergeeft maar
nooit vergeet
een stukje van ons hart werd
van ons afgenomen
de toekomst weggedragen
een stukje van ons hart voorgoed
vermoeide helden als ze waren
liepen ze hun nooit voltooide mars
terwijl…
De laatste roos van de zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.129 Nu de laatste roos van de zomer
aan haar tocht naar de herfst begint,
lost zij willoos vermoeide blaadjes
in de koele septemberwind.
Al de fiere zomerbloeiers
in de eens zo weelderig mooie tuin
wachten bang op een vroege winter,
nu met blad'ren verdord en bruin.…
Mijn land, mijn land...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 Kleumende schaatsers in winddichte pakken
gekromd en vermoeid onderweg zijn
naar iets dat lonkt in de verte,
ben ik een diepgelukkig mens, want
dit is mijn land, dit is mijn land, mijn Noord-Hollandse land.…
Denken en weten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
534 waarin door tochtige plaatsen
de zanglijster zijn roep
over buigende sneeuwklokjes verstrooit
“een nieuwe lente, een nieuw begin”
die de afgetuigde mens
niet meer bekoren kan
glijdt hij vermoeid langs de stam?…
Bisschop Nicolaas van Myro
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
949 Bisschop Nicolaas van Myro
Leefde in de vierde eeuw na Christus zero
Kerkgangers met een warm hart en veel poen
Gooiden het geld in de kinderen hun schoen
Alles werd verdeeld onder de armen
In het huis met het kruis van erbarmen
Zo reisde Sint Nicolaas de wereld rond
Tot hij dodelijk vermoeid een hulpje vond
Verkleed als grappige clown lenig…
Zielepijn
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
657 Er
knaagt vals ongedierte aan mijn
vermoeide hart, ziel en lichaam, en
terwijl ik Marcel Proust herlees,
gooien sukkels molotofcocktails in
mijn kot naar binnen, terwijl ik
naar een laatste foto van jou staar
en diep wenend mijn handen biddend
op de slaapkamermuur kapot sla, met
het bloed je naam op mijn buik schrijf.…
Ik zal altijd van je houden
hartenkreet
2.8 met 33 stemmen
719 Op het moment dat wind vermoeidheid en vergeetachtig
begint te waaien zullen zijn rillingen zich hechten aan een jeugdige
hartstocht tegelijk voel ik stijve vingers waar verkrampte ideeën vloeien uit
Losse puzzelstukjes van dromen en wensen zwerven ergens hier ver vandaan rond.…
Over Leven
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
481 Wanneer morgen momenten van samen als
herinneringen nog even kleven op klein stukje huid hoezeer
ook verlies steeds meer openbaart op de vermoeide armen waar eveneens
ijle luchtlagen verspreiden die mij verzwakken in de schemering van mijn eeuwige winter.…
Gezonde honger
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
620 Pleisters voor vermoeide lichamen.
Verband voor onze gebrokenheid.
Zalf voor onze uitgebrande ziel.
Stop met overdadig eten.
Zie honger verdwijnen.
Heb uw naasten lief.
Bemin elkaar vurig.
Als ook uzelf.
Rust wat.
Lééf.
Vertrouw, geloof en wees gerust.
Vrees geen ongezonde honger meer.…
Herfststemming
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
904 De prachtige blauwe hemel van weleer wordt
gekleurd met grijzige grauwheid, een zon voelt zwaarder aan
Zo diep en intens dat fracties vermoeidheid en weemoed zich beginnen te
manifesteren in het lichaam waar ze onderweg zijn naar mijn breekbare-en-kwetsbare.…
Ik zal altijd van je houden
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
495 Op het moment dat wind vermoeidheid en vergeetachtig
begint te waaien zullen zijn rillingen zich hechten aan een jeugdige
hartstocht tegelijk voel ik stijve vingers waar verkrampte ideeën vloeien uit
Losse puzzelstukjes van dromen en wensen zwerven ergens hier ver vandaan rond.…
Mijmeringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 De prachtige blauwe hemel van weleer wordt
gekleurd met grijzige grauwheid, een zon voelt zwaarder aan
Zo diep en intens dat fracties vermoeidheid en weemoed zich beginnen te
manifesteren in het lichaam waar ze onderweg zijn naar mijn breekbare-en-kwetsbare.…
De melodie van ziel en emotie
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
508 Muziek net binnen
belooft elke vermoeide
laat zielen dromen
Hoe jouw noten in vrijheid en uit liefde door
de lucht zweven van waar hun bewegingen geestelijk
en lichamelijk, rust en ontspanning geven op hetzelfde moment
wekken zij allerlei emoties en gevoelens op; een ontwakend sentiment nabij.…
KERSTWOORDRAADSELQUIZ
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
536 Zij zag een grote zwerver zwaar vermoeid achter wat struikgewas
herkende hem als androïde
en zei tot haar slavinnen
op de vlucht voor hem in 't water
"het is geen herdersgod of sater
maar een soort verbindelaar
met codes in een raadselwoord
waarvan geen mens nog heeft gehoord!…
Geblakerde oerkrijger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
96 Of ik, ongeduldige,
als tranen langs mijn afgemeten tekens lopen,
zeg jij
dat je nooit meer gelukkig bent,
want ik zwijg zonder jou,
als jij in jouw vermoeide kop
de weerstand opzoekt als gegeven.
Hoe kan Redelijkheid immers
het gewraakte aan mij tonen,
wat, magam, raakt mij zo?
Ooit komt hij,
maanden kan het nog duren.…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Er zijn dagen waarop woorden zoeken,
beweging wachten laat,
of vermoeidheid als een zware jas
over de schouders valt.
Dagen waarop de wereld doorgaat
terwijl jij opnieuw moet leren
hoe je daarin je weg vindt.…
DE MISBRUIKTE VRIJHEID
poëzie
3.4 met 32 stemmen
5.033 Doch, vermoeid door 't stadig denken,
zie ik eindlijk voor mij heen.
't Boefje, dacht ik, is gehoorzaam.
En schijnt nogal wel te vreên.
Maar - ik had nog niet vernomen,
wat de stoute jongen deed; -
Hoe hij all' mijn schone boeken,
't venster uit, in 't water smeet! -
Knaap! dat zal ik u betalen!
riep ik op een forse toon.…