9575 resultaten.
Koffieliedje
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.077 Arabia,
Batavia,
Gij wieg en woon,
Gij hof en troon
Der koffieboon,
Gij broedt de gloed,
Die goed ons doet;
Gij voedt ons bloed
Met vroede moed!
Gegroet, gegroet
Gij wieg en woon,
Gij hof en troon
Der koffieboon,
Arabia,
Batavia!
Daar rommelt de trom
Al over het vier,
Daar schommelt zij om
Met geurende zwier;…
REN JE ROT!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
676 Wij ouderen kennen allemaal nog het programma " ren je rot"
ooit gepresenteerd door Martin Brosius
en een goed bekeken programma,
wie had ooit kunnen bedenken dat wij ouderen van NU
nog eens terug zouden denken aan die tijd
ook nog eens de titel van het programma door de straten
zouden horen loeien?
Niemand toch? Nou ik kan je vertellen…
Dooie gemak
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
602 Op mijn dooie gemak, zeg maar dooie akkertje,
struin ik langs het water kijkend naar de schepen,
de vissers, de meeuwen, de golven.
Op mijn rustige dooie gemak vervolg ik mijn akkertje.
Langzaam huiswaarts kerend, mijmer ik,
peins een beetje meer,
zie mijn huis in de verte, HOME SWEET HOME
Nog steeds op mijn dooie gemak en ditto akkertje…
FRANCISCUS EN DE VLAAMSE GAAI
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.521 Eens, tussen karekiet en kraai
Streek er een felle Vlaamse gaai
Op Sint Franciscus’ schouder neer
En schonk hem fier zijn schoonste veer
Franciscus blijkbaar erg vereerd
Had daags voordien wat Vlaams geleerd
En zei: ‘Ik dank u goede gaai!
Ik vind uw veer bijzonder fraai!’
Daarop werd urenlang verteld
Hoe het in Vlaanderen was gesteld…
Empédocle
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.286 Empédocle was 'n ‘wijze’ en
wilde zien waarbij het kwam,
dat de Siciliaanse Etna
lava spuwde en rook en vlam.
- Hoe men mag, tot heden toe, de
vorsers, die op elk gebied
alles mordicus doorsnufflen
‘wijzen’ noemen, vat ik niet. -
Nu tot daar. Hij klom dus daaglijks
op de berg, en zwart en vuil,
zat er uren lang te kijken
naar…
Ergens tussen het begin en 't einde
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
727 In de lente van je leven
weet je weinig tot niets van beleven,
in de zomer van je leven,
heb je doorgaans kinderen,
die de tijd opslokken.
In de herfst van je leven,
wanneer die precies begint
dat weet ik niet,
krijg je te maken met liefde,
ellende, smart en ook veel verdriet,
want in de herfst van je leven
verdwijnen de vrienden…
Zo zielig sprak zij
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
513 Het kind kwam huilend aangelopen,
tranen liepen over d'r wangen,
het duurde even, voor ze vertellen kon
waarom die waterval ineens tevoorschijn kwam.
Lopend met een vlindernetje was ze
heel begrijpelijk pogingen gaan doen
er een te vangen, tot er een lieveheersbeestje
in haar netje bleef hangen.
Wat nu te doen goede raad was duur…
Niet vreemd
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
900 niet anders willen zijn
niet raar, niet bijzonder
niet leven bij het wonder
niet meer alleen
op een lege bank
in het overvolle park
niet een dwaling
een eenzelvige gestalte
frêle hangend in de mist
niet verloren
in een geschapen wereld
die niemand kent
niet de grijze droom
tussen de blozende slaap
maar weten wie je bent…
Het verlies doet pijn
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
995 Achter je kist aanlopend weet ik:
je bent beter af de stoet volgt
en toch voelt het als een straf,
dat je me afgenomen bent.
Doodstil lig je, stil is ook de stoet,
alsof men voelt, dat praten niet kan
en moet, nu.
Dan ineens klinkt er een loepzuivere vogel
met het allerhoogste lied en DAN weet ik:
je bent er lijfelijk niet maar je…
Kom, neem nu mijn hoofd in uw lieve handen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.308 Sonnettenkrans
I.
Kom, neem nu mijn hoofd in uw lieve handen.
O, lievling, ik heb u zo lief…zo lief..
Zie, hoe ik mijn monde naar de uwe hief,
Voel, hoe mijn lippen verlangend branden…
O, ik wil alles zijn u ten gerief…
Ik wil uw levensbanen bloem-omranden…
O, lievling, wienik lijf en ziel verpandde,
Mijn lievling, ik heb u zo lief… zo lief…
Oergrond
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.001 Het lage land waar slib en zand tezamen komen
met wind bij eb en vloed, dat speels een zandhoop
met wat gras verrijzen doet, verheft zich
als een ereplaats waar vogels rusten mogen.
De zee die gaarne neemt, knijpt soms een oogje toe
door schitteringen op het eigen water en kent de rust
waarin het pril ontstond, alsook de vraag, wat zal er blijven…
Moeder bij der wiege.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 ‘Ons zijvertrek is alree door de zonne verguld,
Hier zijn we nog zacht in schemer en schaduw gehuld,
Mijn zoontje rust in zijner wiege zo stil,
Dat ik het lieveke liefst nog niet wekken wil.
Vandaag is mijn dromerke jarig. Een keurig tooitje
Omgeve en siere mooi zijn schommelend kooitje.
Bij zijne ontwaken zal met de geurende rozen
Om…
waar de tijd stil lijkt te staan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
894 daar waar zij stil lijkt te staan
doet de tijd van het jaar
ons even halteren
wijlen wij terug
naar voornemens en wensen
die vervliegend vervagen
in ons theater van tijd
daar waar zij stil lijkt te staan
spiegelt de tijd van weleer
ons het weten tot begrijpen
dat grenzen niet kunnen bestaan
dat wij alleen kunnen sprankelen
tot stallende…
Het klinkt zo mooi
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
808 Als reactie op een gedichtje van Egbert Jan:
Ik ben KLAAR met vergeven
Ook ben ik KLAAR met vergeten
Ben net iets te hard getrapt.
Men zegt: vergeven en vergeten
Maar ik ben er KLAAR mee en daarom
Blijft mijn hart en deur gesloten!
Je HOEFT namelijk niet alles te nemen
Je MAG niet over je laten lopen
En als je gevoel zegt; STOP:
Dan…
Mijmering
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.199 't Wordt stil - en als een stille droom
Komt de avond om mij heen, -
En zachtjes ga ik dromend aan
De weefstoel van 't verleên.
En zachtjes tel 'k de dagen weer,
Die door mijn vingers gleên -
En dromend zie 'k het dampend dal
Door de' avondschemering heen: -
Daar is dezelfde heuvel waar
De zon vroeger verdween -
Daar zijn dezelfde…
Kindsoldaten
gedicht
3.3 met 3 stemmen
7.326 Kindsoldaten,
Ze leven als ratten in een met
schubben bedekte beerput.
Ze hebben de liefde verloren
zijn silhouetten van onvoorwaardelijkheid.
Ze dragen dode ogen en
geweren vanaf hun dertiende.
Ze zijn een perpetuele plaag.
Sparta en Azteken.
Lodewijk en Napoleon.
Pruisische blindheid.
Nationaal Socialisme en Rode Khmers.
Birma, Eritrea…
Op de kerkhove.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.149 Speel, kinderen, huppel lustig ende blij
Over der doden sode,
U lachet dat jonge jaargetij,
Mi sietet ter nauwer node.
Speel, kinderen, laat u niet storen die vreugd,
Huppel ende dans maar wakker,
U groeit ende bloeit die lieve jeugd
Tot op de godesakker.
Sijt gi later eens moedegespeeld,
Hebt gi genoeg der lusten,
Dan komt een…
Van een deugzaam man.
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.452 Hier lig ik in mijns moeders schoot
Een vriend der vromen totter dood.
Mijn naam, mijn stam, mijn ouderdom.
Ik bidde (op zo goed weerom)
Dat men mij daarmee niet en kwel.
Het zwijgen past de doden wel.
-----------------------------------
mijns moeders schoot - moeder aarde
op zo goed weerom - op belofte van wederkerigheid…
Speciaal bericht(tanka)
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
511 dit kleine gedicht
naar jullie allen gericht
komt uit een warm hart
want jullie zijn elk apart
een straaltje van het zonlicht…
Geloof
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
506 Sinds ik het niet meer belijd
leef ik er meer naar dan ooit!…
Huil niet, Majorca
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.169 Huil niet, Majorca,
Want je vader zal komen en zal je slaan
En zijn hand zal rood op je lichaam staan.
Hoor je de honden,
De honden, Majorca,
Heel in de verte blaffen gaan?
Hoor je de dronkenmanspraat in de wind?
Je dronken vader komt er aan.
De weg is te smal en het meer is diep:
Hoorde je, hoe hij mijn naam daar riep?
‘Maria…
Café
poëzie
4.0 met 3 stemmen
960 Rinus deelt vlug de kaarten op
en bromt met zijn verhitte kop
een lang-versleten lied;
de kaarten kleven met de randen
aan doorgerookte vissershanden,
in spanning, wie er biedt.
En achter, als een mistig baken
staat zwaar het licht op 't groene laken
en ballen, die elkander raken
of niet.
Een uitgemergeld ambtenaar
zit op een krukje bij…
ZONDAG
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.188 Het sintelschuttingpad is grauw,
Is ’t zon, is ’t regen?
Ik weet: het bord van Nelle’s tee
Ligt halverwege;
Voor fietsers is slechts tegenwond,
De zwarte stoet, die wegen vindt,
Om kwart voor negen.
De gloeipeer bungelt aan een touw,
Is ’t vandaag, is ’t morgen?
Het loon draait in de draaiboor mee:
Ik ben geborgen ;
En tussen het ratelend…
Ouder
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
663 Haar milder gezicht vergeet soms het nu,
vertrouwder met het verleden
Verloren ondeugd in zacht grijze ogen,
stiltes eeuwig vermeden
Voorzichtige glimlach vertelt wie zij was,
beminde vriendelijkheid
De waas in haar weten is nog maar pas,
herinneringen raken kwijt
Sproetjes van tijd op sierlijke handen,
ooit een passende ring
Haar…
Duizenden namen zijn er gewist
gedicht
4.0 met 7 stemmen
7.928 Ze zijn daar, de heertjes van het banket.
Ze pakken alle mannen mee en voeren kogels aan het volk,
verpakken dromen in vuilzakken en legen huizen.
Vliegtuigen brullen niet meer
en de kale stad biedt geen rust
enkel het gesis van lijden.
O mijn brandend vaderland.
Een radeloze trektocht werd het zonder begin of einde.
Angstige soldaten op…
Zeg het maar
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.108 Zeg het maar,
dat ik te dom ben om met je te praten,
dat je me liever naar huis zou laten;
thuis bij het aanrecht en thuis bij de wieg.
Zeg het maar, dat ik niet lieg,
je wist dat het komen zou, vroeger of later.…
DRAAIKOLKEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
934 Draaikolken van dit leven,
zuig mij naar de dood.
Zie hoe tere bloesem
in een vrouwenschoot
welken moet door woorden
of een valse grijns.
Sleep mij naar het einde,
vraag mij geen accijns
voor goedkoop genoegen.
Lach niet om mijn leed,
als gij ’t innigst leven
zelf met voeten treedt
is voor U een wonder…
IN DOEKEN EN EEN TOEFJE BONT
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.313 in doeken en een toefje bont
duffeltjes aan met lappen en scheuren,
schamel en schunnig, verschoten kleuren,
op weg de handen in de broek,
de hoofden neer, de schouders zoek
en om de neuzen onuitsprekelijk,
gedoken musjes bij mekaar,
de kleumenskou aanstekelijk
en lippenmonden droef en wekelijk
klos klos
huiverend langs de open dijken
schokkende…
De vagebond
poëzie
4.0 met 3 stemmen
985 De dagen zijn te lang, en krap mij toegemeten
De dove rust des slaaps, van dalend licht tot licht
Zo spoedig kan ik niet verdromen en vergeten.
'k Ontwaak, een zieke gloed op 't benig aangezicht.
En elke dag, als nu, zet ik mijn doelloos zwerven,
Mij zelve honende, opnieuw en immer voort.
Mijn hart slaat jachtiger, hoe meer mijn krachten sterven…
Nee zeggen en dat volhouden?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
832 'k Ben een beste nee-zegster
al zeg 'k het zelf
maar volhouden da'k nee zeg,
dat gaat dus niet vanzelf!
Ik kan makkelijk nee zeggen
kost me geen moeite, o nee
maar NEE volhouden uileggen?
lukt me niet voor twee.
Stel 'n vraag, voor je bent uitgepraat
zeg ik al volmondig NEE
alleen het volhouden zo negatief
lukt me niet, dus inderdaad:…