Netgedichten over humor

Ik ben mijn lach verloren heeft iemand hem gezien? ik loop hem steeds te zoeken zag u hem wel misschien? Hier buiten vallen vlokken ik bibber van de kou en zit te koffie-mokken waar is mijn glimlach nou? Mijn vers heeft koude voeten van 't vriezen in mijn hart kan jij wat vreugde brengen een grimlach voor mijn part? Kun jij een lach…

wiegel, waggel, woegel wat moet ik zonder ijzertjes pootjes staan wiebelig op glibberglabber weg ik ben hieperbang voorzichtig, stap voor stap op rubber onder schoenen griezel grazzel grip .…

Ineens was zij weer op til toen ik haar achter mij hoorde bij oom Donald waar onze kleinkinderen naar de tekenfilm Bambi keken herkende dat beeld en het roepen van roekoe roekoe naar de bediening wat ik eigenlijk niet wilde was toch op de grond kijken zij liet iets vallen: plets lieve rode duif gaf een kopje waar de kleintjes naar…

Het ontbrak hem aan wilde manen,arm Edje Die vreemde beharing rond zijn nek : het leek nog het meest op een verwaaid toupetje En de ranke evenknie van Bonfire was ie zeker nie Men noemde Edjes wei en stal Weleens schertsend Papendal Met de gratie van verweerd elastiek Bewoog hij zich voort op zijn kromme pootjes Als waren het zijn laatste…

de oude Eusebius met haar imposante pilasters midden in de stad aan de IJssel van de eeuwenoude koek heeft geen weet dat een Bourgondiër op koorhoogte net om de hoek in een middeleeuws gewelf zich vergrijpt aan de borsten van de Dame Blanche uitdagend gekleed met warme chocolade: hij gaf haar geen enkele kans tegenover hem weet…

ik knerp driedubbel goud in de buidel gewonnen, toch ? hoog op het schavot wint verlangen een protserige plak en de onzin, nonzin waanzin knerpt driemaal goud in de buidel…

Een gedicht schrijven is niet moeilijk, maar soms is het rijm foeilelijk.…

op zoek naar een wak waggelen twee witkonten net geen zwanenmeer…

Loop ik in Antwerpen denk ik politiek correct aan “cordon sanitair” dat associeer ik met “Gorden gaat sanitair” en zie in gedachten “topper Gorden” met broek op de enkels op een roze toiletpot even geen Antwerpen…

jij zoog het leven uit mij en ik lepelde mee jij pijpte naar mijn dansen je hebt me vernederd maar ik ben heel tevree…

Ik, fijnbesnaard als ik ben altijd lichtvoetig en toch hoorbaar, maar dan op mijn manier adrem als ik ben en o zo leuk, om je te bescheuren en dat altijd op de juiste momenten -zie ze eens allemaal lachen- wat zou de wereld zijn zonder mij ik praat nu vanuit de heup of misschien wel lager...…

Een adellijke ridder op kruistocht had eindelijk gevonden wat hij zocht Hij stak zijn speder in een koninklijke maagd Toen zeeg zij neder en Hare Maagdelijkheid keerde nimmer weder…

Vijf jaar geleden Deden wij het voor het laatst Proberen? vraag ik Ga je nu elke vijf jaar lopen zeuren? vraagt m’n lief…

mijn dromen zijn verweven met de dingen die ik dacht de lust naar schone vrouwen in mijn slaap voortgebracht ik droom van hete stonden in het maanlicht aan het strand dansend in de woeste golven naakt door de zon verbrand dit is mijn mooiste nacht spelen met jouw lichaam de wens waar ik naar smacht zwemmend in het natte duister…

Zit hij in ‘t wachthuis gebeurt er niets, is hij er niet dan gebeurt er wat - Zo’n baan wil ik ook graag of weerman in Californië…

Als je in je leven, altijd aarzelt een stap te gaan, bemerk je, als je oud en grijs bent… Dat je, je hele leven, op één been hebt gestaan.…

ook vogels kunnen faken en hebben zo hun streken als iets Arie niet helemaal zinde viel hij van zijn stok pardoes achterover op het zand in zijn hok op apegapen lag hij dan de kalende kanarieman die toen hij aan de vrouw kwam zijn jeugd met kopveren hernam twee koters kreeg het paar gelukkig zonder kuren Arie floot hun lieve lust…

Er zitten knopjes, Aan het stekje In het potje, Op de vensterbank. De iele stengel staat rechtop, Met hier en daar een blaadje. Een krans van knopjes... Ligt er bovenop. Ben zeer benieuwd, Kan haast niet wachten, Moet steeds weer kijken Heb geen rust. Tot de bloempjes komen... Aan het stekje In het potje Op de vensterbank.…

als ik daar eindelijk lig met mijn wit gezicht gedrukt in een nog witter kussen dan zou ik willen dat ik een mop vertel en vervolgens, zonder zelfbeklag sterf met een schaterlach…

Eens op een blauwe Maandag, Het is heel lang geleên, Toen wou je eens gaan vissen, De zomerzon, die scheen. Ik had nogal bezwaren, Ik weet het immer nog. Ik had niet moeten klagen, Want jij ging immers toch. De hele dag maar wachten... Steeds weer de weg afturen. Het wachten duurde lang, Tot in de avonduren. En eindelijk daar kom je…

een sigaretje een borreltje voor het slapen gaan maar wat dan als je niet meer wakker wordt dan was het niet meer eentje maar je laatste ik lig daar soms wakker van…

In een potje op de schouw, meer stof erop dan erin, af en toe eens met een swiffer, ook al ben ik dan allergisch, en blijft het lood in mijn kiezen, toch kan ik niet niezen.…

De duivel zegt, dat ik een fust moet zijn met houten duigen, met een ruggengraat geringd met ijzer, tot rand gevuld met gerstenat, verlichting vanuit het tapgat, waaruit ik alleen mag tappen, alleen daarop rust het voordeel van de twijfel, de overgave telt in onverzadigbare teugen van gelagerd bokkig bier, de grappen te weerleggen…

De nacht ademt de zware lucht van herfstbladeren ik bewoon de overkoepelende vorm van taalfilosofie met uitzicht over de binnenterreinen van de fantasie ik verdiep me in de wijsgerige bestudering van taalverschijnselen ik ben transcendentaal doe zowel aan vervreemding als aan jongleren ik ben mij bewust van het vitalisme van mijn angsten…

O, borsten had ze als meloenen, zoet als een perzik was haar mond, ’t liefst had ik haar willen zoenen, maar mijn vrouw riep: - wat heeft die een dikke kont - Ik ben toen maar weer doorgelopen, want om het aan te leggen met een dikbilkoe, is toch ook eigenlijk bezopen.…

het stom niks jou mijn werk niet meer leuk van niet hier alles van alles mezelf het moeilijk het jammer jou leuk het hier fijn muziek mooi er niets aan het gewoon lekker het niet erg het begrijpelijk je tof mezelf lelijk, grappig, te dik, te dik, te lang… het best het goed zo het zo’n gedoe dit niet okay het vervelend je lief…

ondanks dat ik m’ n ogen dagelijks goed de kost geef krijg ik toch steeds weer trek…

wat zal het zijn deze keer vooraf de hoofdschotel met een toetje aan u de keuze, het menu houdt rekening met u…

De perelons is een echte slons, ‘s-morgens in pyama, ‘s-middags ook, ze vraagt:”Vind je het erg als ik rook ?” Men moet het haar maar vergeven die zoveelste sigaret en de kunstrozen op haar kabinet, het weinige dat ze nog heeft in haar leven Vrienden kwamen, vrienden gingen, soms was het “ik”, dan weer “wij” en “ons”, steeds wisselt het…

Hij is doof - vertelde ze waarna zij grijnzend verdween achter haar blauwe rookgordijn likkend aan een grote envelop voor een volslagen onbekende Mijn lieve woordjes waren tevergeefs evenals haar oude koffie - zure melk en haar gedroomde Nachtwacht die zij ooit had geborduurd op stille avonden van het eenzame verlaten met naald - garen…