1787 resultaten.
vlokken
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
818 De kou zit in mijn botten
de kachel staat nu hoog
Het sneeuwen lijkt niet te stoppen
maar is een lust voor het oog
Buiten slentert een man
zijn kraag hoog opgetrokken
Wiebelend door de gladheid
een schim tussen de vlokken
Stralende lampjes langs de ramen
kerstbomen weer in de verkoop
Het jaar loopt bijna ten einde
van lief en leed vol…
Onversneden hartstocht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 ik hief het glas
met onversneden hartstocht
messcherp keek je me aan
fileerde mij
tot op het bot
vond geen ruggengraat
sneed diep in mijn ziel
waste onschuld
en bloed van je handen
er was geen verweer
een vriend had mij
het mes op de keel gezet
na jarenlang droog
trok ik weer aan de bel
ging voor crime passionèl
jij bent gegaan…
recessieleed in 14 regels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
906 natuurlijk blijft niets bij het oude
dat is de waarheid van een leek
maar confrontatie met het koude
maakt grote mensen zwak en week
'ik leg mijn botten in het maanlicht op de bleek'
waar stralen mij zullen verlichten
uit piëteit voor hen die zwichten
voor duisternis van deze streek
straks in de schaduw van de maan
zijn wij de laatste verontrusten…
Scheidslijn
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
554 Omdat één ervan zo nodig moest bewijzen
dat het toch geen kwaad zou kunnen
-denkend aan de veilige warme haven-
om eens te balanceren op de rand
dat de botte kant niet scherp zou zijn
echte liefde dit wel aan moest kunnen
is het nu zover dat twee harten
tweesnijdend almaar leger bloeden
in de valkuil van de blinde haat
door de mist priemt…
De dood is verbleekt
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
522 tijd gaf mij de pen
met het gifgroene gal
strijdbare woorden
waren er al
venijnig krassend
schreef ik een
vlijmscherp betoog als
monoloog aan de dood
fileerde gevoelens
tot op het bot
versneed lange jaren
hakte relaties kapot
als helse apotheose
hing ik mijn testament
zonder eeuwigheidzegel
in het leven te drogen
door waaiende…
De rauwe werkelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.465 Het doorweekt je, koelt je tot op het bot.
De zon verwarmt de oppervlakte.
Steeds meer.
Maar van binnen blijft het koud.
Een jaar is voorbij gevlogen,
het gemis niet.
Nog niet.
Nooit.…
Moedige parade
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
678 Over mensen die de boot hebben gemist.
Over minnaars die verlaten zijn.
Over de moed der wanhoop.
Over de wreedheid van een afgod.
De wrede afgod die succes heet.
Lynn Miles zingt aan het slot
It's ok I'm not afraid,
marching in this brave parade.
Haar meesterwerk.
Haar bergrede.…
Improvisatie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.044 Met jou afspreken voor een kopje thee
naar elkaar kijken, een heleboel woorden
een groot aantal boten, die voorbij drijven
De kathedraal, gebrandschilderd de ramen
Sancta Camisa en het blauwe Chartreslicht
zachtjes samen het Ave Maria zingen
We zullen opnieuw een afspraak maken
het verlangen naar elkaar beleven
jij zult komen met…
Schatkamers vol zonden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
453 verguld is de schijn
van tekening en schilderij
in schatkamers vol zonden
in museaal vergapen
laat men de botten kraken
als de heerser dat gebiedt
nog spat het bloed
van galg en rad waar
koppen rollen zonder gat
gekochte moordenaars
lappen rechten aan hun laars
op een slagveld zonder eer
de koning doet het weer
maakt niet uit in…
Kafka
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
580 dropt
aangeklaagd
door een instantie
die we amper kennen
niet kunnen of
willen begrijpen
zullen we op zoek gaan
of het wel klopt
wie ons hier
heeft gebracht
dit proces bestuurt
op deze aarde
bang zijn
voor de dood
heeft geen waarde
valt steeds in het niet
het is de angst
voor het leven
die steeds
tot het bot…
Kafka
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
674 dropt
aangeklaagd
door een instantie
die we amper kennen
niet kunnen of
willen begrijpen
zullen we op zoek gaan
of het wel klopt
wie ons hier
heeft gebracht
dit proces bestuurt
op deze aarde
bang zijn
voor de dood
heeft geen waarde
valt steeds in het niet
het is de angst
voor het leven
die steeds
tot het bot…
aan de rand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 aangekomen aan de rand
van het stille leven
kijken we ontroerd
naar de dans
van de spreeuwen
in de schemering
opgetild uit onaanzienlijkheid
waaiert de zwerm uiteen
verdicht om dan weer
open te vouwen
bestaan in geleende tijd
vanwege elkaar
in de stilte schuilen we
boten varen aan ons voorbij
wie zal ons
in verlatenheid kennen
onze…
van de kaart
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
512 in nauwe stegen
staan nog oude
huizen van hout en
witgekalkt leem
het stinkt daar
nog naar kip
dronken kip in
lokaal bier gekookt
de ranke boot
vaart nog naar
de nabijgelegen
brede rivier
op de heuvel schittert
nog de zon op
de gouden koepel
van de pagode
de mensen branden
er nog wierook
vrouwen bidden om
een kind…
De stad van de toekomst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
648 Doorgaans bots je dan op plaatjes met
blauwe luchten,
lachende gezichten,
jonge gezinnen.
Weelderig groen tussen de huizenrijen.
Zij lieten voetgangerszones zien
waarin ouderen zich soms
wankelend voortbewogen.
Er liep zelfs iemand achter een rollator,
zomaar op straat.
Dat vond ik prachtig,
Maar het blijft geen autoloze stad.…
Twijfelzakken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Gevuld met botten en met weke delen.
Met harten die nijver moeten kloppen.
Met grote monden die eten kunnen.
Met darmen die voedsel verteren.
Met anussen die resten lossen.
Met breinen die helder denken kunnen.
Die onwetend denken dat we weten.
Elk mens verdient het.
Het voordeel van de twijfel.…
Schutzmantelmadonna
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 Een rustende ringelrob,
een felle aanval,
botten kraken tussen de kaken
van deze femme fatale.
Maar dromend in z'n sneeuwhol,
omarmd door zacht bevachte
liefdevol witte poten,
kan kleine Knut zich
geen lievere moeder wensen
dan deze Sterre der Poolzee.…
bloc de brouillon
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
490 eigenlijk is de naam
(kladblok) blocknote maar
een ordinair gegeven
het papier waaraan de dichter
zijn bedenksels toevertrouwd
vereist een poëtischer naam
hoeveel woorden lopen
er niet stuk op het toch
enigzins botte woord 'Block'note
als op een blinde muur die
nietsontziend een wig drijft
in het lopend vuur dat dichten heet
het…
Zelfs dát niet
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
533 Wat men periodiek beweert -
jouw houding een bot mes is -
wordt vloekend in de pan gehakt.
Laat je poëtisch nakijken, man.
Eén en al bek van ontkenning!
Wie promoveert er nou tot
Waanzinnige Keel Van Behang?…
Apollo 13
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
247 Ik vlieg om de maan als het moet,
maar de machine hapert,
het staal is te zacht
de beitel te bot,
de dichter is te moe
te bang voor alle woorden
die op de wereld geschopt
kunnen worden vandaag.…
Een hart dat klopt
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
862 Een hart dat klopt
ritmisch en soms hard
een hart dat klopt
ingespannen, opgekropt
en soms bonkt het tot in het bot
maar dan opeens
is het weer stil in mij.…
Ik zwem rond in mijn gedachten....
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.006 Ik zwem rond in mijn gedachten
en bots tegen van alles aan.
Wat drijft er hier een rommel,
moest maar eens opruimen gaan.
Ik ga eerst maar eens sorteren
de dingen uit het verleden
en daarna verzamel ik
alles van het heden.…
aankijken
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.476 verbaasd, verdwaasd compleet tot
een standbeeld verstard
sta ik in uw aangezicht te kijken
kleine golfjes hoop stralen
van mijn erts de hemel in
nu aangewakkerde hoop het lood
smeltenswarm geworden is
jouw ogen openen me een boek
waarin onbekende tekens
over zijden bladen dansen
de grote boten moed drijven
me in kleine stukjes gehakt…
totdat jouw stilte ook hen treft
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
2.695 schoppen maar
tegen het beest
hij is nooit één
van ons geweest
je kijkt ze aan
voelt de slagen
sluit je af, de pijn is
niet meer te verdragen
moordlust in hun blik
verlamt al je gedachten
je proeft het bloed
weet waar ze op wachten
botten breken
en de kou trekt op
je ziet jezelf
verfrommeld als een vod
nog trappen ze
uitzinnig…
Heelkunde
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
910 Wel over venijnig
geknakte botten en doodgestoken
relaties. Het verbinden van breuken
en scheuren. Het lijmen van paren,
gezinnen, volk en mensenscharen
het slijpen en schuren, uitdeuken
van roestend en protserig blik
symbolen van kort en snel
van uitvlucht, klacht en overspel
van zelden jij of U, maar altijd ik.…
Van Gogh
netgedicht
3.0 met 19 stemmen
1.450 Je voelde altijd wel de provocatie
De overschreden grens
De botte bijl die hakte
dat hoorde bij Van Gogh als
Een bijzonder mens
Waar anderen stonden
Liep hij door
Waar anderen hielden
Ging hij voor
Onder aversie of bewondering
Met minachting of roekeloos
Al naar hij verkoos
Waar anderen doorgaan
Werd hij gestopt
Waar anderen vervolgen…
wonderlijk soms
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.526 de mensen die je tegen komt
gokkend aan een ongegeven kast
die je, opzijkijkend verrast
met een spel op tafel, biljart
ik een vriend tot op het bot
wij kennen elkaar
de gokker is afgeleid
wil eigenlijk ons spel spelen
ik houd hem af, speel het grof
wil niet mijn spel delen
ben daarna wel verrast
mijn vriend speelt alles uit de kast
de…
Bevrijding gemist
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.114 Schuilend voor de zon
Sloeg de angst toe
Door hard weg te lopen
Sloeg de soldaat hem
Zijn botten kraakten
Zijn bloed vloeide vooruit
Zijn adem staakte
De bajonet ontkoppeld
Het geronnen bloed
Vervaagde in vergeten
Na die laatste oorlogsdag
Zijn leven sloeg geweten
Zonder bloed en adem
Begraven in de aarde
Tot de jongste dag
Die…
Zee
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
1.158 In de haven,
stond ik schouder aan schouder met werkers,
containers met vreemde schrifttekens
van roestige boten takelend.
Op de rotsen,
zocht ik met mijn zoons naar schaaldieren,
we vulden plastic emmertjes
met exotische wonderen.…
Opgebrand
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.571 Nee, want in mij
was 't licht echt kapot
En elk gesprek
dat zou verzanden
De laatste maal
ging jij tot op 't bot.…
Het begon in de lente
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
669 op het bed schikt vader bloemen
in vergane zin
van verlaten koude dekens
tot de ochtend innig schijnt
en de stelen streelt als zinnen
op stelten
in een bries
tintelen zijn wortels
het schouder blad schokt
valt
van de tweede tot achtste rib
voorbij het bot
in een adem
tocht de zomer uit de aarde
als de herfst het dekbed
teder…