Netgedichten over humor

Ooit heb ik u verteld van ridder Ratbout in zijn slot met zeven kantelen grootste van alle Madurodam-kastelen klein van persoon maar zijn daden stout steeds paraat elk kwaad te bestrijden met getrokken degen en met zwaard was hij fier gezeten op zijn paard dat door geen mens was te berijden. Toch was ridder Ratbout een vredig mens ondanks…

Ik lig en staar naar het plafond van mijn kamer waar één zwart, nietig stipje zich aftekent op het felle wit de vlieg, die mijn plafond als zijn thuis beschouwt. wat hij de rest van de dag doet, ik heb geen idee! maar iedere avond zit hij weer trouw op mijn plafond. mijn huisdier, een trouwe vlieg en iedere avond weer denk ik waar ik aan denken…

Een weerwolvin bij volle maan die graag een keer op stap wou gaan naar mannenvlees een groot begeren stond zich te waksen en te scheren want hoe je ’t draaien wilt of keren er vallen echt heel weinig heren op benen heel robuust behaard of vrouwen met een snor of baard ze epileerde ook haar staart en lakte daarna breed en groot de nagels…

hulpeloos het leven in gegoten uit de baarmoeder ontschoten een mensje gesproten door vagijn en kloten maar zelfs een puppy staat nog eerder op z'n poten dat wurm heeft nog een leven voor zich en met een beetje geluk krijgt het niet de bof of de rode hond want dan is de cirkel weer rond ik rijm nog even naar gelukkig en guppy en god…

Ze leggen bloemen voor mijn huis, elke morgen Ik word aanbeden tot en met, vereerd, men wil mijn voeten kussen Mijn voeten raken nooit de grond, men draagt mij namelijk op handen rond Als leesvoer dienen mijn geweldige verhalen en poëtische gedichten, ik ben hun bindende factor, hun vredestichter Ziet U een oproer in de straat…

ons Rooi dat is een dorp al jaren een attractie rijk het is een gat in de markt velen geven daar van blijk het is alom bekend van Vessem tot Stiphout zelfs van de Maas tot aan het Dommelvolk een hele generatie is ermee vertrouwd vanaf de kiosk op de markt ziet men over de Rooise muur een gapend gat vult de blik met de unieke wijnkelder…

ik zie een open deur van een huisje op de hoek stap wat naderbij en ruik de geur van een motor, grof geweld met een gele kleur is het hier wat ik zoek ik roep met luide stem volluk, tot twee maal toe zo heerlijk ouderwets en bescheiden men stapt niet zomaar binnen dat veroorzaakt burengeklets kom maar door hoor ik vanachter uit…

Een dompelpomp, oogst van de kringloopwinkel verlangde naar een even oude slang gekoppeld door een creatieve man sproeit hij nu stralend uit een afgekeurde brandslang naar zijn maatje in een ander vat communicerend over hun gezamenlijk belang.…

er zwemt een koele vis voorbij goudgroen metallic met vinnen als japanse waaiers zo elegant, zo macho en zo chic beweegt hij zich in vele kringen tussen waterplanten rond de klip waar hij de dames weet te paaien met zijn gepiercte upper lip…

wat heb ik moeite met de menselijke maat want wat wil die mij nu nog zeggen geen meetlat om er naast te leggen wat heb ik moeite met de menselijke maat weinig moeite heb ik met mijn lengte voor een vrouw een reguliere maat geen moeite met die menselijke maat maar mijn gewicht is net boven het gemiddelde qua maat niet dat ik daar…

het blijft een mysterie of leeft het uitsluitend in mijn fantasie..? het sensuele van de bonte jasschorten die aldaar op markten bij bosjes worden aangeboden zó zie ik het voor me de lange winteravonden in dunbevolkte regio's vrouwen gestoken in niets verbloemende schorten en dan toch nog plotseling als bij een surprise 'de ontknoping…

Het was een amusante foto van een stranddag uit ons leven waar wij staande in de storm jassen hadden uitgedaan waar ik die dame mij herinner al op leeftijd - die toen even nog van ons dit kiekje nam maar onderuit toen is gegaan Haar hoedje waaide door de wind waar zij bleef liggen in de regen met die camera van mij die ik weer snel had…

Op het tuinfeest van de paters werd met doppertjes gegooid broeder Anselmus begon en mikte op het glas in lood maar niet veel later toch gericht op broeder Karel zijn gezicht die lag te slapen als een bakvis op de grens van half dood maar ondertussen alles ving wat hij met klappertanden sloot En broeder Anselmus genoot lachte zijn oude…

in alle maten strandbloot uitgedroogde eeltslippers dieprode zweetoksels en gebruinde spataderkuiten een donkere zonnebril is geen overbodige luxe want het is weer volop genieten buiten…

Eeuwig tussen stront dromend van stad en vertier luid loeit het melkvee. Tractorparkeerplaats boerenbonte discodreun bonkende vlegels. Melkmuilenhangplek uierparade flaneert hooiberg doorploegen. Ogen op steeltjes beloeren stadse hoeren in flitscabrio’s. Zaterdagavond flink doorakkeren in de comazuipketen. Dronken in de nacht…

de wind waait warme lucht aangedreven door groene stroom het is draaiend chroom dat op stand twee in mijn gezicht zucht dichters kennen dan een trage gang waarin een voor hen onbekend verschijnsel optreedt dat in mensentermen meestal transpireren heet zichtbaar bij een overmatige inspanningsdrang een gevoel van geluk maak ik mij eigen…

vogel op de tak je verwacht het niet, maar hij schijt alles onder…

ik heb zojuist een sonnet gemaakt maar 'k moet nu vreselijk balen omdat het aan alle kanten kraakt wacht, ik zal de critici gaan halen ik lig helemaal in de knoop want wil ik het vaster trekken met voeten jambes en een rope zal het mij vast en zeker nekken boor mij niet zomaar in de grond met uw vlijmscherpe spade maar brei voor mij…

leven als een onopvallende spijker in een kast geslagen, of als een kleerhanger die jaren leeg hangt in die kast, zo ver- loopt tot nu toe mijn leven, het is een flop kan ik rustig zeggen en altijd stoot ik m'n kop. Dus geen hoera jippie of juichen voor mij, het is krom mijn bestaan als een kromme redenering, er klopt haast niets van,…

Vandaag steek ik mijn kop in 't zand vandaag zal ik eens niet zo blèren Ik hou mijn waffel wel een keer -misschien dat ik het ooit eens leer- vandaag steek ik mijn kop in 't zand De voordelen zijn legio, denk aan de stilte in de regio! Niemand wordt door mij vandaag gestoord niemand die van mij vandaag iets hoort, ik steek mijn kop -de hele…

ik ben klein van stuk met slappe spieren die mijn buik verdragen mijn geest, traag van doen, verstrooid bij vlagen wil altijd plagen om toch nog wat kermis in mijn ziel te vieren de kin is geworden tot een eenheid met mijn dikke nek alleen bij nat scheren vertoont deze kwetsbare plek nog enige rek ik ben geboren met te korte benen…

hand in hand lopen we langs de waterrand lopen we hand in hand over het natte zand hand in hand loper we over het laatste stukje vaderland lopen we hand in hand over het naaktstrand met onze billen pijnlijk verbrand…

Een jeugdige freule, keurig en fleurig, ziet naar haar echtgenoot die treurig en zeurig, humeurig en kieskeurig, zijn charme bij haar heeft verloren.…

In optima forma met een fijn aroma heeft zij een dilemma. Wordt het chocola of vanillevla?…

“Pienter boesoek”, zei de Doekoen, in balinees, niet in chinees Ware het niet dat elke Indo zweert bij kroepoek en rundvlees…

Wanneer de fluisterrups haar stem verheft volgt er een ijl gepiep dat het oor terloops treft Als ze echter verder gaat met fluisteren kan je door drieduimsdik beton naar haar luisteren Zij heeft van maathouden geen weet, en o ja voor je het belangrijkste in de winter vergeet: wanneer ze verkouden is, geeft dat een oorverdovend geluid als ze zachtjes…

ik weet men schrijft hier geen buitenlands maar toch ik ken een fransoos met wein, weib und gesang to loose low track mag het een keertje ?…

wie was het nou toch die ermee begon dit aanloopje om tot een goed antwoord te komen was het die leuke vrouw van de partij voor de dieren? ik word bij interviews, debatten er superkritisch door beste politici en ander volk deze twee woorden klinken zo verongelijkt en in het defensief ik zou iets anders willen horen bij voorbeeld: …

Joh... die Job daar stond hij nou, met al die leiders samen die Haagse meute met bekende namen een vraag meneer, voor U, voor en haar in ronde kring ja, zegt U het maar hoe denkt U over dit, en dat hoe gaat dat in die grote stad na jaren van besturen althans zo moest het lijken komt hij nu hier eens kijken meneer Cohen kunt U mij zeggen…

onbeschroomd stapelen wolken zich tussen de zon en mij daar waar de warme bol net nog scheen wateren zij nu over mij heen…