2123 resultaten.
Kleine wereld
gedicht
3.1 met 39 stemmen
25.717 Alleen maar hier. Hoogspanningslijnen zijn
haast uitgedund. De vogels zijn vervlogen.
De roodoranje zon hangt laag te drogen.
Gemengd met mist doen dingen minder pijn.
Bij elke stap ontstaat een stukje sloot.
De koude doet de wateren kalmeren
en Marokkaanse meisjes bestuderen
het verse ijs. De vissen willen brood.
De wereld volgt de wandelaar…
De knotwilg
gedicht
2.8 met 24 stemmen
8.260 Verwijt mij niet dat ik niet steeds dezelfde ben.
Ook de wilgen met hun fluwelen kronen
staan straks weer als geheven vuisten
aan de gestolde vaarten. En ik, nog loom
en zoet van jonge wijn, dwaal straks
tot op het bot geknot, met vertwijfeld
witgetrokken knokkels, door de vallei
waar nu nog onze rodondendrons bloeien.
--------------------…
Weerzien
gedicht
3.1 met 21 stemmen
11.717 De zomers speelden in Arcadië.
Vlinders - in soorten die al lang
niet meer bestaan - vlogen zenuwachtig
en geluidloos in grillige lijnen
langs de droge struiken. Soms stak mijn vaders
donkere hoofd boven de duinpan uit
maar altijd was zijn vlindernet te zien
dat driftig gaten sloeg in schijnbaar niets,
op zoek naar razendsnel onzichtbaarheid…
Tijhaven
gedicht
3.0 met 23 stemmen
9.298 De tijd is veranderd.
De tijd kreunt als een kind in zijn slaap,
hoest droog en kortademig.
God verhoort geen gebeden meer,
ik bid, maar God luistert niet meer.
De tijd is een gebed zonder eind,
met rondhuppelende ivoren olifantjes
door mijn kamer, trompetterend van vreugde.
De tijd liet ze los.
Melktandjes van mijn kind slingeren door de…
Ochtend
gedicht
2.8 met 35 stemmen
23.891 Vanochtend was de wereld
weer erg goed begonnen
met blauwe lucht en hier en daar
een wolk van zelfgesponnen
suiker, en in haar schaduw
op de grond een koe, maar als
altijd hield ze het voor bekeken
toen ik onder haar door reed,
over haar heen, en hoorde
dat er vandaag geen doden
maar wel een paar gewonden
waren, en dat we mochten hopen
dat…
SONNET 152
gedicht
2.4 met 85 stemmen
34.860 Wij varen met zijn vieren door de tijd,
wij en twee mensen die wij vroeger waren.
De koers is goed. Ik maak je geen verwijt.
Uit liefde kan men heel wat slechter varen.
Ooit vielen wij in bijna alles samen;
jij hield van mij, en ik, ik hield je vast.
Nu dragen onbekenden onze namen
op oude foto’s achter in een kast.
Vanuit de spiegels zien zij…
Het begon met een lach
gedicht
3.1 met 25 stemmen
13.683 het begon met een lach die onbekommerd van de springplank
duikelde, op het plat van het water,
en nog eens en nog eens en nog eens,
tot de lach, zoveel harder en grijzer, binnen bleef.
ik doe niet meer mee,
schreef de lach,
de tanden hebben het koud gekregen.
het kwam nog tot een eind
toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht…
Waarom vragen naar waarom ?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
702 De foetus die ik was werd,
wie ik nu nog ben, hoewel,
geen cel is dezelfde meer.
Alleen mijn oude namen bleven,
die ik van mijn beide ouders kreeg.
Als vrucht kon ik drijven.
Denken kon ik niet.
Ik kon niet lopen.
Ik kon niet staan.
Een schoolkind ben ik niet meer,
want ik zit niet meer op school.
De studentenfeitjes die ik wist,
ben…
ontregeling
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
583 het kan gebeuren
dat iets binnen mij gaat schuiven
en voor ik weet wat geschiedt
troost ik een kind
mijn armen omsluiten
tranen en verdriet
veilig met warmte
hoop zonder verplichting
aangedaan door kalmte
valt mijn hele systeem plat
het vlees zacht en vrij
om soepel te doorstromen
tot de prikkels weer komen
de werkelijkheid slaat…
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 ze verlegde een steen
omdat ze zich eraan bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die…
een gelderse roos
gedicht
2.5 met 75 stemmen
20.191 een gelderse roos droomt van de sneeuw
van haar lente
zonggeruchten lichten het schip op
het anker scheurt uit de herfst
verleden geurt in de wind
naar de mispelen
geurt de riviermond
wind stuift onder zeil
roeit water het land in
verdwaald slentert de dijk
langs het huis
de appelen
bewaren de zolder
------------------------…
Olga op het dodenveld 5 + 6
gedicht
2.7 met 12 stemmen
7.200 altijd komt het moment
waarop iemand het zoeken
naar overlevenden staakt
waarop de storm stilt
waarop iemand met schrijven
ophoudt om iets anders
te beginnen, zich iets
aan te schaffen, voedsel
inkt, gereedschap
altijd komt het moment
waarop iemand het zoeken
staakt, zoals en schip het anker
licht en de richting
opnieuw bepaalt
daarnet…
Gemompel
gedicht
3.1 met 24 stemmen
12.006 Hoe duidelijker ik 't wil zeggen
hoe slechter ik uit mijn woorden kom
dit lijkt me een typisch verschijnsel
van het een of ander.
--------------------------
uit: 'Dichter', 1995.…
Annonce
gedicht
2.9 met 19 stemmen
6.873 Wind water en buitenvergiet
druppel keer op keer onaangekondigd
zonder oponthoud maar geruisloos
in groen geheveld gras,
als de zomer wegkrabbelt
die de blinde mol het eerste zag.
Bevend inderdaad zonder twijfel
wakkeren de herfstvuren aan
zodat geurige harten
licht laten spelen
in de mossige schaduw
aan weerszijden loef en lij
Onvernieuwd…
Tegen het verdwalen
gedicht
3.2 met 5 stemmen
10.120 Lente. De stilte is krols.
Een lach komt ten val
aan geluk.
Twee vliegen breken
het raam, weten
dat het je de das omdoet
als je voorgoed je lijfs-
behoud aan gene zijde
ervan zoekt
rommelt de lucht
nabij, stommelt
een vrouw
op de trap
geur van lokroep
verlaten vlinders
bijtijds onderkomens
om vogels, naar vlinders
op zoek.…
HOE LANG TRILT DE LUCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
770 de Maya kalender heb ik omgedraaid
met het zicht naar de muur qua verandering
betrouwbaarheid komt steeds dichterbij
dat voel ik ook aan mijn water…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 Het is weer herfst, de bollenvelden worden toegedekt
als kind'ren voor de nacht, maar déze nacht gaat maanden duren.
En aan de einder zie ik, hoe de rook van verre vuren
in paarse wolken langs de bleke najaarshemel trekt.
De zomer is voorbij en jij voorgoed van mij genezen.
Morgen zal het winter wezen.
De blaad'ren sterven en de laatste oogst…
De wereld verandert
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
60 De wereld verandert ons
En wij veranderen de wereld
een beetje voor ons gemak
en om te eten, hemelhoog
bouwen we kamers en suite
gevleugeld en op wielen
leren het aan onze kinderen
leren hen te denken
dat de wereld verandert
door mensen, wat waar…
De bomen vallen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
413 Geef ze maar thee
.....Luister, de bomen vallen
.....Heerlijk, het geluid van bijlen
.....die de boomgaard kappen
.....De tijden veranderen
.....Speel! Ik wil het vieren!
.....Dan kunnen jullie daarna vertrekken
Ik weet het niet, ik wil weg
Waarom zijn we zo oud geworden?…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 weg –
thuisloos zwierf ik onder de Vissen
aan de hemel, hun tijd is een lange
tijd op de klok van de aarde
De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in onze tussentijd –
het kan niet anders, veranderingen…
De verloren tuin
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
812 Door nevelflarden omgeven
met opkomende zon uit het verleden
komen beelden van een gelukkige jeugd,
herinneringen aan weelde
Een beschreven blad dwarrelt
om zijn bestaan, echter meer ruimte
brengt ook onzekerheden wanneer
het vraagt om houvast los te laten
Bomen omgaven mijn ouderlijk huis,
in onze tuin liepen kronkelpaden
vol met bladeren…
BLAUWE PERIODE
netgedicht
4.6 met 21 stemmen
584 ----------------------
------------------------------------
men moet opnieuw en steeds opnieuw
zich uitvinden, zich uiteindelijk vinden
als op de oude route
de wegen lichtelijk vastgelopen zijn
dus, vandaag sluit ik mijn blauwe
periode af en begin de gele
zet het grof vuil aan de straat
zeg eindelijk waar het op staat
schrijf een brief…
[ Een mens verandert ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Een mens verandert
slechts als een ander hem dwingt --
Zelf kan hij dat niet.…
[ In het nieuwe land ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 In het nieuwe land
volg ik een vriend, stil stap ik --
in zijn voetstappen.…
Leuningen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
504 Dank alle leuningen
om je aan vast
om je omhoog te helpen
Dank jou ook dat ik altijd
iemand
denk te hebben
aan wie ik me vastklampen,
al is dat alleen maar in gedachten
alleen maar om dit
heel even
te laten lezen
Misschien is het ook veel meer
Want alles glipt zo snel
weg…
Stilte
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
466 De stilte ontwaakt
De maan bergt haar licht
Ontdaan wordt alles
Van tijd en gewicht
Laat maar gaan
Laat het maar vrij
Wat vrijkomt
verandert
In nieuwe stukjes
jou
mij
en wij…
De omslag
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
385 voor ieder
openbarend
droeg het
witte licht
de zuiverheden
mee van de
neerslag van
leven zoals wij
dat onszelf en
anderen geven
de omslag was
enorm geweest
door de snel
veranderende
ionisatiegraad
waarmee licht
info gaf over
de geestelijke
gesteldheid met
wie je sprak
in samen bouwden
we contact op dat
alle kleuren van
de…
Bestaan in kleurrijk gaan
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde…
Herboren als genie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 ik heb
vannacht voor
het eerst je ogen
op zien lichten
uit de onrust
waar jij in slaapt
ook hoorde ik
het lage zoemen
van de frequentie
waarmee jij
soms met
anderen praat
die dislocatie
neemt je
krachten weg
en laadt niet zo
vaak maar wel
heel snel ook op
dan lijkt het
of je weer
herboren bent
ontdaan van
remmingen en…
Gepasseerd station
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 Bij aankomst op HS begon het al ...
De hal bleek nog een vrijplaats,
maar buiten hingen gewatteerde dekens uit,
klaar om me in te kunnen sluiten.
Het kantoor voor het station
had de mist herschapen in hotel `Terminus`,
de gasten- en geestenburcht
waar vader en ik vroeger wachtten op de bus.
Als je zo de stad betreedt
waar je tot dan je jaren…