2486 resultaten.
Vrijheid
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
786 Waar vrijheid is daar is geen licht
want enkel in 't beperken,
het trillen
kan het schijnen.…
winters moment
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
814 kristallen transformeren
op bevroren water…
zonnestralen weerkaatsen licht
op een klein wonderlijk theater
fruitig geel en groen
laten zich vooral gelden…
gekleurde nevel zweeft
verder boven uitgestrekte velden
een moment van schoonheid
die weldra zal wegkwijnen…
wanneer de zon straks
weer volop gaat… schijnen!…
Sextetteke
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
650 Regel een
heeft er alle schijn van.
Regel twee
maakt er geen geheim van.
Regel drie
maakt er een gordijn van
zodat regel vier
het dicht kan doen.
Maar regel vijf
wil nog naar buiten kijken.
Hij zal regel zes
licht over haar haren strijken:
sextetteke! knettert het dan.…
Wintert vorst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
553 nog donkert
herfst in de
humus van nat blad
wintert vorst
sporadisch onder
dit afdekkend pak
het rustige is schijn
onstuimig bruist en
heelt de evolutiepijn
daar ontkiemt
wat ooit is geweest
maakt lente al tot feest
voor hen die in de
aarde onrust voelen waar
voorjaar is gaan woelen
wil melker
03/01/2019
www.wilmelkerrafels.deds.nl…
Avondzon
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
491 Ik zie de laatste schijn steeds lager,
hoe het zich een uitweg baant.
Tot de westenwind de ogen traant.
De kleuren worden langzaam trager.
Dan is er niets meer dan gedacht.
Een dromend staren over zee.
De schemer neemt me mee
en bereidt er zo mijn nacht.…
Zonsondergang
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
578 Ik zie de laatste schijn steeds lager
tot het zich een uitweg baant.
Tot westenwind de ogen traant.
De kleuren worden langzaam trager
Dan is er niets meer dan gedacht.
Een dromend staren over zee.
de schemer neemt me mee
en bereidt er zo mijn nacht.…
Ongeduld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
486 loop in en uit
Zou de lente willen verzinnen
Samen weer beginnen
Eerste warmte op mijn huid
Hoofd in een onbewolkte lucht
Al het was reeds op de lijn
Precies zoals het soms kan zijn
Maar ik zucht
Vandaag doet zoveel schoonheid pijn
Omdat ik niet kan delen
Gespleten ben in mijn en dijn
En dat wil slechts helen
Voorbij aan schone schijn…
trap op trap af *
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
919 zwaar en zwart galmt een stem
over gras en plas
mijn roep om stilte wordt niet gehoord
luisteren jij
luisteren jij gebiedt hij
maar mooi dat het me is gelukt
om de zon te laten schijnen
mijn huid benadert straks de zijne
* Ik dwing de dingen/ en maak geen trede hoger dan ik kan klimmen
(Lucebert: stadsbeeld - verzamelde gedichten…
Gestold verlangen
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.306 Waar wolken elkaar raken
vliegen uren van verlangen
langs aderen van eenzaamheid
en treuren om wat is geweest
sterren raken grijsgrauwe
luchten, schijnen schitterend
licht langs de avond op
weg naar een nieuwe dag
gehuilde tranen verdwijnen
in geopende armen waar
gevlochten vingers elkaar
vinden in glimlachend samen…
herfstblues
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.228 Het vallen van de blaadjes
zie ik met lede ogen aan
regen valt samen
met tranen
die ik nu laat gaan
alles grijs en grauw
geen straaltje zon
geen stukje blauw
in nevelen gehuld
verstrikt in m'n cocon
wacht ik met geduld
op een nieuw seizoen
die m'n herfstblues
doet verdwijnen
en de zon
voor mij weer
zal schijnen…
Als dagen ontwaakt
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
714 Lang geleden zagen wij
hoe maanlicht van de hemel gleed
laag gedragen door het staren
in een rimpelvrije vijver
we dachten dat de dag
geen licht verdragen kon
althans de glans niet
die in nacht geboren werd
nu zien we slechts nog duister water
oppervlakkig fronsen
en onze morgen daagt geen schijn
zelfs niet zijn eigen dromen…
heeft u mijn vriend gezien?
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.482 hij heeft een dikke witte buik
een grijns op zijn ronde gezicht
koolzwarte ogen daarboven
waarvan er hier nog eentje ligt
hij droeg een malle hoed
en hield een bezem in zijn hand
zijn neus oranje als een peen
een kiezelsteen als tand
ik begrijp het niet
hij had geen benen
maar de zon ging schijnen
en plots is hij verdwenen
heeft…
Jij en ik
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
2.362 Als de zon begint te schijnen
En de tranen verdwijnen
Blijven jij en ik nog even staan
Schuilen voor de pijn
Die ook wel over zal gaan
Op een nieuwe dag, misschien morgen
Een dag zonder pijn, zonder zorgen
Een dag vol liefde tussen ons twee
Want als jij begint te lopen
Loop ik met je mee
Naar de sterren en er voorbij
Ja ik blijf bij jou,…
zelfs mijn denken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.136 licht kan dagen niet meer scheiden
tafel, stoelt vervloeit tot schijn
’k wil het maanlicht nooit meer kennen
- zie slechts autolichten branden
hoe zij één na één verflauwen -
plaats en tijd en doel verdwijnen
’t avondzwart met bittere steek
wil zich met de nacht nu mengen
sterren die in plassen deinen
en mijn denken geldt slechts jou.…
jouw smaak is stilte
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.443 jouw smaak
is stilte
het bittere
verzout in leegte
die nu is onstaan
ik zonde te
dicht bij je huid
verblindde met
schijn, licht ging
voor heel even uit
brandde je trots
ontnam je de kans
zelfstandig te kiezen
mijn aardig werd
jouw minder waardig
je vecht
voor je vrijheid
in tijd en in plaats
hebt recht op de ruimte
die…
uit de mist van je hoofd
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
610 je handen
speelden met wolken
uit de mist van je hoofd
boetseerden de kop
met ogen waarin jij
ooit hebt geloofd
vormden lippen
met woorden dat jou
zijn trouw toebehoorde
maar in zijn gezicht
vond de mist geen herkenning
wolken hadden zijn bui als bestemming
hij onweerde slechts
jouw zon mocht niet schijnen
omdat…
Dek me toe, lief
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
529 wat heb ik te willen
nu jij in mijn nachten
je zinnen laat schijnen
even achteloos
als de dood die verdwijnt
nu jij me verwarmt
met je tijdloze klanken
mijn rusteloze hart heelt
mijn hongerend lijf
kom, geef me de toegang
tot jouw verste verzen
en pas ze diep in mij
als waren ze nieuw
wek me met een morgen
die niets onbesproken…
Laat me verstillen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
747 Eindeloos beleef ik mijn
schermutselingen – al was het maar
de eenvoud die me was beloofd – toch
splijt ik de neergaande dagen en deel
mijn hoop en vrees
Neem nu mijn hart en neem
wat je wilt, want al wat ik heb
is meer van jou – al zijn de lege
kamers wel de longen waardoor ik adem –
Dus laat mijn leven door
de wolken schijnen maar…
dag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
608 lavendel zacht slapend
geurend wiegend zwevend
sussend muizend lopend
hyena trillend bijdehand
meute roedelend zwermend
schierend scheurend streven
letters groeperend kronkelen
woorden uit-een-lovend geboren
zinnen barstend gewezen
gieten vaten vloeibaar
kunnen eindeloos zweven
vlinders schijnen geur…
Aards gerief
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
551 Verre gedachten verlopen in een
orde en hun gemeten pas en
tempo die niet zinloos zijn,
slechts herinneringen die voorbij
gaan in een intrinsieke schijn
als vervallen aards gerief, dat
wanneer het oude stierf nooit
meer z’n originele lijst verwierf
in de galerij van bedoelde wensen
wat naar andere gebieden leidt,
waar duidelijk de hand…
pijnlijke diepe strepen
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
2.017 Jouw strepen waren diep
Jouw geschreeuw kwam in mijn oor
Jouw haat kwam in mijn hart
Zo onschuldig dat het leek
Was een schijn van wat ik voelde,
Want het was een scheur in mijn boek
Lange mooie tijden
Leken zware donkere nachten,
Want jij deed mij pijn
En gedachten deden zeer
Bij het kwetsen van mijn gevoel
En angst bleef in mijn hoofd…
de zwerver
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
637 de drankorgel die is draaiende,
hij draagt ( naast de in zijn
aangetaste, verouderde brein
geleegde flessen) ook nog 's
een aantal kilo's in z'n rugzak
mee -door de kille binnenstad-
en het lijkt hem ook allemaal
om het even te zijn (schijn?)…
De moeite waard
netgedicht
1.0 met 6 stemmen
540 Wat is de aard op het grote
te blijven jagen, waarin het
lijden is verjaard, blijft de
vorm van schijn onvoltooid.
Zoeken is de moeite waard
om angsten te verdringen
verborgen achter dingen
al zijn ze klein, dromen
van wat nog zal komen, om
over grenzen heen te zien…
Lichterlijk gedicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 Lichterlijk gedicht
Daar zie ik je, schat
schimmige vlam
gedoofd in een tel
en wachten is wat rest
daar schijn je weer
te zijn
ik roep je naam
maar de wind verliest mijn verlangen
en blaast je verschijnen weg
wachten, alweer
en toch hoop ik
dat als je je weer laat zien
je steeds langer durft te blijven
en uiteindelijk bij me wilt zijn…
Voor iedereen
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.128 Vanuit haar hart
zal ze vannacht
voor iedereen in stilte
liefde laten schijnen
als een moeder die kijkt
naar haar pasgeboren baby.
Een gevoel van geluk
en eerbied gaat door me heen
bij het zien van dit mooie gezicht.…
Vaarwel
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
981 hoelang zal 't laatste lied duren
klanken der uitgeleidene
hoeveel engelen zullen nodig
zijn om het koor te vervullen
waardoor de hemelpoort gestaag
haar deur zal openen
op het juiste moment licht
zal schijnen ter begeleiding
om haar te brengen daar waar
wij nog niet klaar voor zijn
liefde de boventoon voert
klinkt 't vaarwel onherroepelijk…
geen ritme
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
591 mijn hart slentert de dagen voorbij
het heeft geen ritme en ijlt
zich naar de nacht alwaar
het beddengoed een schijn
van rust creëert
nu maart het voorportaal
van de lente heeft geopend,
het leven zich groent aan de wetenschap
dat het maar kortstondig zal wezen
huist er in mij een klaaggezang
dat alle driften die ik ooit bezat
nu als…
De tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 Daar op de rand van de tijd
Waar de muur doorbroken is
En langzaam zichtbaar wordt
Dat de tijd gebroken is
Op de rand van de muur
Staat de laatste van de tijd
De enige die nog over is
Een laatste tel en dan de stilte
Een kostbaar moment
Waarop de tijd weg tikt
Op de rand van de tijd
Ligt de bevrijding te wachten
Totdat het licht gaat schijnen…
Ontluikende mystiek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 wat ik creëer
heeft geen handen en voeten meer
zij werden afgeschoten
voor ze konden werken en lopen
het gouden moment
snel neergepend
in gloedvolle woorden
verliest meteen zijn glans
reflecteert nog
eenmaal in verbleken en
laat ons slechts de vage schijn
van hoe het ooit had willen zijn
het is als glas
nog buigzaam transparant…
Frivole lichaamstaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 wat speels
en vrolijk was
verstrakt in koude lijnen
waar warmte en muziek
op gave golven dansten
staat nu een lage zon te schijnen
ziet het echte leven
zijn eerste wit bij het ontwaken
en gooit de kont tegen de krib
verlaten is
frivole lichaamstaal
verpakt in broek en lange jassen
gelukkig
kunnen de gezichten
nog altijd stralend…