2105 resultaten.
de pont
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
554 ik stond vandaag
op de pont naar Noord
het stormde en
de pont wiebelde
ik keek om me heen
en in de verte
zag ik een ver verleden
al die boten die hier lagen
al die mannen die hier waren
aan het roer en in de masten
uitkijkend over het IJ
dachten ze aan hun moeder
aan hun lief en aan hun dochter
wisten ze al dat ze nooit terug…
Reikten hemel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
517 je hebt met
vormen gespeeld
bent opgemaakt
in tal van kleuren
wiegend op
de wind testte
jij in alle rust
speciale geuren
licht heeft
jou doen groeien
in warme zon
ben jij gaan bloeien
ik zag je
in de verte staan
volmaakt in een
pril groene oase
jouw ogen
lachten liefde
reikten hemel
in totale overgave…
Daar hangen de emoties
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
618 huis
hangen nog
de verveloze luiken
en haveloze voordeur
in verschoten donkergroen
aan het gebint
wapperen spinnenwebben in de wind
de tuin ligt er chaotisch bij
emoties hangen
als druppels aan de struiken
hoe vredig was het leven toen
de notenboom draagt
nog steeds haar vrucht
door de takken kijk ik
naar de blauwe lucht
in de verte…
Nietsen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 Nee,
we zijn dol
op fietsen
Het land
verkennen
door 't ommeland dolen
De zomen
met z'n struiken
van bomen, stam en kruinen
De ruige rand
met kruiden, merendeel
die rieken of fris ruiken
en in verten
't silhouet van 'n torenspits
de wieken van 'n molen
Geen woord over:
het nietsen....
languit in het struweel.…
terminale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 voorlopig blijft alles bij hetzelfde
geen ontkennen meer aan
bestaan is totaal afwezig
afstand door verte ingehaald
aan het einde van de dag
zijn de uren nog niet af
is ruimte gevuld met lege zachtheid
zijn gedachten blind en
is water ontkalkt, daartussen
valt onraad uit gestrekte hemel
blijven ogen onbewogen
en ratelt lucht ademloos…
uithuizig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 ik vraag me af waar ik ben
als ik hier niet blijf
over duizend dagen zijn alle
vezels in mijn lichaam vervangen
zal ik nog herkend worden
als ik door onbewoonde straten loop
klinkt er nog muziek tussen oren
voordat noten ontluisteren
overal is verte, nergens nabijheid
zeven dagen lopen
ommuurd is dan ook alleen
ons gemeenschappelijk…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 het is het stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand…
Wanneer de avond valt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 Wanneer de late avond valt,
hoor ik torenkraaien in de verte,
op weg naar oude bomen gaan.
Het zijn dezelfde hoge bomen
die onze zorgen willen vangen,
die sterven moeten in de wind.
Weer is het hoog tijd geworden
om stilletjes naar bed te gaan,
wanneer onze kraaien zwijgen.
Bladeren rustig fluisteren.
Mensen vredig dromen.…
Voor als de woorden komen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Ogen starend in de verte, oren luisteren
naar zoetgevooisd gedachtegoed.
Voor als de tranen komen:
vormgegeven zoutrivier,
gebed in woorden, wier
zilte oevers het hart omzomen.…
limiet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 -hoewel doorzichtig
dan is de verte een streep door het zicht,
een eindeloze herhaling met de
kenmerken van een steeds
wisselende gelijkenis…
Hun Mantra's
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
392 zonder
te herhalen
hun menselijk
handelen
laten falen
toch
worden
ook zij
misbruikt
door lieden
die ook van
hun ellende
profiteren en
leven in sferen
van geld
jij bent
de enige
die zich
verheft in de
grauwzwarte
menigte die
schuifelend
tergend
langzaam
beweegt
hebt het
enige stel
ogen dat
priemend
in de verte…
Wiegzang en de dood
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.254 een overgave aan verre verten
de opvlucht van ganzen
alleen zij weten waar ze gaan
in het vroege licht
de tijd kruipt voort over
het barre land
om in oeverloze leegte
te verstuiven in de wind
het uit donker geboren
lied van het koude hart
diep verborgen
in een winterjas
een engelenstem zweeft
aan zijden draden
tussen zomerwind…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Verbannen Godenkind
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.065 tegen al haar goddelijke zusters in
die haar heimelijk zonder tegenzin
verbanden naar Grote Mensenland,
naar dat roerige toch verlaten oord
waar zij moest leven als niet meer kind
dat geen oplossing voor het raadsel vindt
van waarheid die het ware vermoordt,
het Goede dat het Schone verstikken mag -
hoe verlangt zij, terwijl ze in de verte…
Mijn prachtig blauw
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
2.167 Het prachtig blauw daar in de verte,
hoog boven me: mijn leven zal hernieuwd beginnen.
Het prachtig blauw zo ver maar ook dichtbij.
Het prachtig blauw, dat blauw ben jij.…
Lachen tegen de wolken
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
963 Ik kijk hem na geamuseerd,
het is net een spelend kind
onwillekeurig lach ik terug
en zwaaide zelfs heel even,
maar mijn geesteskind was veel te vlug
in de lege verte weggedreven…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
756 Het meer is koel
En bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde
Doet vertalen
In knoppen aan de bomen…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
769 Het meer is koel
En bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde doet vertalen
In knoppen aan de bomen
Die…
reiziger
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.850 de weg oneindig
strekt zich gespannen uit
zover zijn oog wil reiken
om in de verte op te lossen
in een wervelende zindering
daar
waar de eerste bocht verschijnt
zijn tred verraadt hem
aan de stoffige struiken
die de randen bewaken
maar hij ziet het niet
zoals niets van dichtbij
daar
verschuilt zich niets interessants
hij loopt…
nachtlicht
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.166 Na de zoveelste pikzwarte nacht vol pijn
verschijnt er in de verte een bijna onzichtbaar lichtje
De nacht die koud en eenzaam was,
vol littekens van de scherpe scherven
gevormd door gebroken dromen,
heeft eindelijk een nieuwe uitdaging gevonden
in het geruisloos één worden met het fragiele schijnsel
dat zich diep in de donkerste hoeken
bijna…
zo in de war
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
928 ik kijk naar de schemering
ik kijk naar de vogels
ik kijk in de verte vanaf het strand
Het wordt maar drukker
Geen moment van stilte, noch bezinning.
Ik ga verder zonder erbij stil te staan.
Plotseling kijk ik om en alles wordt zwart. En dan valt alles op zijn plek. Mijn wereld stort in. Ik weet het weer.…
Oudejaarsavond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
745 al dan niet vrijwillig achterbleef
soms zie ik vanuit de schaduw handen reiken
maar laat ze
daar bestaan niet wast in kille greep
slecht bij de rozen blijf ik staan
verwonderd dat ze zelfs vergaan
het leven kleuren
en als
na twaalf plechtige slagen
het nieuwe jaar begint
richt ik mijn blikken recht vooruit
want wat er in de verte…
Wolken als bergen of water
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.052 Wanneer je niet gehaast maar vol aandacht
naar de luchten kijkt die uit de verte
lijken op het blauwe water of de bergen
die je ooit zag in Zwitserland of Oostenrijk
dan weet je dat dit eindeloze heelal
niet eenzaam is maar gekend en bemind;
dat de mensen die luisteren naar een symfonie
van Beethoven en dit doen met overgave,
gelovig kunnen…
vakantiegevoel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.366 Wind zucht voorbij
De laatste zonnestralen verkleuren de wolken,
Dieproze
Een gitaar wordt bespeeld, een verloren stem
Geroezemoes op de voorgrond, ik zoek mijn weg
Door steden, landen en werelden
Later zal ik het delen,
nu nog niet
De nacht is nog jong
In de verte begint de avond, kinderen op straat, obers in ornaat…
De gele kam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
919 IJl glijden donkergazen wolken
in een eindeloze vlucht,
naar niet gedroomde verten
langs een zilvergrijze lucht.
De warme adem van het huis
uitwaaiend, licht en grijs gevlekt.
Onder een vleug van poedersneeuw
nieuw leven, wachtend tot het wordt gewekt.…
ik ben naar de zee gerend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
797 ik ben naar zee gerend
alles achter me gelaten
de sporen in het zand
zijn niet voor mij bestemd
we waren bang
om op het strand
te lopen als de vloed
zich teruggetrokken had
en iedere voetstap
zichtbaar was in de
kaalheid van nieuw land
geen hand om ze te wissen
de hemel duikt de verte
al voorbij, een pier met
meeuwen op een rij…
je legt me aan en zoogt me dromen
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
5.089 van niemand was
ik warm me
in onzekerheid
aan buien of de zon
jas aan bij gelegenheid
ik sla
in kwetsbaar zijn
mijn vleugels uit
en toon mijn lijf
ik wacht
tot niemand kijkt
als naakt verleidt
gaat open komen
mijn woorden
strelen langs je borst
je legt mij aan
en zoogt me dromen
ik drink
de toekomst in
met jou de verten…
van dag noch uur
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
997 het veld
in onbeslapen lijnen
nodigt me uit tot verte
tot vergeten wat dichtbij lag
en zich niet beschrijven liet
wellicht probeerde ik geluk
als woord
wie hield me immers tegen
om op te gaan in lichte zinnen
rozelaars
en herschreven stillevens
- de lucht is schaduwloos
en, zoals dat gaat, in bloei -
zo anders dan de…
NACHTZANG
gedicht
3.4 met 28 stemmen
9.913 De dag laten voorbijgaan tot het
avond werd en in de fruitschaal
de vergeten mandarijn ontaardde
in de verte gloeide de stad, zich
ontstekend aan zichzelf
wat leefde in de beijsde weiden
kroop in cocons, zette stekels
tegen de sterren op
Alleen de hemeljagers van diamant
geluidloos snijdend in het graniet
namen ons mee, losten ons op…
loss
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
869 3 dagen lang zweefde ik in de verte
in mijn diep geraakte spiegelbeeld
door donder en bliksem
te zwaar verdeeld
3 dagen lang was ik zwaar de klos
viel dieper en dieper
in het donkere immens grote bos
te vaak ging ik zo los
viel samen met de dieren
in een vergeetachtig bestaan
de aarde draaide wel door
maar nooit,nooit gaf iemand gehoor…