Alle inzendingen over algemeen

De ijdelheid ligt magnetisch op het aambeeld van zelfreflectie…

laten we uit vrije wil stilstaan bij dat wat we hebben en bij dat wat we verliezen door nog meer te willen zo’n auto die nog sneller kan zodat we nog eerder ergens komen – zo snel dat we de klap niet eens meer merken of horen als we de bocht uitvliegen tegen die niet meer te ontwijken bomen gedwongen stilstaan en alles alles…

Je hoeft geen vriend te zijn om aardig te doen je hoeft niet bevriend te zijn om normaal te doen! Je hoeft me niet aardig te vinden om “dag” te zeggen je hoeft me zelfs niet eens uit te leggen, dat je me niet ligt! Je hoeft niks, ik evenmin maar deze tijd is een nare deze is niet te evenaren we hebben elkaar nodig! Dus al vindt je…

De keukenkraanboog en kotste helder water De man leunde achterover en nam zijn bril af in een poging te ontzien wat hij net gezien had ‘Wel alle, dat kan toch niet!’ Hij verstijfde en werd roerloos in een poging te ontzeggen wat hij net gezegd had Hij zette zijn bril weer op tegenwoordigheid van geest…

neem nog een stuk cake, ontwaar tussentijds zodat dit waarnemen heet vandaag verjaart de dag zonder datum als uren zonder wijzer het begin van geschiedenis markeert het moment dat voortduurt zonder duur en spreken afgebroken zinnen over volmaaktheid van het woord dat wacht…

Ik zou zo graag in vrijheid leven samen met jou met iedereen arm in arm al zwierend dansen dicht bij elkaar naar daar of nergens heen Ik zou zo graag in vrijheid leven wanneer ik wil in eigen tijd aan zorgen langs naar toekomst lachen zonder ketens zonder angst Ik zou zo graag de vrijheid geven aan mijn armen om jou heen om het…

Wat als mijn verhaal al een einde heeft maar geen begin Heeft het leven dan wel zin Zou ik dan voor het onmogelijke strijden Of juist alles gaan mijden Opgeven staat gelukkig niet in mijn woordenboek Dus ga ik zelf naar mijn begin opzoek…

toen waren wij onder de schaduw van de bomen waren wij in het hoge gras bij de waterplas toen de tijd stil stond toen waren wij half slapend wakend dromend een zomermiddag lagen wij daar hand in hand toen de tijd stil stond zo lang geleden weggesneden uit de tijd een herinnering van het hoge gras van de schaduwen van bomen…

Je voorouders hebben voorgeslacht; ook hun voorgeslacht heeft voorouders en dus is de speurtocht naar hen een helse klus. Waar onderzoekend vuurtje brandt is rook dus als het de onderzoeker weer lukt de rook weg te jagen is hij verrukt Jan woordenaar Bontje, 7 maart 2021…

in jezelf gonst het van gedachten bij elke naam die je vergeten bent en ieders gezicht dat je ermee verwart elke maan is een glazen bol in de nacht de nagalm van diepte, de rek in reikwijdte of de houdbaarheid van een moment en je neemt afscheid van het kind kort nadat de ochtend is neergedaald…

Ik heb je lief, mama-lief. Je glimlach vlindert vederlicht, over je verlichtend gezicht. Je ogen dialogen regenbogen, in geboren open mededogen. Je mond kondigt onomwonden, volmondig jouw antwoord Ik heb je lief, kind-lief.…

een gehavende maaltijd aan onterechte monden besteed, als altijd tijdelijk met het karakter van volharden werkelijk, vraagt iemand zich af, ditmaal ontstervend tegen de gewoonte in, zonder ook daarmee in routine te vervallen, zoals een stoel ter hoogte van een tafel biedt dit perspectief op een onvolledig samenzijn. Ontwart zich hier een Vitruviaanse…

ook als een dag als gisteren voorbij is is er nog ruimte in tussentijden die men orde noemt soms ontmoedigend in ongebluste taal altijd met vragen naar iets dat er nooit is daar kleeft geen antwoord aan er is een plaats in het hart een aanbidding door alle wijzen en nooit gemakkelijk te vinden de eeuwige gelijkenis met die ander in zeeën…

het raam verdeelt de jaren in uitzicht en kamer ondertussen speelt alles zich af in de schaduw van de plant haar licht soms op de voorgrond en zelden afwezig blinken sterren nog steeds in hun uithoeken al fluistert men dat de tijd zich verwijdert staat op elk moment een woordenboek klaar om de bladeren in de tuin te achterhalen die lagen…

“Crapuul of bandiet” dat zijn ze wel allemaal die met hun lang haar en hun vuile jeans-vesten zei een opgedirkte man, in maatpak met das die zelf was opgepakt voor het verkopen van warme lucht aan oudjes die langer wilden leven!…

Opeens lijken al die dingen er niet meer toe te doen je strijd tegen zilvervisjes het recht hangen van lijstjes waarom je gehecht was aan die foto, ansichtskaart, zelfs je eigen foto's hoe je was zomaar opeens kan alles niet meer van nut of belang lijken zelfs al ben je niet depressief of al ben je nog lang niet op je laatste moment…

Met vallen en opstaan Lachen en huilen Achter maskers verschuilen Gaan we dapper het leven aan Het slechte verguizen Het kwade verbannen Wat fout is is niet Wat goed is wat je ziet Want de buitenwereld bemint Alleen het lieve brave kind Zij aan zij Met wie je kiest voor het leven Alles geven Verruil je ik voor wij Samen een mening…

Mijn rijmelarij Is voor mij een spielerei. Als ik door mijn hoofd heen spit Zet en rijm ik mijn gedachten op de rit. Ik als simpele meid Kan hier prima mijn ei in kwijt. Ik schrijf onder het pseudoniem Alou Want mijn echte naam doet er niet toe. Mijn leven in een paar zinnen Een uitdaging maar ik ga gewoon beginnen. Als je echt…

het gedicht heeft een plaats op de kaart met een naam om te onthouden zo zijn er altijd bermen met haakse akkers en onderhuidse sloten als traanbuizen er past een afstand in de tijd tussen vertrek en de vraag waarheen nogmaals en met nadruk, op straffe van verdwalen een smal pad te betreden, alleen voor aanwonenden zodadelijk, op…

Hoe meditatief en reflectief het is om heerlijk vrij te ervaren in jou waar ik mijn batterijen kan opladen Telkens weer is het een prettige omgeving in eenvoud, waarheid en natuurlijkheid waar ik mijn gading vind voor een of ander creativiteit en inspiratie. Het begint al vroeg in de morgen wanneer het net ontwakend lichaam zich overgeeft aan…

ten minste houdbaar tot uiterste pogingen -wat hierna volgt is notulair vastgelegd- zie ook de algemene voorwaarden bij het kernbegrip ‘thuiskomst’ meestal schuchter en aan de lijzijde van schaduw, bij vlagen naar buiten tredend mocht dit op bezwaren stuiten; het is mogelijk met kennisgeving te schitteren in afwezigheid -er volgt…

op een onbetreden eiland omringd door koppen met schuim in het stoom van de lavazee reikend naar consideratie je zou toch zeggen dat het hier ergens moet zijn dit lijkt op een eerdere aanbidding, op een omhelzing dichtbij het midden op een kruising van wegen ver weg van hier en de maan in het laatste kwartier…

hoe lang kun je wegblijven zonder dat het fout gaat de rust op het plein is onmisbaar in het licht van de maan glanst een blad sla, het huis van de buurman is leeg gehaald met een kleine truc verdwijnen een fiets, een naaimachine, een brood, een afgetrapte schoen het is al na twaalven en je komt om de hoek als het warmer wordt kan het zijn…

Illusie Is een droombeeld Die uit mekaar spat Bij het beseffen Van de realiteit. Ilussie Is het verdoezelen Het verbergen Van de harde waarheid Illusie Is het tegenovergestelde Van de realiteit.…

Moge alle inzenders en lezers weer meedeinen op een golvende zee van dichterlijke woorden die ons troosten, verwarmen als het zonnelicht, een glimlach toveren op ieders gezicht..…

Ik keek neer op het donkere water, op het immer rusteloze oppervlak waar vanuit de diepte mijn spiegelbeeld naar mij keek en toen in honderden stukken brak. Een spiegeling onherkenbaar tot eigen mozaïek gecomponeerd wegreizend op wijder wordende rimpelingen aan de oever werd uitgedoofd en tot weer spiegelen werd gekeerd.…

Zondagmorgen de koffie loopt de radio speelt een oud liedje over een meisje met bruine ogen ik word er sentimenteel van. Elk moment is een deur die openstaat of dicht is sommige deuren staan op een kier daar is vaak iets mee. De hemel buigt over de aarde een vrouw met een kruik in haar hand loopt naar de rivier ze hurkt en vult de kruik…

Mijn vulpen zoekt weifelend het wit glanzend papier Blauw lopen scheve letters van holle woorden, naar stotterende zinnen, zinloos, betekenisloos. Mijn zakdoek veegt driftig, troebele bril en natte ogen. Die het wazig schrift spiegelen, onbeduidend verloren naast, de afgeleefde kleurenfoto als vervallen momentopname. Wij, jij en ik,…

vroeg of laat wijzigt het wolkenlandschap waarmee de boom zijn lucht ontneemt, doorzichtig van aard waarvan al sprake was bij naderend vertrek gezien de verte van de akker als boegbeeld van een horizon nadat een voornemen in vroegte en het late uur zodra wij verstommen in taal verzinken, het herhalen verzaken ieder zijns weegs en…

in de vallei achter de heuvels ligt een spanningsveld daar waar ik niet ben en mijn gedachten wel het betreden heft alle twijfel op, had ik het maar niet gedaan…