3520 resultaten.
wachten op voorjaar
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
715 de mens die wacht
een winter lang
staar wat naar buiten
of naar het behang
de kachel staat aan
de gordijnen zijn zwaar
wat duurt het lang
voor voorjaar
de mens die speelt
een ganzenspel
of plakt de zegeltjes
van de shell
de deur blijft dicht
't is stil op straat
niets kleurt de dag
ook geen gelaat…
Lente
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.139 Even buiten de stad
ontdek ik
het is feest
overal hangt jeugdig groen
en kleuren kwistig kleuren alles bont
wat lange tijd slechts kleurloos is geweest
het lijkt een vlucht
mijn afscheid van de stad
de hemel in van 't aardse paradijs
waar aarde ruikt
en 't jonge blad zich vouwt in 't licht
ik aarzel niet
maar spring er in…
het leven is algemeen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
966 leven is als Lisse
naast hillegom
vlakbij sassenheim
altijd stippend op de kaart
’s winters is alles kaal
de mannen dragen
manchester pakken
ze tellen bollen
de vrouwen hebben
dikke buiken ze krijgen
kinderen zij zwoegen
hun getijden rond
in het voorjaar
bloeien ze op
als hun tulpen
tenminste bloeien
en hun bollen
zich vermenigvuldigen…
LENTELUCHT
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
976 de thermometer breekt
verzet de zinnen
voorbarig rijden mensen
in een cabrio
in de verte hoor ik
op de radio:
alles gaat opnieuw beginnen!
ik voel de lentelucht
in mijn te warme jas
en wou dat ik niet
zo weemoedig was…
Lentekou
gedicht
3.2 met 48 stemmen
24.179 Er is niets dan de wind.
De tuinen zijn doorzichtig,
men ziet hun achterkanten leven.
Geen mist, geen regen,
alleen de wind, een dunne strakke wind
aanhoudend over door jong gras omhooggetilde,
omvergegroeide dorre bladeren.
De bomen zijn nog zonder glinstering,
oud, zonder knop.
Herinneringen weggestreken,
een voorhoofd onder pas gewassen…
Winter Revisited
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
984 Het stilistisch vormgegeven vervolg op volleerde verveling
lijkt logisch wanneer ik ontwaak in wintertijd
Het liefst lig ik roerloos te wachten tot de mist optrekt
en de geur van stuifmeel zich door mijn grot verspreidt
We wachten zonder de behoefte eens na te bespreken
Het schrift is voor denkers het rijk van de leken
Slapend droom ik iedere…
Eiland
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.157 Ik zie gevlochten takjes groeien
tot mand gevuld met verenpluis
de architecten zijn twee kauwen
die bezield een wiegje bouwen
in d’oude Linde voor mijn huis
Het tweetal is gezwind verloren
en treedt zich in het lieve lusten
tot de plicht die aan hun beidjes
gesteld wordt als er broze eitjes
in ’t warme liefdesnestje rusten…
Na ijswit
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.273 Ontgrendelde luiken en open ramen
sluisdeuren die maanden lang de druk
van ijswit en vlokkenvloed de moed ontnamen
Ik pluk je langzaam uit de warme veren
terwijl in het wegvluchtende winterlicht
de nacht struikelt over blote zomerkleren
Hemelwarmte wenkt ons in het ontpopte land
steeds frivoler wuift het geel van voorjaar
ik ontkoppel…
lente
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
983 Als een kortstondig schouwspel
in veld, langs berm en poldersloot
ontwaken de narcissen
En geven haar wondere schoonheid bloot
met parmantige kopjes op ranke steel
In oogverblindend zonnegeel
Dansend op de wind
Koesterend in de tere lentezon
Als een zondagskind…
voorjaarskind
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
866 zoals ik als kind ooit ruggelings
in het prikkelende gras 'n jonge
lente welkom floot
gelijk een vogel zwierend langs
witte wolken en stralende zon
door het hemelruim vloog
zo fluit ik steeds weer vol
verlangen bij het prille geel en
groen het tere voorjaar tegemoet
.…
Lentelied
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
1.100 De vogels zingen hun eerste melodie
hoog gezeten in een kale boom
omringd door ontwakende natuur.
Bekleed met voorjaarszon die
een einde maakt aan de winterdroom
en steeds warmer wordt met het uur.
Blad ontspringt uit de knop,
wind buigt de takken in de top
van het nieuw ontstane leven.
De hemel zal het water geven
zodat de vogels hun nest…
Ik verlang..
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
901 Sneeuw dwarrelt naar beneden,
Zonder zich zorgen te maken
waar hij neerkomt,
Sneeuwmannen staan statig en stoer
hun bezem stijf in de hand,
Kijk door het raam,
Mijn gezicht zachtjes
tegen het venster drukkend,
dromend van de warme,
kleurijke,
geurige
en zonnige,
lente,
ik voel de koude,
op mijn wang,
terwijl ik
Naar de lente verlang…
Lentekind
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.347 Ik zag eens stralen zonneschijn
in tederheid een bloemknop raken
waardoor er broze blaadjes braken
uit een donzen bedding van satijn
daarin lag stil een kind te slapen
duimend dromend vertederend zoet
haar glimlach zweemde blij gemoed
na het zuchten van ontwakend gapen
toen zij zacht begon te zingen
voelde ik een barend leven
in natuurlijk…
Lentesymfonie
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.433 Ver van de vernieuwende ooievaar
zweven reikhalzende zwanen
in een lente-oord vol zadendragers.
Zoals zeebeesten zich nestelen
aan het strand vinden hoogpotigen
hun plek in weidsheid van land.
Lichtzinnig scheppen wij ruimte
bedden ons in onder een hemel
en planten nieuwe troostzaden.
Roffelende specht krijsende kraai
brutale…
'Ode aan de zomer'
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.436 Omarming door warmte,
door oprechtheid omgeven...
Verhit door charme,
zomer doet leven....!…
Ik kom van het platteland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
617 Ik kom van het platteland
Op Voorne Putten Goeree OverFlakkee Hoeckse Waard opgegroeid
De drie Zuid Hollandse Eilanden op de kaart
Daar moet ik terug naar toe
Want daar kom ik vandaan
En daar wordt ik bejaard
Ik kom van het platteland…
Adembenemend
hartenkreet
4.2 met 15 stemmen
1.888 We lopen 's ochtends vroeg
geruisloos door het bos
zien 'n glimp van 'n konijn,
hert en vos
en zélfs 'n vluchtend zwijn.
De opkomende zon
stuurt gouden stralen
door de bomenkruin
't bladerdek in herfst-tooi
van oranje tot roestbruin.
In de stilte hoor je
af en toe een krak
van een verdorde tak
en geurt de adem
van het bos.…
De zomer sterft
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.473 Ik zie de zomer sterven
door het vallen van het blad
de takken kaal en zwijgend
de aarde koud en nat.
Het ruisen van de bomen
klinkt als huilen in de nacht
stille eenzaamheid is voelbaar
en heeft me even in zijn macht.
Maar als ik morgen weer ontwaak
en toch de zon weer straalt
dan is er weer dat zeker weten
dat de zomer nimmer faalt.…
herfstwandeling
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.092 louter mist en stilte
rond wazige bomen
het water oeverloos
ruisend
slechts de geur van
grond en dwarrelend
blad
van lichte weemoed
en vergankelijkheid…
Heimwee
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
815 genieten van de najaarszon
terras, tuin of op het balkon
-denkend aan het voorjaar-
hoelang zal het nog duren
de herfst blijft stilletjes gluren
-verlangend naar het voorjaar-
de winter wacht vol ongeduld
zakken met sneeuw reeds gevuld
-reikend naar het voorjaar-
planten met hun welige groei
krokussen vol in de bloei
-wijzend…
leven sloop
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
959 Een herfstblad, als een vleugel
is langs me neergestreken
De boom die in de lente nog
Icarus plannen had
toen hij zijn blaadjes plakte
zijn filigrijn vertakte
heeft nu definitief
het vliegen opgegeven
zo streeft de jonge vlerkenmens
met hemelwaarts elan
in flarden lakenzeilen
voorbij conventie's grens
gewichtloos optimisme draagt
zijn…
Oktober
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.165 waar mijn muts gedaan
met warme hand gebreeën
voor vorst en winterkou
ik wil sneeuw begaan
waar dagen zijn gevreeën
eeuwen ken ik nu de rouw
zie achter muts vandaan
een kind op blaren sleeën
wel vreemd, hoe kan dat nou
ik kleef aan
en volg je op je treeën
ben ons eeuwig trouw
zal naar huis nu gaan
we gaan getweeën…
Herfst in de stad
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
939 Boom in de stad
Verschiet van kleur
Het herfstig blad
Ligt voor de deur
Daar waar jij bent
Daar wil ik zijn
Er piept een tram
Over het plein
De markt is leeg
Ik haast mij door
Een stille steeg
Nadat ik hier de weg verloor
De zon is uitgebleven
In de beslagen ruit
Zie ik jouw naam
Geschreven…
herfstkind
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.154 ik wandel over glimmend asfalt
bruin blad op een hoop gegooid
bomen waar de kruin van kaal valt
in warmrode gloed getooid
koude golf van striemen regen
voorlopig heb ik windkracht tegen
maar weet dat ik dit heerlijk vind
ik houd nu eenmaal van de herfst
en ben in vallend blad geboren
ik ben een oktoberkind…
De regenboog
hartenkreet
2.6 met 17 stemmen
2.263 Wie ook de kleuren van de regenboog uitgevonden heeft,
’t moet een kleurrijk persoon toch zijn geweest,
want stel dat de boog getint zou zijn in grijs, bruin en zwart,
stond dan nog aan het eind een pot met goud?…
Wie is er nog van levend hout
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
744 IJl klinkt je afscheidsgezang nog in de verte
nauwelijks hoorbaar tussen flarden tegenwind
nu je me weer verlaat tot het volgend voorjaar
verschuil ik me tussen de overgebleven bladeren
aan de steeds kaler wordende bomen in de stad
Voel me weer de huismus
onder de winterkoninkjes
kou en regen trotserend
tot de zon weer komt
Wie is er nog…
Einde van de zomer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.677 De bloem is uitgebloeid
De vlinder weggevlogen
De laatste zonnestralen
Schijnen ingetogen
Over het vlakke land
Bomen waaien kaal en
Het strand is verlaten
Je hebt het niet in de gaten
Maar de dagen worden kort
De wind waait in vlagen
En een wolk stort
Regen neer
De hitte is verdwenen
Dit is de laatste keer
Dat ik hier zit
Met jou…
Scheppingsgeluid
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
514 het gras
zingt groener
waar bloemen
kleuren orkestreren
in blauwe tonen
spant lucht
ruimte voor het
immens scheppingsgeluid
nog is de harmonie
onbestemd in
de veelheid van
gespeelde partituren
maar er is altijd
de dirigent die het
fenomeen lente kent en
naar een grootse finale brengt…
Einde van de zomer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
749 De bloem is uitgebloeid
De vlinder weggevlogen
De laatste zonnestralen
Schijnen ingetogen
Over het vlakke land
Bomen waaien kaal
En het strand is verlaten
Je hebt het niet in de gaten
Maar de dagen worden kort
De wind waait in vlagen
En een wolk stort
Regen neer
De hitte is verdwenen
Dit is de laatste keer
Dat ik hier zit
Met…
Nu moet mijn ziel
netgedicht
3.5 met 22 stemmen
12.335 Nu moet mijn ziel de beelden drinken
in 't licht dat overal nog gloeit
en dat - ragfijn - vóór 't stil verzinken
mijn oog en hart nog hevig boeit.
De bomen staan als donk're palen
die reiken naar de horizon
alsof ze 't laatste licht gaan halen
voor 't leven dat niet winnen kon
en dat in kleuren dood zal bloeden
en in de winter zal…