1987 resultaten.
Telkens weer
hartenkreet
4.2 met 48 stemmen
1.741 gebracht in mooie
zinnen,
brand je diep hier
van binnen,
gezoet door stille
gedachten,
om m'n pijnen
te verzachten,
raak je me keer
op keer,
telkens weer...
Jouw warmte streelt me...
steeds maar weer...…
nooit eerder gaven we ons bloot
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
790 je doet voor even
deuren dicht
maar in het sluiten kiert
nog steeds jouw licht
ik voel in zachte tocht
jouw warmte langs me gaan
ze raakt me aan
en streelt mijn zinnen
ik weet heel diep van binnen
dat ik deel in jouw bestaan
je vonkte bij het eerst begroeten
we brandden vuur in ons ontmoeten
zacht gloeit liefde rood
in het…
opnieuw beginnen
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.445 de letters branden
aan rokende regels
knetteren de woorden
in een zwervend font
ik verpulver de papaver
paverpa de ververpul
de vingers aan de rol
rullen geurige tabak
monden slokken warm
het slijk der aarde
longen zuchten ontspannen
dwars op geduchte werken
ik verzilver de katapult
tapultka de ververzil
elastiek stil de spil
sprong…
liefde in ons
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.546 liggen
zachte regendruppels
borsten koelen de warmte
want jij beweegt liefde
dromend
de droefheid afgepeld
onstuimig gewemel
niet verheffend
buigend, tere halmen
rollend zand onder lijven
jouw zwijgen niet breken
mijn hand jou wekkend genot,
een zweem avondwind
over ’t stille water
druiven, herfstgerijpte
jouw laaiend vuur
mij branden…
Sappho
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.207 Je weet, je lacht
De blikken branden je warm
Voor jou nooit een koltrui lieverd
Ongetwijfeld niet honderd procent
Jij Meisjemeisje
Voor jou is iedereen, zijn wij
Een playmobiel verzamelstuk
Passend in je pocket
laserschieten, in het donker
Hier omringd door rook
Kijken, knipperend kijken
wat om de hoek verschijnt
De kick als je ons raakt…
Als een kind
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
933 Schitterlichtjes in het water
bruisen uiteen op het strand
waar golfjes kabbelend terugstromen
van het geribbelde zand
Schepen lichten op aan de evenaar
in een stralend zonlicht verschijnen ze
groeien van een vaag silhouet
tot een beeld, helder en klaar
Ik geniet van het NU,
intens en vol overgave
momenten van loslaten en pijn
branden…
Toen
gedicht
3.1 met 53 stemmen
38.420 prille jaren vijftig leden
buiten voelbaar onder de winterkou,
de rode kolenkachel was nog amper lauw,
maar de elektra-kaarsjes in de kerstboom deden
hun best, de kleine jongen wreef zijn handen,
maar bleef zich warmen aan hun zachte stille licht,
zo af en toe kneep hij zijn ogen dicht,
waardoor het nét leek of er echte kaarsjes brandden…
Metamorfose
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
901 Weldra branden alle duivels
een bitter vuur van woedende wrok
duiken ze als vogels het water in
zonder kieuwen om te zwemmen
een stikkende nood verdrinkend.
Weldra is de mens onthand
zullen kattenklauwen heersen
paardenhoeven billen tillen
en zien we de stevige achterkant
van ons beestachtig ongelijk.…
Verboden liefde
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.246 Hij keek haar aan
en zij voelde zijn hartstocht
branden
Een glimlach lokte om
haar lippen
terwijl ze op hem toeliep
heupwiegend
Zijn handen pakten de hare
Hij drukte er een kus op
en zij vlijde zich heel dicht
tegen hem aan, voelde het bonzen
van zijn hart tegen het hare
Streelde de haartjes op zijn borst
Hun ogen vonden elkaar
in…
pak de dader!
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
676 vannacht op station Leiden
centraal stond de trein
uit Alphen aan de Rijn
om 00.30 uur in brand
de machinist constateerde op twee
bankzittingen in één lege coupé
uitbraak van walm en vuurzee
en alarmeerde stad en ommeland
spuitgasten zeiden
ter plaatse dit gaat
niet spontaan aan
welke onverlaat
heeft dit gedaan
thans zoekt de politie…
in blauw dat alles zag
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
979 herinnering
van toen het beter
met ons ging
jij vloog,
ik aardde in de rots
waar jij op neerstreek
en langdurig naar me keek
samen braken we
de spanning in een lach
de tijd stond stil
in blauw dat alles zag
wind waait geuren
naar de overkant
kleuren worden fletser
sporen vullen zich met zand
ik wil je zien
je huid weer
voelen branden…
Prajñãpãramitã
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
934 Lenig en gekruist zijn beide benen
Waaruit haar lichaam ontspannen spruit
Rijke versierselen zijn haar buit
Dat door delen zinnelijk geuit
Levend heeft gemaakt de dode stenen
Symbolisch rusten beide handen
Malend rad van stille wijsheid
In de boezem van haar leeftijd
Waar slechts eeuwige vlammen branden.…
IJSKONIJN
netgedicht
2.1 met 109 stemmen
21.401 ‘op een verjaardag’
over kluiten aarde waadden we
het zwarte water tegemoet
als tere insecten onze klauwen
om het blote zwerk geslagen
geboeid zongen we luider
dan het kikkergeboefte
in het vingergewas
je brandde een lusachtig teken
in het vuile sop we stegen op en
streken neer langs versgesneden lis
je droeg je verjaardag op
aan…
Kerkgang
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.039 Ze knielt en prevelt iets heel zacht,
en vouwt haar oude handen,
een paar kaarsen laat ze branden,
en het is alsof ze lacht.
Niemand schijnt haar nog te storen,
als ze begint te bidden,
een paternoster ritselt in haar hand.…
achtergrond
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.476 steeds vaker ga ik
op bezoek bij vrienden
om een stem te branden
in de stilte
- oh, ben je er al lang -
mijn tong vermijdt
woorden die het
geluid van minnaars
of hun drang naar bezit
kunnen verstoren
- meneer lijkt zich te schamen -
ik noem minnaressen
bij naam en staar
mijn zinnen naar
grijze, dove tegels
-…
Afscheid
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.679 De passie brandde, gloeide, schroeide,
doofde, verpulverde tot koude as.
Armen strekten zich als takken uit
en raakten niets dan kille lucht.
Een bijl kliefde onze verbondenheid.
Pijn schreeuwde uit al mijn poriën.
Ik staarde uit het raam van het heden
naar de weg van de toekomst.…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
knallen in een zwart gat
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
793 gedachten
bij onze jonge strijdende krachten
in Uruzgan volgepland met opdrachten
door kolonels met volmachten
sober gelegerd in kampen
om zich aan elkander vast te klampen
's nachts muisstil onder fletse lampen
waakzaam zonder te verkrampen
op missie leg ze vredig aan banden
zijn ze gewapend tot op de tanden
om bij vuur tijdig los te branden…
Dromen
hartenkreet
3.5 met 20 stemmen
3.922 Alleen de wind kan horen
Het roepen van je naam
Vol hartstocht en verlangen
Achter een verwasemd raam
Opgezogen in mijn leven
Ogen branden in mijn hoofd
Passie is geheel verdwenen
Zo totaal in jou geloofd
‘Waar ben je!…
Over ....spel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
550 "alles is liefde"
in de nacht aan de telefoon
deelden ze dromen
verwenden elkaar met woorden
deden dromerige beloften
waarvan ze wisten
dat er niets van zou komen
hij, meer dan twee honderd
kilometer ver van haar
toch zo dichtbij
dat zijn stem
haar huid streelde
en ze zijn kussen voelde
branden
elke keer
fluisterde ze hem
goede…
Ik zag je.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.078 maak
maar dat ik me schuldig voel
om zoveel liefde sta ik in brand
voor jou, door jou, Oh nu
stijgt me het schaamrood licht
naar de kaken, sprakeloos
nog even stevig dichtgeklemd,
kus ik zacht je nog slapende
hand, onderwijl kijkend naar je
meisjesgezicht ben ik sprakeloos
om jou, voor jou, door jou:
Oh jij volmaakte heerlijkheid…
thuis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.020 het is rustig
in de tunnels
en op de brug
op weg naar de heilige burcht
zicht op
het pad
het licht
ruimte vullen
met levenskleuren
ontwaak en houd wacht
de spiraalvlam
brand tot diep
in de nacht
overgang naar dag
de dauw als instrument
een trompet
luid is de kreet
ontwaak
o luid
ruis
de dag is grauw
maar zon komt toch
wel weer…
Woede fase
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
988 Kinderarbeid is verboden
Zelfs in de hemel
Mag ik hopen
Verdomme
Neemt Hij tot zich
Neem mij
Roep mij
Laat mij eeuwig branden in jouw hel
De hemel loop ik mis
Terug het kleine kind
Jouw stilte is diep
Het spreken oppervlakkig
‘Rouwen vriend
Volgens Kübler-Ross’
Heeft U haar gekozen
Om te spreken
Uiteindelijk te aanvaarden
Maar luister…
tegen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
425 naar licht
een uitweg vinden
ook al weet je het niet
vanbinnen brandt de waakvlam
stil zucht je de woorden weg
lopen door straten zonder naam
zonder doel
zonder gezicht
waar is hij toch gebleven
die naakt staat
tegen de draad in gaat
die nooit afslaat als iedereen daar heen wil
die anders denkt maar nooit vergeet
dat klanken moeten branden…
De weg kwijt
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
633 Je bent de weg kwijt, de liefste vrouw heb je
verraden in gedachten en je hart staat in brand,
een onaangenaam, obsederend maar ook zoet
gevoel vanwege iemand die je amper kent.…
kroon van genade
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
954 tijd is stout en ouder zijn is vel
over been alleen is overkomen slootje
springen beginnen zoals gifsla
bloeit bloed rozen klappen
één hand geen geluid sluit
poort moord roept brand
gang bang samen is pijn
sluis loopt vol licht
een schaduw schijnt fel
priester ken kan jij mij
beter dan ik
woord voor woord god
maar!…
afscheid
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
858 nu windsels van het uur waaien
schaduwen rekken
en jij geen dromen streelt
achteloos elk gebaar verlaat
vloeien licht en water samen
harmonisch maar onbemand
niemand keert het tij
ook koorts heeft afgedaan
geborgen achter ramen
die ogen worden
helderziend en wreed
maak ik afscheid zichtbaar
brand mijn naam in het glas
als het uur…
kerstmis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.042 vroeger hadden we een groene boom
met engelenhaar op alle takken
daar tussen door daar hingen kransjes
door moeder zelf gebakken
en 's avonds werd het even stil
als vader dan ging staan
voorzichtig lichte hij de kaarsjes
die glanzend branden gaan
vrede op aarde zong dan mijn moeder
vrede toch voor iedereen
zij geloofde echt dat het zou…
Mijn vader
gedicht
2.2 met 119 stemmen
32.141 Mijn vader
schreeuwde moord,
mijn moeder zette koffie
mijn vader klom op stoelen, tafels,
leunde uit ramen,
schreeuwde rampzaligheid en onduldbare pijnen,
schreeuwde brand
en van iets onverstaanbaars het naderende einde
mijn broers hielden hun oor tegen de grond,
'luister!' riepen ze en sprongen op,
'er komt stilte!…
Aangeschoten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.222 Het tafellinnen gestreken
Geordend is het bestek
elkaar proostend aangekeken
warm is deze stek
Rijkelijk vloeit de wijn
Gesprekken zijn gaande
dit moet voor eeuwig zijn
Ik houd me nog staande
Oh…groene olijf
met rode piment
‘k word een aangeschoten wijf
die de weg niet meer kent
Kaarsen in de luchter
brandden gestaag door
ik wil…