10182 resultaten.
Cotton Club
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
512 In cotton club geen cosy coffee
corner
Geen eetcafé au lait mit milch
olé
Nu modezaak met jeans en spiekerboksen
Quadrupelsound surround uit speakerboxen
Ooit zong Ella (elle l'a!) haar hit black coffee
Nu associeert L.A. met zwarte thee
En wodka kaviaar met reuzelobster
Als rode mexicaanse golf in zee
Honing druipt van panama kotowa…
Een drievoudig snoer...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.363 Vroeger draaiden we een koordje
voor onze knikkerzak,
om te knikkeren in de pot.
Mijn moeder wou heel zuinig zijn
en gaf ons dan twee draadjes.
Maar na een paar keer strikken,
was het ding alweer kapot.
Want voor een sterker snoertje,
zijn drie draadjes nodig, zo wordt beweerd.
maar wist zij veel,
dat had ze niet geleerd.
Want draai je…
Bij het eerste dwaalspoor links
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 De
kortste
route naar IBG?
U
gaat gewoon
door de bomen
naar het bos
En dan
bij het
eerste dwaalspoor
links…
HERFSTVREUGDE IN DE TUIN
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
601 de hemel is duizelig van zonneschijn
schaapwolkjes drijven in de verte voorbij
ik kijk de tuin in achter het gordijn
de hemel is duizelig van zonneschijn
hoe dieprood de trissen herfstvreugde zijn
als een vlammend tuinvuur in het dode tij
de hemel is duizelig van zonneschijn
schaapwolkjes drijven in de verte voorbij…
Holweerklinkend 1
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
585 Het maakt niet uit of ik iets maak
En wat ik maak dat maakt niets uit
Zet thee of koffie, maakt het uit
Of ik wat zeg of schrijf of fluit
En als ik op een dag verzaak
Zoals vandaag, scheelt dat een duit?
Ik dacht het niet, maar als zo vaak
De laatste tijd waar ik op stuit
Is licht gezever, flauw vermaak
Geneuzel uit gesloten kaak
En leuterkoek…
ongeloof
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
582 noem mij een reden waarom
het belangrijkste in het leven
zomaar pardoes genomen kan
ik kan en wil ze niet verzinnen
er zijn geen passende woorden
om het verdriet uit te drukken
als de passie wordt vermoord
die de roeping van het leven is
verloren en verward voel ik mij
nu het gevreesde ongelooflijke
juist wie jeugd steunen willen
in het…
Wim Overway
snelsonnet
4.6 met 10 stemmen
564 Met kiekjes is uitstekend aan te tonen
Dat op die heilige gewijde grond
Toerist Wim Overweg zich eens bevond,
Daar waar King Charles zich zaterdag liet kronen.
“Westminster Abbey….. upperbest idee,
Ver voor mij al liep daar Wim Overway.”…
Komt een mus van achttien gram
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
514 ALS EEN MUS VAN ACHTTIEN
GRAM, WAT OLIJFDRAB AAN
ZIJN TEENTJE
Hamas, Hezbollah, Israël
Ontvoeringen en doden
Angst en gewonden, kommer, kwel
Geen spoor van Tien Geboden
Het gij zult niet verdwijnt uit zicht
Bij het zichzelf verweren
Het hele leven wordt ontwricht
Als wraakgevoel gaat zweren
Oneerlijk werd de grond verdeeld
Dat zal…
Hoera!
snelsonnet
4.2 met 9 stemmen
809 Hij is terug van weggeweest, de elft.
Persoonlijk ben ik in een puike stemming,
verdwenen is een dichterlijke remming:
we hebben weer een woord dat rijmt op ‘helft’.
Ook elders wordt er gniffelend geknord:
het beest is meer dan welkom op ons bord.…
Heksenketel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
630 wij werden in een heksenketel geworpen
woorden tegen de wind gefluisterd
maken dat we dansen ... dansen
in geïnspireerde spiralen
(terwijl de wanden de hele tijd
wervelen in de wind,
en de hele tijd
wind wervelt door onze wereld)
we dansen
op het water dansen wij
water dat we ons eigen maken in de dans
onze eigen dans
eigen…
fluweel en nikkelstaal (3)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
669 vervolgens vouw ik vlijtig
duizend geduldige kraanvogels
groet de groene ende rode
beuk en de boerenlandvogels
zoek ik zwartje de poes die
zo graag zingt op haar tokkel
blaas een zachte houten
bastoon in de sluierwolken
rondom de afgelegen
kleine koperen sokkel
leg ik waterlelies in
de wielen en de kolken
maak een lange avond-…
Geestesoog
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
469 Verscheen zij plots weer voor
mijn geestesoog
gespleten twee-eenheid der trinitas
die zinsbegoochelende genitas
dan wist ik niet meer wie het zwaarste woog
het zinderend meanderen van Mei
de vlam uit het herwonnen paradijs
de sidderende slang altijd op reis
met variaties op een schone lei
wie kan dat exenleed het best verzachten
Erato…
Zakelijk gesprek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
337 Met aktentas op schoot
spreekt een man mij over nut en voordeel
aangaande verzekering omtrent
brand, storm en schade allerlei.
Zijn gezicht: ogen van nat glas
en ruw geweven huid, blauw perkament.
Misschien door de kou gelopen?
Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer.
Van het glas voor zijn neus slokt hij water.
Zo loopt het onderhoud…
WITE MAR
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
188 Het meertje in de bossen bij Beetsterzwaag
ademt vol heidelucht en moerasgeuren.
Zijn groenig water heeft ijle deuren
naar schone wereld met blijvende vraag.
Wentelingen gaan razend snel, dan weer traag,
willen het stille bestaan opbeuren,
dat wellicht in 't verborgene zal treuren
om zorg en onzekerheid van vandaag.
Vloeiend verdwijnt…
De beuk
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
99 Onder de beuken
vangt een dunne stam het licht
wind beweegt het blad…
Pauliens Idioma
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
176 Zij was gefascineerd door pragmatiek
- van zinsontleding en etnologie,
een mix van taal en antropologie -
en was niet vies van sociolinguïstiek
maar of je daar de slimste
voor moest wezen
dat is mijn ding niet - dán moet je
háár lezen...…
LAIS CCVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 Zij zien de kinderen die joelen op
kraaiende peuters, hun roodhuidenkeel
opengesperd en de oudjes steunend op
bouwval. “O weet je nog het zandkasteel
toekomst” zegt zij, en hij: ”er zijn te veel
ratten”. Hij bibbert en slijmt. Te hevig
de zomer komt klaar, zon angelt stevig
in ’t Avondland zijn gif van de hitte.
De wet bliksemt neer. “Maskeer…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
Uitzicht en inzicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
518 Weids uitzicht is wat ik mis.
Paradijzen ook.
Ik droom van ontmoetingen.
Nieuw, warm en fris.
Ik ontwaak uit mijn roes.
Ik verlang naar huis.
Naar de rust van onze tuin.
Naar mijn vrouw en naar de poes.
Binnenkort ga ik weer op reis.
Het uitzicht zal dan anders zijn,
want inzicht zal me begeleiden,
naar mijn innerlijk paradijs.…
Zak
snelsonnet
3.3 met 10 stemmen
1.024 Wie is die zak die lage cijfers geeft
Waar anderen dit rijm wel hoog waarderen?
Een lage zes is amper te verteren,
Daar dan een piekfijn cijfer kansloos sneeft.
Waarschijnlijk vindt u dit ook driemaal niks,
Een zesje dus, bedankt hoor Mister X.…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…
LAIS CCIV
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
482 Diep in het zwarte hart van Vlaanderen
op een bed van maden en rottend vlees
ligt de haat bij de nijd te zinderen,
genietend van pijn en van spijt. Zwoel, hees,
de Vlaming likt des Vlamings holtes. ’t Vlees
rot, de wet maskeert de identiteit.
Maar zie hoe fors de nijd de haat nog splijt!
Eilaas! ’t Zicht moet nu snel onder het slijm:
Dank, vrolijke…
LAIS CLXXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
380 Het legt het eigen rot aan banden, schat
de tijd rijp voor schoon schip en spoelt het slijk.
Het drukt het mormel van ’t humane plat
en legt het aan ’t infuus van haar gelijk:
haar gebeuren is doorvoeld, maakt het rijk
en laat ervaren al wat verscholen is
onder nijdige slijm, onder de ergernis
die aan de echte stem geen klank meer laat.
‘Versuiker…