1451 resultaten.
De bron van de breuk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
188 We zien scheuren in het ijs,
een droge bedding in het zand,
en noemen het een crisis van de tijd.
Maar de hitte schroeit vanbinnen.
Daar waar gedachten botsen,
waar angst zich vermomt als ambitie
en alle stilte is ondergesneeuwd.
Elke storm die over de aarde raast,
is slechts de as van een interne brand.…
Getuimel in los zand
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
188 dat zij hun kennis,
hun wetenswaardigheden
uit hun archief, en hun actief herinneringsvermogen
zullen aanwenden om ons
lezers, lezeressen en
mogelijk zelfs dichteressen
niet te gaan vervelen
met privé besognes uitjes
excursies en reisverslagen
van getuimel in het zand
de broodjes en de citruspers
de liters ijs en vruchten vers…
in de boot genomen
gedicht
3.4 met 149 stemmen
19.719 haar naam bracht visioenen van het noorden
weidse meren en de grauwe luchten
stille en zo eenzame gehuchten
haast onverstaanbare gezongen woorden
torenklokken die zacht kaatsend beieren
ijs op de vaart, Abe op zijn noppen
spijkerharde tegendraadse koppen
klunen, skûtsje, wad en kievitseieren
met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling…
Mijn Opa
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.291 Opa is behoorlijk eigenwijs,
En houdt verschrikkelijk veel van ijs.
Opa jij bent de man,
Die ik niet missen kan.
Opa als jij later dood zult gaan,
Dan laat ik een traan.
Die valt dan op je mooie kist,
En ik weet zeker dat iedereen je mist.…
Voorbij
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.177 Wat kan ik anders doen dan machteloos berusten
nu zij me schrijft over haar lage lusten
en dat ze hoopt dat ik sportief aanvaard
dat zij en die ellendeling elkander kusten
Dat ze het schrijft is 't onomstotelijk bewijs
ik schaats riskant op in haar lente dooiend ijs
verkleumd en eenzaam bezig aan een hopeloze reis
Warm maar sportief gekleed…
tranen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.259 zijn hart zich
ongenaakbaar stelt
aan zijn meesters die genieten
van het vrolijk twinkelen
zijn ogen niet stralend
door innerlijk geweld
binnen een harlekijnsvel
geen tranen geen lach,
getekend
wellicht
geen enkele echte emotie
straalt uit zijn 'zijn'
zingend op
de meest invoelende wijze
hij weet,zijn diepe ik
is niet als ijs…
Koele Hel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
960 brandt
Fantoompijn in de vierde graad
Ik durf niet kijken
Naar het rauwe vlees, de naakte pezen
Een hart dat door de ribben stulpt
Er wolkt een ijzeren stank op
De beul is me vergeten
Zo word ik verlokking voor de maden
Alhoewel
Ze bevriezen hier nog voor de reutel
Ze laten me
In een drek van dorst
In een meer van leed
Een speer van ijs…
Koud
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
997 In een plekje van mijn hart
is de tijd stil blijven staan
Is de duisternis blijven hangen
En de hoop stilletjes weggegaan
Is de rivier zijn stroming verloren
In dit ene stukje land
Heeft de winter zijn intrek genomen
Killig koud aan het mooie strand
Een tapijt van ijs bedekt de golven
waar ooit zwijgende zwanen in gleden
Alle sierlijkheid…
Bevroren gedachten
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
1.731 Als ik denk aan je ogen die lachten
Glanzend als ijs warm als de zon
Krijg ik last van bevroren gedachten
Gevoelens van liefde in een cocon
Als ik denk aan je prachtige handen
Mooi van vorm en uitermate creatief
Krijg ik last van bevroren gedachten
Ik had je strelingen ze vreselijk lief
Als ik denk aan je mooie woorden
Beloftes over vriendschap…
de nieuwe tijd
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.282 ik tel de zegeningen van de tijd
verdwenen zijn de uren van vervelen
met verre vrienden kan ik ‘weemoed’ mailen
een MP3 verdrijft de eenzaamheid
de video verstilde tot mijn spijt
een DVD zou alle wonden helen
een Xbox waar ik dagen mee kan spelen
al kom ik nooit als winnaar uit de strijd
de magnetron ontdooit het hardste ijs
in tram en…
ode aan de Vlamingen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
863 Dood zijn wij
en tóch zijn wij in leven
zij aan zij
staan wij
naast elkander in ons nauwe graf
Struiken, modder, ijs en steen,
vertellen niet,
kunnen doden echt niet leren spreken
zoals men ziet
het gelaat gaat snel verbleken
het wordt koud
Slechts even
was het streven
de hel te overleven
al wat ons na al die tijd
nog steeds
in leven…
gestorven liefde
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.104 koude stenen
waren mijn ogen gesloten
toen ik voor het ontluikende koos
alle wegen leiden al jaren
altoos naar krimpende eigenwaarde
en kan slechts pijnlijk staren
naar ieder die kennelijk
het geluk voor eeuwig baarden
ik raak zo stilaan besloten
in een wereld van vier muren
waar het hart wordt vol gegoten
met beklemmende pieken van ijs…
Winter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
820 Kruiend ijs weerspannig aan de oever van de vliet.
Koud en kil is de wereld om ons.
Behaaglijk en vredig verwarmd de ziel ons bestaan.
Geluk koesterend in een deken van liefde.
Ergens op de wereld golven van geweld, stromend water
als een brullende leeuw verscheurend al wat leeft
in een paradijs van schoonheid.…
kasteel
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.051 de winterzon zinkt koperrood
achter de bomen van het park
de slotgracht dichtgevroren
omsluit dit pronkjuweel
het licht tovert de buitentorens
tot een steekspel om
zij zonder schroom ontbloot
charmeert in avondrood
de middentoren fonkelt opgetogen
de ophaalbrug kraakt zacht
ik hoor een licht gekreun
het ijs sluipt dieper in de gracht…
Lisette zegt
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
744 dat water zacht is tenzij de val
van te hoog als op ijs uiteenspat
toevoeging van zout zachter maakt
plonst, aanvoelt als gewalst staal
uit het zuiden de lente groen blad
aan harde bast en barse tak ontlokt
verhoging van temperatuur het kader
schept voor wat begint, stopt, weer
gelooft en tot wind zich omplooit
stof, takjes, snippers…
Een parel
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
1.314 Graag zei ik, en het ijs was gebroken
het voelde daar zo veilig en vertrouwd
twee weken later lag er een rouwkaart
met de tekst : Een parel in Gods hand.…
Nieuws van het Bucketfront
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.187 Beambten van Parkeerbeheer
zagen aan de Churchilllaan te Leiden
een tachtigplusser het ijs oprijden
na een clash in het wegverkeer
Het scootmobiel zakte naar benee
waarna hoofd en oren boven water uitstaken
mooi dat twee zielen één gedachte uitspraken
It’s Daddy van Hyacinth Bouquet
Men zag ze naar het telefoonboek grijpen
pront daarop…
De zwakste schakel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
720 De totale hoeveelheid blijft constant
Waterkringloop van oceanen
Zeewater, neerslag, ijs en grondwater
Aquifer is een laag in de bodem
In staat tot groots transport van majem
Nietzsche was wijs in gedachten. Woorden:
'Men liegt wel met de mond, maar met de
bek die men erbij trekt, zegt men toch nog
de absolute waarheid'.…
Vrolijk (Brrrr) Pasen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
718 Helder grauw is de hemel
wijds het ruime zicht
geprikkeld worden organen
en de deuren blijven dicht
straks gaan we zwierend over vaarten
genieten van het mooie weer
soepel glijdend over gladde baan
voorwaarts naar het Pasen
want ‘t is lente in ons bestaan
koek en zopie uit het kraampje
ergens midden op het ijs
tussen velden met witte…
EENSAMIG
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.213 eerste ware liefde vergeet men niet
een wrak waar men veel in kan verwedden
gaat niemand zomaar over één nacht ijs
alles werd gedaan om het te redden
buiten het eens zo schone paradijs
plaatsen hun kinderen kampeerbedden
en moeten mee op een gedwongen reis.…
Crescendo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 Ik voel me ijler dan de wind
stijg tot ongekende hoogten
smelt bergtoppen van ijs vrij
waar alle woorden stil vallen.
Stijgen, stijgen, stijgen
tot zonnestralen ongehinderd
door mijn huid dringen
het hart raken in de kern.
Stijgen, stijgen, stijgen
tot de geest verdampt
het bloed zift, het leven zwelt
en ik louter licht word.…
Verzonnen steden?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
448 Vanuit het
zwarte ijs zaagden wij
de sterren uit het heelal,
de tijd werd herhaald in
het evenbeeld van een
half bevroren paradijs.…
Hofvijver
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 Het water van de vijver, glad als ijs
Weerkaatst blijmoedig weelderige wanden
Van hoogbejaarde dommelende panden
De vensters geven geen geheimen prijs
Het zonlicht tart dit stadse paradijs
Waar mist en luwte immer samenspanden
Kastanjes langs de oevers knarsetanden
Hun schaduwen gehuld in stemmig grijs
De vijver geeft aan stemmen geen gehoor…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
642 de zeis gewet met keihard ijs
gaat doden in de tuin
ik ben het sterven zat
verdwijnen zal dat puin
granieten bloemen
hakken zich in steen
in zwartbasalten dromen
zal lava tot zijn stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het…
Op reis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
510 Er vielen grote witte vlokken,
op het harde gladde ijs.
Toen een dame rustig afsloot,
voor haar allerlaatste reis.…
Winter en Lente
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
582 Een explosie van zonlicht
daar waar schaduw is geweest
een helder strakke hemel
zo strak
als het ijs
dat door de kou
wordt bevroren
de kou
en de sneeuw
doen de
opkomende
voorjaars bloemen
verwelken
slap hangen de kelken
de vogels
zingen al vroeg in de morgen
zij lijken zonder zorgen
het voorjaar kan niet in rust ontwaken
wanneer…
vlaagt een orgel vaag een lied
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
736 al een tijd lang
hoor ik kinderkoren
breken takken in
verbaal geweld van
bomen die maar niet
tot lente willen komen
ik kan geen rots
verpulveren zoals ijs,
mijn waterstromen
worden steeds gespleten
door obstakels
op hun lange reis
ooit gaan ze weer
samen vloeien
in de delta bij de zee
water zal zichzelf herkennen
want het kabbelen…
Schaatsen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Zolang er ijs is, is er hoop!
Met lange halen ben je sneller thuis…
en God nog uit zijn eigen bijbel las
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.527 ik zie het na de lach
woorden kabbelen zacht
betekenisloos om niet te storen
nietszeggend gaat hun ruis verloren
kijk maar de mensen aan
hun ogen spelen handen
voel armen om me heen
niets hecht zich aan ijs en steen
alleen zijn op de vlakte
verdwijnen uit dit leeg bestaan
geen tentakels die je grijpen
die raken om zichzelf te verrijken…
DE SPIEGEL, DE SEIZOENEN, DE MAN, HET KIND
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
517 een heel persoonlijke, die van
mijn eigen levens-WINTER-avond
maar ik weet me te pantseren
resultaat van veel vroeg pesten
bouwstenen nu om te volharden
als sneeuw, ijs, hagel en wind
mij raken, mijn deel worden
maar ook die lieve donzige vlokken
die alles zo maagdelijk bedekken
en mij weer terugvoeren
naar het kind dat ik was
en eigenlijk…