Alle inzendingen over liefde

verwondering , ik ving aan in je ogen stralend door de iris van schemer waarin je ogen open gingen en dan te bedenken hoe wij nu leven de taal in jou sprak met mij het strooit woorden in mijn poëzie als druppels water van liefde als teken van leven…

mijn bloemen bloeien stenen harten gebeeldhouwd uit de kale rots ze zijn decor voor al mijn smarten de mannen die ik heb gescoord hun beelden staan wat afgelegen de hoofden fier ze tonen trots hun ogen hebben nog dat koude die mannen hebben mij bekoord scherpe randen probeer ik te polijsten hun wreedheid vijl ik bij ruwheid…

De zon in het duister dat het zonlicht verdrijft het licht met zijn luister dat de zorgen verdrijft en dat lichtheid en luister verspreidt die beklijft is wat kracht geeft en liefde, is wat is en wat blijft.…

Terug naar Andreus loop ik dwars door mijn hoofd, stap mijn oor uit en zie mezelf zitten van glas en van woorden die zoeken en zingen hun liedjes van kom maar en ga, drink ik zonlicht als nectar tot diep in het merg van het zijn. En het licht blijft maar stromen, en de liefde blijft komen in het oog van de mooiste, in het hart van…

heb eindelijk de vinger gelegd op de zere plek gevoeligheid en irriteren een andere houding uitproberen mijn geest zocht naar excuus werd meester in negeren totdat het lijf in opstand kwam en heftiger ging reageren een straffe zenuwpijn door merg en been begon te genereren met pillen fysio en wat gebed heb ik mijn werken…

Herinneringen zijn goed als ze doen verlangen naar een vervolg naar een ontmoeting of naar een schrijven. De glimlach die ik koester in de spiegel zie wanneer ik even denk aan toen nog niet zo lang geleden. Ik wil weer verder reizen en niet alleen naar landen maar lopen over alle paden die de weg vormen in het leven van mijn…

heb eindelijk de hand geschud van hem die altijd naar mij keek hij ving mijn blik in tal van situaties was uit op confrontaties ik ben hem uit de weg gegaan omdat hij te veel op mij leek leerde hem ontwijken hij bleef maar naar mij kijken volgde alles wat ik deed na al die jaren heb ik toch de hand geschud van hem die in de spiegel…

als jij slapen gaat jouw melkwitte huid zachtjes ademt mag ik dan schuilen in jouw droom de warmte voelen jou laten stralen als je in het ochtendgloren ontwaakt…

je ademt in de buitenwijk de groene longen van de stad de standaard blond die je als kind al aangemeten was toch trekt als een magneet de binnenstad de bohemiéns en het gemengd publiek de vrolijkheid en de muziek het uitgaan in de kleine uurtjes is spannender dan koffie bij de buurtjes het trekt en stoot weer af de buitenwijk…

Soms verzwakt het mijn macht Om te denken wat ik wil. Moe van dat gebeuk, Dat geschreeuw En de snelheid van dat gegil. Het is over En uit. Uit! Dat beeld, dat geluid van dat gegrom en dat gedril. Ik doe en bedenk vanavond zelf wat ik wil! En dan dit nog geliefde stille buit Ik wil U vanavond aanvoelen diep onder mijn huid. En U…

Ik hoop dat je weet dat jij iemand bent, die ik niet meer vergeet. Dat jij iemand bent die mij laat geloven dat de liefde tussen ons niet uit is te doven.…

al bijna ingedaald raak jij steeds meer de buitenkant van leven het vol bewegen zal beginnen na ontsluitend afscheid van lief binnen de babykamer is opnieuw behangen en bereid je als bewoner te ontvangen alles ademt al jouw sfeer wachten is op het verlossend huilen voor de eerste keer…

De jongen die zo mooi naar je lachte, dat was ik, de glimlach die ik niet terug verwachte, dat was jij; jij ging naar links, ik ging naar rechts, elk onze eigen weg; de gedachte die blijft nog steeds, ooit hoop ik je weer te ontmoeten, ik beloof dat ik terug naar je zal lachen, jij gaat dan naar rechts, ik deze keer naar links; maar…

was het zand dat op lippen stoof en stilte schuurde of de zilverreiger die zuidwaarts trok om te ontsnappen aan de sneeuw de bevatting van winter mijn lief ligt verscholen in de vagende geur van witte duinrozen en gestorven licht op het laatste strand…

als mijn gevoel slechts wordt opgewekt door glinsteringen met mate gedoceerd als voor gedwongen kloosterlingen kan enkel bescheiden aan God worden gerefereerd het is als leven in de onbekende tijd van even immers verwachtingen zijn als de dood ja zeker, in overleven raakt men bedreven en kijkt uit naar de kruimels van het dagelijks…

je rolt in eindeloze cirkels rond maar ik heb je voor het blok gezet je uitloop is belet door vierkant en gedrongen heb je gedwongen tot een stil moment van rust een overwegen of bol en blok nog samen kunnen leven…

de gele herfst glanst goud dit jaar we spreken af, de kleine man en ik dat alles liggen blijft zodat de zon nog wat kan spelen en zo terloops vertelt hij mij wat het verschil maakt in het leven dat kan de liefde zijn (dat doe je met een hartje) of niet, maar ook.... het licht en donker heel even is hij groot in denken tot plotseling…

Alleen nog de adem van warm verlangen wanneer ik je dan zie het bloed dat gonst de huid die gloeit een menigte magneten noem het liefde of lust oerkracht of begeerte het valt niet te negeren de heimwee die toeslaat als je dan toch weer gaat wie kan zijn zon missen alsof het leven je verlaat…

ik heb je op groot doek met grove streek de achtergrond een vage symmetrie van nacht in het verdwijnpunt van de morgenstond ik licht je op met titaanwit als eerste je gezicht uit donkere schaduwen de scherpte en profile je zachtheid met een klein penseel aan ronding nooit te veel helaas ben jij nooit af want iedere eerste…

Draag mij op je sterke armen wind, vergeef mijn gekoesterd vragen en twijfeln. Bries, die de zang en ode van de liefde verdient eens bemind, zal ik trachten nooit meer te wijken. Jou diepe blikken hebben mij nooit echt bekoort, ik was enkel een passant der verzuchting. Troost herken ik zonder veel betekenis, zie de gevels van vlagen voorbijtrekken…

het gras waarop mij de liefde werd ingegoten was dun gezaaid het bleek geen onwil of door tijd overgewaaid neen, er waren kale plekken aan de moederborst ook moest de genegenheid zich oprekken over te veel gelaten met dorst het is daarom dat liefde met mate en vaak als leegte door mij wordt gevoeld neen, nimmer zo bedoeld…

onbeschreven is het blad maar de letters dansen in mijn hoofd hun melodie de inkt is stroperig ze wil niet glijden op het wit papier in woorden van plezier de pen krast varianten het ritme is verstoord de klankkleur geeft wat ongewenste dissonanten de vorm heeft een schijn van poëzie maar wat u leest en hoort is toch mijn eigen…

Ik heb je ooit de liefde verklaard. Nu ja, zaterdag, om precies te zijn. Verdronk gister in je prachtige ogen en maakte van je haren een gedicht. Heb je tot de zondagochtend bewaard tot de langzame nevel van een glas wijn teveel optrok en je me leek gevlogen en mijn rijm verschraalde en je gezicht me nu wat uitdrukkingsloos aanstaart…

Ik vluchtte voor de liefde die nooit echt heeft bestaan ´k was eigelijk een kind nog en ben m´n eigen weg gegaan Ik bleef mijn dromen dromen en ging niet meer op de loop want ergens diep in mijn gedachten bleef toch steeds die stille hoop ´k Werd ouder, en ook wijzer en vond een nieuwe liefde weer eentje die zich écht heeft gegeven…

De zon zakt als een gouden bol in het water Ik denk aan later Ik kijk naar de lucht mijn hart is op de vlucht Het zit klem bij hem…

Je ondervangt me Omsluit me met zachtheid als vanzelfsprekend Zet neuzen in de goede richting Maakt blik en schade door schande wijs Het is een van die nachten waarin tijd tekort schiet en woorden te over lopen Zolang woorden niet verwarren met daden is er niets aan de hand... Anders, neus gestoten.…

Ik ben in stilte verliefd verliefd op jou al weet je het niet ik hou van jou Ik ben in stilte verliefd verliefd op m'n maatje al weet je het niet m'n beste kameraadje Ik ben in stilte verliefd zo verliefd, al weken lang al weet je het niet dat ik naar je verlang…

breng mij in haar schoonheid en laat me steeds meer ruimte toe-eigenen tot ik helemaal voldragen uit mezelf kan losbreken om eindelijk te leren weten…

hij had ze zelf gegoten geschuurd en gepolijst beschilderen kwam later pas gezichten met een blik van ijs de neuzen naar een kant met wapens in de hand op het slagveld van zijn jeugd speelde hij de strijd van klein en groot hij kleurde rood met het succes zijn wereld was het best toch is zijn tin nooit goud geworden hij was…

Donkere wolken drijven over zee. Meeuwen vliegen met de golven mee. Loop hier met jou samen hand in hand. Of het nu eb is of vloed, dit voelt altijd goed.…