Alle inzendingen over liefde

nog groeien ze de zwarte bloemen van de nacht ze komen onverwacht ronden rood en openen verdriet in pijn en dood wortels uit verleden voeden beelden in het heden maar bloeien doen ze niet in opkomend licht verkleuren ze realiteit brengt geuren terug ze stralen warmte van de zon in het reiken naar de hemel waar vroeger duister…

overspoelt door een zee van zoenen golvend de liefde geniet ik druppelend na in de branding van genot…

Wat ik je te zeggen heb is zo klein dat het zich bijna niet laat zeggen. Zachter nog dan fluisterend, nu de slaap je in haar wollen kleed wikkelde, zoek ik in je haren je oor. Waar anders moet ik met mijn woorden heen? Waar anders moet ik zwijgen dat ik van je hou?…

Op een kleurend eikenblad schrijf ik mijn ja en nee op een onder- en een bovenkant, de late zomerwind stemt de passie naar eigen keuze in haar veelbewogen hand, drijft haar schare over land en vervlogen kinderzeeën en de wilde jaren heen, om alleen te blijven met z’n tweeën.…

zacht vraag ik aan hen die ik bemin wil je me dragen even of een heel klein zetje geven de meesten lopen me voorbij en zij die wel willen kunnen me niet tillen…

er schilfert verf van het uitzicht op gisteren vloeren kraken je de toekomst tegemoet nog nooit heb je de sloten horen vallen de klik is nieuw de deur sluit alles uit je woonde zomaar ergens je trok de muren aan een jas die altijd paste waarheen je ook kon gaan die jas is nu kapot de kou dringt door de gaten je voelt je bloot en…

aan de voet van de loreley gaf jij mij meer kleur stilte tastte niet jouw schoonheid aan nee, jij liet mijn stem spreken op wind en water door te luisteren van twee zijden naar de breekbare schelp jij behekst mijn liefde sinds ik jou ken vertel het niet door over de klip van taaltonen kom speel voor mij de melodie van het gouden hart…

Mijn gedachten dwalen af, ineens zie ik je staan Gevoelens komen in me boven, ik zweef, ik laat me gaan Zo lang geleden, niets veranderd, de liefde is gebleven Krijg het warm, voel je adem, mijn vlinders niet verdreven Toch is het anders als toen, volwassen, beiden een eigen weg gegaan Een gezin gesticht bij een ander, ver van elkaar vandaan…

Onze liefde was verloren In een droom Kon ik je nog maar even omarmen Als in een droom Ik heb gebeden voor geluk En hoopte dat het niet te laat zou zijn Stil als de wind Wil ik zijn in je omarming Koesterend mijn verlangen Omarmend mijn liefde voor jou Verlang ik terug naar die droom…

Liefdesvloed Overspoelend Dompelt onder, brengt mij boven Doet mij in z'n macht geloven Liefdeseb Meeslepend Voert me mee, ver van de kust Hartsvertrouwen dat mijn angsten sust De maan, de zee Aantrekkingskracht Zij, in dit spel van liefdestij Zijn ondanks afstand zielsnabij…

mijn tranen zijn alleen voor jou die voor de liefde vechten wil ze komen van zo ver en van een heel dor land op kale rotsen dus zorg dat jij je bed in donkere tijden met je liefste deelt dat zij dan naast je loopt te zingen…

jouw draden met mij verweven samen één patroon voor ‘t leven…

geluiden waaien aan de wind verdraagt de tonen ze vertellen hoe het ons vergaat met werken en met wonen soms lijkt het een orkest waarin de haast het ritme pakt dan zijn de trommels op zijn best de rest is even weggezakt ineens is er die aria een ijle bloem op hoge wind alsof de zon voor even schijnt in de blijdschap van een lachend kind…

Op een kleurend eikenblad schrijf ik mijn ja en nee op onder - en de bovenkant, de late zomerwind temt de passie naar eigen keuze in haar veelbewogen hand, drijft haar schare over land en bevlogen kinderzeeën en de milde jaren heen, om alleen te blijven met z’n tweeën.…

maar hoe kan ik haar vergeten, als ik bij alles aan haar denken moet, dan verbijt ik de pijn en marcheer ik verder, zoals een echte man dat doet.…

mag ik mij even warmen aan jouw zacht plaats nemen in jouw oase van lief want mijn hart is gestolen door jou mijn hartendief…

bomen ruisen groen stammen kringen statig bos wuiven met hun takken eens per jaar de bladeren los die dwarrelen een kleurig herfsttapijt dat in de winter modder wordt en het geluid van passen smoort niet alle bomen maken bos ze hechten niet aan struiken vervlechten moeilijker met sfeer uit sprookjes van weleer ze staan wat afgelegen…

in jouw hand leg ik dit water zie de zee hoe zij verlangt te meren aan jouw land zie het baken diep in jou daar licht haar liefste strand…

je raakt ik voel je trek en deining jij wilt me terug als voor de scheiding je sist en rolt het schuimtapijt zacht neergevlijd heel langzaam voor me uit ik vlucht en zie een meeuw opspattend wit een felle schreeuw tegen de blauwe lucht jij bent voor mij de branding ik duik alleen te diep er is geen zachte landing een bodem…

liefde speelt met haar een spel op de roos-blauwe straat van september dorpsluchten die toefluisteren de maan weerspiegelt het licht waar het water de stilte slaapt in blinde geheimen met de schaduw van de wind en in haar hart zwijgt het toevertrouwde door de maangele nachten van slaap onder sterren die stralen……

ssssst, zeg heel eventjes niets even geen woord geen lach of zucht laat alleen de lucht tussen onze lippen spelen…

nog erger dan het sterven is bij leven verlatenheid erven en chaos je zuigt in een kolk waar de ziel likt aan een scherpe dolk *dans le paradis du coeur* het touw naar de hemel lijkt gebroken de opperherder is, onaangekondigd, ondergedoken ik hoef niemand te vertellen hoe mensen mensen pellen *dans le paradis du coeur…

Mijn grootste angst is om alleen te sterven Zonder kinderen of een geliefde naast mijn bed Waarschijnlijk ben ik nu op de helft van mijn leven en enkel goede vrienden om het mee te delen Slechts één keer mocht ik echte liefde ervaren Maar dat liep na enkele jaren anders af dan verwacht Veel van mijn hoop is toen gevlogen En een klein beetje…

Bij het ontwaken ogen net geopend lees ik woorden niet lief of zoet maar liefdevol begrip en verbondenheid. Zacht knijp ik mijzelf in de huid het is er echt al is je zlef knijpen misschien niet ideaal. Met ogen weer gesloten dansen beelden in mijn hoofd een vlieger in de lucht die paarsgekleurd is door ondergaande zon.…

Denk heel goed na Voor je je verliest in mij Leer me eerst kennen En stel je gevoel dan bij Weet dat ik van spelen houd Dat ik niet altijd meen wat ik zeg Ik zoek subtiel je grenzen op En gooi je dan zo maar weg Ik denk niet aan jouw gevoel Alleen aan dat van mij Niet met de intentie je te kwetsen Al komt er dat wel vaak bij Maar…

nog ben je onvolgroeid maar schopt en stoeit om ruimte want het bollend buikje is je al te klein nog onvoldragen speel je zonder vragen met de navelstreng geen zorgen over morgen want jouw lucht en voedsel is er wel toch daal je langzaam in en nadert het begin van eigen leven de eerste kreet na het ontsluiten zet jou op de nieuwe…

Ik val in de afgrond Jouw hart is het einde Het wereldse voorbij De wereld is verlaten Alles staat stil Liefde is geweest De diepte van jouw ogen De schittering van je lach Lieten mij rennend vallen In de afgrond Naar verlangen…

een vale wind veegt het scharlakenrood de mantel uit al afgezet met hermelijn vervaagt haar regenvol venijn en dansen schaapjeswolken hun ivoren wit aan hoge luchten nog kraken wielen onder volle oogst hun dagenlange zuchten maar het scharlakenrood zal snel de wereld onder een strenge vorst doen rusten…

als ik voel dat ik het niet alleen kan wees er dan als elke vezel van mijn lichaam naar je verlangt wees er dan maar alsjeblieft wees stil en ijl als lucht als ik buiten adem raak mijn plichten verzaak het plotseling overal om me heen duistert en ik wanhopig fluister waar ben je dan mijn lief wees er dan…

Ik kan niet vinden wat ik zoek En kan het ook niet kopen Of is het dat je juist niet zoeken moet Er tegenaan moet lopen... Het komt op je weg maar soms ook niet Loop ik op verkeerde paden Ik weet het niet, misschien jij wel Naar het antwoord moet ik raden Maar staat er niet geschreven Wie zoekt die vindt...? Inmiddels heb ik ook geleerd…