2600 resultaten.
Weg om de noord
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.077 Voorbij de boomgrens
tussen mosgroen
toch een berk
reikend naar omhoog
tot nauwelijks mijn knieën
strijdend met de kilte
en het daglicht
voorbij het mos
alleen maar rotsen
dan de zee tot aan de horizon
daarachter ijs
met al zijn stormen
rijk aan sneeuw en bittere kou
tot er weer zee
dan kale rotsen
weer een boomgrens
berken…
Slapeloos
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.015 De dag is daar,
de horizon verlicht .
De nacht is klaar,
veeg nu je tranen.…
Mankes 2
gedicht
2.9 met 21 stemmen
9.636 Mijn vaders tronie vult het schilderij
een sloot loopt uit zijn pols naar horizon
waarop zijn kin rechtstaat een heldere lijn
omgeeft zijn kale wezen en de zon
nergens zichtbaar natuurlijk plakt hem gauw
tussen kleine wolken en het blauw
ik meen hoewel van zorg de verf haast breekt
dat er iets vrolijks uit mijn vader spreekt.
-----------…
Rome
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.134 Je kleuren gebonden
tegen de horizon
omdat nu niet wil
doordringen in je rustig ademen.
Huizen van warmte gesierd
door zon en bomen
zoals ik Augustus zie wonen
kijkend over de Tiber.
In jou, mijn Rome,
met je groots geheugen
in alle tijd, verleidelijk
gespreid over je zeven heuvels
leef ik even mee.…
Windmolen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.196 Drie bladen wentelen rond de as
gelijkmatig zuigen ze wind
in de gestroomlijnde koker
door een kluwen van kabels
verbonden met fijne mazen
het net dat verdeelt
Groene stroom is verwekt
in vallei of poldervlakte
De baron die zich wentelt in blauw bloed
zeurt over de vervuiling van de horizon
de meeuw die zijn vleugels zou schenden
Hij…
MIST
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
962 De nevel in het hoofd
verdicht tot dikke mist
waarin ieder vervaagt
tot een wazig silhouet
zonder lichaam of geest
Woorden missen zinnen
blijven suizend steken
in de file naar het brein
waar ze stil verdwijnen
achter nevelige wolken
Ogen staren niets ziend
naar een verre horizon
eenzaam leegte tranend
weggevallen tegen grijs
zonder…
Beker met een tuitje
netgedicht
4.4 met 31 stemmen
30.016 Ze sprak al bijna onhoorbaar,
in haar blik ontbrak de horizon,
maar ze zat nog in haar stoel, daar
bij het raam of op het balkon.
Wij konden nog samen theedrinken,
het kopje bevend in haar hand,
maar ze hield zich groot en flink en
de thee ging net niet over de rand.…
De tijd lonkte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
513 de tijd lonkte
blonk uit
in eeuwigheid
maar in
spiegelen was ik
mezelf steeds kwijt
ben vaak
voorbij de
horizon gegaan
jaar na jaar
nog steeds zag
ik mezelf niet staan
leven kaatste
alles terug wat ik
ooit heb genomen
alleen geven
deed ik sporadisch
in mijn dromen
pas later zag ik
dat ook mijn
sporen waren gewist…
De wieken...
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.449 Met zijn grote houten armen
draait de reus om zijn as
Als de wind speelt met de wieken
is de molen in zijn sas
Het krakende geraamte draait
en wiekt op de spelende wind
Strak is het gebonden zeildoek
wat zich tegen de latten vastbindt
Langs de uitgestrekte horizon
staat de houten reus majestueus te zijn
In het spel van de opkomende wind…
Zilveren golfjes
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
497 de zon
boven de plas
in zijn gerimpelde
weerkaatsing klonk
stralend jouw lach
de zilveren golfjes
gekuifd door de wind
liepen zacht dood
in het donker
van borders
die groen
overhuifden om
hun verdwijnen
te verfijnen in de
rust van het land
een schitterend plaatje
waarin onze blikken
zeilden over het water
naar een verre horizon…
Café Gorter Bergen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
773 sfeer
behuizing voor verkenners
dragers van cultuur
voedingsbodem voor
rauwe lijnolie
zuivere pigmenten
diepblauw met krul
gepend op het menu
“Mei”
liefde is
evenredig groot
Brel klinkt door
Lucebert met
mooie woorden onder
kroonluchter van tranen
glimmende ogen in de
speeltuin van de geest
glijbaan voor gedachtenreeks
over de horizon…
eindeloos
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
746 van horizon tot einder een
trage zilveren stroming
langs verdronken bomen
op hun gerimpeld spiegelbeeld
langs rijke ijsselhoeven
en werkloze graanmolens
onder een gesmoorde zon
in witte flarden op grijs
gakkende ganzenformaties
luidruchtig op reis gaand
***
de ooievaar is terug
in dit drasse land
dat zo eindeloos is
met…
Kloppende harten
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.783 De liefde kijkt
verlangend voorbij
de horizon naar
twee harten die
kloppen voor elkaar.
Liefde voelt
onvoorwaardelijk
liefde lijkt
onvoorwaardelijk
totdat het verstand
de harten bereikt.…
suizen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
488 het lage licht boven de horizon
strijkt met ver reikende vingers van zilver en schaduw
langs de felwitte berken tegen de vriesheld’re herfstlucht
over de giftig rode geheimzinnigheid van vliegenzwammen daaronder
het glinsterend lover van felrode vossenbessen
aan de bosranden juichen de bomen ruisend in een stemmig herfstkleed
slechts de wind…
Transparante harten
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
422 haar lach
niet te traceren was
schaduwden haar
handen twee kanten
in constant bezig zijn
zij spraken het scala
van ontmoeten en
uitgebreid bedanken
in de openheid van
transparante harten
toch dirigeerden zij
gaven richting aan
in de common sense
van emoties om met
elkaar het pad te gaan
haar warmte en lach
reikten aan de horizon…
op een zondagmorgen
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
845 ik heb de zee gezien
zo vlak en verlaten van handen
dat ik op haar buik kon
wandelen
de wind viel stil, ook
de schaduwen om over te
springen
niemand groette mij of
deed deuren open en ik vergat
de vele monden, gered uit
het bestaan
van millimeter ribben
mager uit het bloed
van het kind dat op de horizon leek
kortademig door de…
Elke dag een nieuwe wereld
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
761 onze tuinmerel fluit in dialect
laat dames horen geen passant te zijn
die uit is op 'n wip, maar een
serieuze partner die de buurt kent
de merel fluit met zuivere luide toon
veel groter dan zijn verenlijf
de zon over de rand van de horizon
ziet het dagen in het oosten
hij denkt dat het zijn werk is
viert wedergeboorte van de wereld
met…
Jachtveld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
540 Wie fluistert straks jouw naam nog
wanneer klanken langzaam versterven
in verten waar horizon lijnen mist
wie spreekt jouw naam nog onbevangen uit
wanneer een vochtige glimlach
blank hout steeds minder aards ziet worden
wie gebruikt jouw naam nog
wanneer taal geen gehoor meer vindt
en hoofdletters ijskoud grieven
wie draait zich nog…
Weerspiegeling
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
667 Tranen als dauwdruppels kussen
de nieuwe morgen
als ze nog
slaapdronken
het venster opent
de zon zegt de maan
welterusten
die knipoogt
vertrekt over de horizon
naar daar waar mensen
ook weer slapen gaan
ze houdt de wacht
de morgen glimlacht
haar toe
beloftevol de dag
die op haar wacht
de wind fluistert
een zachte melodie
als…
opgaand - duogedicht
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
574 warm de stralen
geel het getreden pad
gedragen door de wind
die de horizon kust
zongebruind op stranden
vlammende ogen vol liefde
siddert het verlangen
exploderende atmosfeer
zichtbaar rood 't gelaat
brengt hongerige lippen dichter
speels opgaand in elkaar
knettert de tijd in vurige kleuren
Duogedicht van ~*LadyLove*~ en Martien…
geënt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
596 schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel
*
een perk wordt een park
wanneer vier blaadjes geluk
samen opgroeien
*
zelfs de lucht is grauw
wanneer de zee geen vorm krijgt
in mijn gestalte
*
alsof zijn vleugel
de horizon omhoog tilt
tot een meesterwerk
*
een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de…
beproeving van natuurlijke schoonheid
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
668 in de ondoordringbare ochtend mist
waarin het dauwen van de regen
overschaduwd wordt door de stralen
van de zon die zich bevind aan de horizon
zonnebloemen zo mooi en groot in het
pure beleven is dit schilderswerkje een
nostalgische en romantische associatie
met landelijke en romantische tafereeltjes
het juweeltje van deze prachtige natuur…
Niemandsland
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
699 Keer niet terug naar 't niemandsland
waar niemand op je wacht
in de door God vergeten stilte
van alweer een hopeloze nacht
wend je niet af van de horizon
en de dromen die niet reizen
bedenk opnieuw waarom 't begon
je hoeft niets meer te bewijzen
het poppenspel gaat niet om goud
schrijf het maar van je af, ik luister
zonder dromen word…
Horizonnenlang geleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
488 ik verzamel vergezichten
en bouw een horizon
waarin ik kan verdwijnen
als jij dicht bij me komt
de stappen zijn geteld
als strand en veld
zon overgoten blaken en
jij weer je entree komt maken
woorden dragen
slechts verlaten
omdat elkaars nabijheid
niet tot naderen zal geraken
wij leven met het nemen
van wat we ooit
elkaar hebben…
Zoals ..voor een vriendin.
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
783 Ver achter de horizon naar het
warme licht vol eeuwige vrede,
waar geen verdriet of pijn is
daar in het hemelse paleis.
Als een ster in de nacht zal je
warmte en liefde gaan stralen,
zal je over ons waken, kracht
sturen in de moeilijke dagen.…
Toch dichtbij
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
946 Ik weet dat achter de zee
waar de horizon geboren wordt
en de aarde kopje ondergaat
dat daar werkelijk geluk bestaat.
Ik weet dat verder dan de lucht
waar sterren zwarte gaten zijn
en alle zuurstof weggewaaid
een vuur van eeuwge liefde laait.…
lui
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 de zon draait haar ellips
in een transpirerende ruimte
en het veld golft
in vermoeide cadans
vee herkauwt schaamteloos
de dag
voorbij een horizon
verjaagt een anonieme hond
het geluidloos uur en schaduwen
strekken zich lui
van boom naar boom
waar vogels schuilen die zien
hoe de avond het vuur
vergeet
dan sluit ik de vensters
ga…
Vredesduif
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
956 Of draai vanaf strand en duinen
over branding van de zee
neem boven het ruisen
mijn verlangen over de horizon mee.
Strijk neer witte vogel waar ik verwacht
dat gedachten tot rust zullen komen
geen pijn of angst zal zijn
maar alleen vervulling van vredesdromen.…
Vervlakking
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
608 Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
Laatste reis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
675 Jouw menselijke ziel in versteende emoties
innerlijk bezworen, samengekomen
tijdloos in herinneringen
beschreven in brieven als in boeken vergeten
voor nazaten achter horizon en ochtendlente
naast het sterfbed van verlangen
in een oeverloos denken
zonder heimwee of dromen
vergezeld door witte rozen
jouw laatste reis naar doodse stilte…