8637 resultaten.
Reiger
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
763 We noemen hem de blauwe reiger
Maar aan het water oogt hij grijs
In zijn stofjas: een erkend zwijger
Zijn roep is niet meer dan gekrijs.
Hij houdt zo van die stille waters
Hun diepe gronden en wat er leeft
Onder het oppervlak, de praters
Daarboven negeert hij beleefd.
Zintuigen gericht op ’t kleinste teken
reageert hij als het water zich…
Tussen avondrood en morgengroen
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
788 de nacht wacht niet
kust slechts de randen
van het avondrood
om blozend aan
te vangen
langs die randen loop ik
de dag nog wat te rekken
tot onverbiddelijk het licht
tot schemering zal doven
kleuren verzoenen zich
met elkaar, rode klaprozen
verkleden zich in het zwart
en nestelen zich in het
grijsblauwe decor
ik zie de vergrijzing…
Oneindigheid
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
941 In de tempel van het woud
tussen beuken
bruine kathedralen
doodstil mijmerend
fluistert het lover onhoorbaar
het geheime verhaal
van regendruppels
de dromen van de wind
En over de wijde heuvels
verborgen valleien
lome rivieren
zeilen zwijgend
de wolkenschepen
met boven hen
het verre niets
het lied van oneindigheid…
Storm.
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
862 Storm
laat de bladeren ritselen
in mijn onrustig hoofd.…
Groeiend uit het zwart.
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
774 Zwart naakte
aarde.
Geploegde
akkers,
dicht vloeiend
groen tapijt.
Ingezaaid door
de mens.
Goudgeel
golvend graan,
bewogen door
de wind.
gerijpt door
verguldende
zonnegloed.
Groeiend tot
ons voedsel,
het brood.
Geoogst,
gemalen graan.
Het leven
uit zwart
geploegde
naakte akkers.…
De storm en wij.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
582 Storm.
Donderend rollen
de golven
met schuimende
koppen
over elkaar.
Kussen de kust
en stuivend zand
met schelpen
dwarrelen
door de lucht.
Een zilte geur
vermengt zich
met vlagen
van mist
over het strand.
Ik wandel met jou
hand in hand.
De storm
heerst
over het land!…
Het huisje aan de overkant
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
628 scheef staan de houten luikjes, waaien
heen en weer met de wil van de wind
scharnieren piepen hoorbaar schor
haast in koor met het druppen
van decemberregen op de dakpannen
waar een vervallen nest onbewoond
nat op een zwangere lente wacht,
meer te kunnen zijn dan een hoopje takken…
Grashalmen in een veld van wilde bloemen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
518 Wuivende palmen
dansen in een open zee
van felle kleuren…
Het wordt warmer
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
818 Koude ijsbergen
Drijvend naar een warm klimaat
Kille frustratie…
Kleine onderzoeker
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
758 Vol bewondering onderzocht jij de tuin
Van vrouwenmantel tot cichorei
In jouw ogen een klein wonder
Geluidloos trekt een wolk voorbij
Serene stilte daalt op ons neer
Alles houdt zijn adem in
Kijkend met zijn grote ogen
Volgt hij nu een kleine spin
Van een afstand laat ik jou
Één worden met de natuur
Ik zie de mooiste bloem die zich ontvouwt…
Vier seizoenen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
952 in vreugdedronken van zacht fluweel
doorwoel, omarm ik de natuur
stapvoorwaarts wat mijn oog bekoort
waaien de geuren van het voorjaar
als nimfenelfen die met gesluierde tred van nevelzachtheid
in teder gedruis over het plantenleven waken
en laten het zaad ontkiemen tot volle overgave
onder invloed van kosmische krachten
schenkt het verzadiging…
Verweven gebalanceerd
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
799 maan was vannacht
flonkerend zilverwit
werd ik al vroeg
overmand door het witte grasbeeld
en door silhouetten van de magnolia
die steeds meer vorm krijgen
door de gesloten bloemknoppen
is het buitengewoon decoratief
een zichtbaarheid verschijnsel
van perfectie in mijn tuin
is dit verweven gebalanceerd
met het seizoen van moeder natuur…
Een land stroomt traag de herinnering in.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
989 In dieper adem speelt de zon met schaduw
langszij een buizerd in fluwelen lucht
voor mij dwaalt een dal groen overladen
een gedrapeerde toonzaal omringt de beek
Mijn oog kijkt op een levend ver verleden
uitgerust kleurt ontluikend de sleutelbloem
herinneren trekt met hondsdraf mij het dal in
verliefd leiden zwaluwen mij langs deze wegen…
klapwiekt vrijheid in lucht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
995 waarom zit je zo stil
met vleugels die trillen
kom, fladder wat rond
er zijn bloemen genoeg
die jouw neerstrijken willen
ze openen hun hart om
met jou hun wereld te kleuren
breng ze wat stuifmeel
en ga met je lippen
hun stampers eens keuren
ik zie in je ogen het speuren
je lijfje vult zich alert met
de meest verleidelijke geuren
je…
fluistert zomer in geluid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
955 je raakt mijn huid
de wind waait
rimpelend je warmte
fluistert zomer
in geluid
je maakt kringen
zichtbaar achter
moegesloten ogen
vibrerend geel danst
hemel tot geheel
randen neigen rood
van het verbranden
buitencirkels zijn
aan het ontvlammen
in een vage pijn
je smelt een gat
in mijn gedachten
ik laat je gaan
met open ogen…
magma is mijn hart
netgedicht
3.4 met 31 stemmen
7.509 je vingers op de rots
een hand met energie geladen
tastend naar de lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom
het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen
magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich…
De kleine ark
netgedicht
4.4 met 21 stemmen
993 Dit is het stukje aarde
Dat ik mijzelf heb toegeëigend
En dat ik deel
Met alles wat er leeft
Waarvan ik weinig zie
Maar des te meer kan horen:
Gefladder en geklapwiek in de bomen,
Gescharrel en geritsel op de grond
En stilte vol gekwetter
Dat overgaat in kreetjes van paniek
Wanneer een kat of een verdwaalde vos
Het territorium betreedt.…
De populier
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
949 Als afgekeurde stek
Vanwege krom en veel te spichtig
Bij toeval in de tuin beland
En daar voorlopig ingekuild,
Was ik hem even uit het oog verloren.
Nu,
Dertig zomers later
En nog meer meters hoger,
Kan ik er moeilijk nog omheen:
Ik denk dat hij hier blijven zal
Op deze plek
Waar ook ik wortel heb geschoten.
Ik vraag me enkel af
Wie…
de verte mist in wervelend zand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.793 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
in eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
zag een wandelaar zeer verbolgen
kijken…
water zich met lucht vergist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.297 ik zie patronen in de regen
sluiers weven nattigheid
die neerslaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken…
Onze zomertuin
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
935 Een zonnige dag,
een vroege morgen
ontwaken zonder zorgen
blij dat ik er zijn mag.
Het vijverwater rimpelloos
de goudvisjes nog stil
onder het dauwige lis
daarnaast de ontluikende roos.
Plots wordt alle rust verstoord
een statige reiger
loerend als een tijger
komt tot aan de boord
en snel als een havik
zijn snavel wijd open en alle…
wuiven traag als oud publiek
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
710 hij dwarrelt rond je hoofd
en golft je lange haren
vertelt verhaaltjes aan je oor
en gaat er met je stem van door
hij ritselt in het bos de blaadjes los
de takjes laat hij dansen
dennen met hun groene piek
wuiven traag als oud publiek
zuchtend kijkt hij onder
donkergroen en tilt de takken op
de bosmuis vlucht een vogel wiekt
een schreeuw…
Echt waar gelogen
hartenkreet
3.8 met 29 stemmen
4.979 Op zijn puurst is een erotisch vers
een lichaam op zijn naakst.
Woorden, zinnen dus zoals
arm voor de borst
hand voor de schaamstreek
wenkende vinger
glimlach die de passie preekt.
Een zucht van ongestild verlangen
die taal aan stukken breekt
hoorbaar en zichtbaar wordt
op weg naar het hoogste punt
zout smaakt, zich verliest
blote huid…
waarom streel je mijn gezicht
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.072 waarom streel je mijn gezicht
met warmkoude handen
wil je zachtjes met me landen
duiken in het wuivend licht
je vlaagt in mijn gedachten
wervelt spoken door de nachten
in de onrust die je waait
of, zijn het ideeën die je zaait
draag me met je krachten
als ik storm kan verwachten
dwarrel toekomst voor mijn oog
vlucht met de herinnering…
WONDER
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
867 Aan de zee en op het strand,
daar wil ik graag zijn.
Dat is heus mijn ware land,
daar voel ik me fijn.
Rollende branding, hagelwit,
de zee met al haar kleuren,
golven hoog, met zoveel pit,
de heerlijke zilte geuren.
Nooit zal ik mij hier vervelen,
dit gevoel is zo bijzonder,
Met iedereen wil ik dit delen,
het is een waarlijk wonder…
Nocturne
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.210 Starend in de nacht
de luisteraar in zichzelf
een uil de eerste wacht
en daar een ster.
Dichtbij en dan ver
een dromerige blik vooruit
vaag geritsel,
opgeschrikt geluid.
De stilte is lang
niet altijd op haar plaats
zo hier, sluipt natuur’s gang
langs oor voorbij.…
gewoon in donderstralen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
757 breek licht
nee, niet in kleur
dat is geweest
gewoon in donderstralen
kauw dat geluid zo,
dat je oren openspringen
licht kan binnendringen
door het tochtig gat
nee, niet dat, wind heeft
al te vaak gedwarreld
met geur gescharreld
die is uitgebeest
terug naar het breken,
gebroken licht, vertel ons
wat me moeten weten
of, donderstraal…
Treurwilgen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
921 Treurwilgen buigen
hun takken naar de aarde,
de grond is geraakt…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 De zee is vrij en werpt
frisse lucht op het strand.
Meeuwen krijsen en krassen
hun kreten in de vlucht.
De zee is wassend water.
Zij blust,
loutert,
doorbreekt.
Wolken vatten vlammen,
oranjerood de onblusbare zon.
Al mijn papieren verbleken.
Inktzwarte zonden spoelen weg.
De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent…
Troosteloos
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
667 zandstralende
schurende scherpte
schrijnt
in hoopjes
tegen het glas
hier veegt het oud papier
in knispers over een voorbije zomer
ritselt het vergeten verhaal
over ondersteboven tafels
opgewonden schermen
en standjes
niet te troosten
parasols hebben hun rokken gestreken
in zedigheid
daarachter plaagt de zee de kust
vleit en komt…