3400 resultaten.
krassen
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
1.810 de gladde wanden
van de put
verhinderen mij
te klimmen
en schimmen
uit het verleden
houden mijn voeten
stevig vast
de harde stemmen
in mijn hoofd
belemmeren mij
te schreeuwen
en eeuwen
lijkt het geleden
dat ik je naam hier
heb gekrast…
Spiegel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.188 De staarder
Zo lang, zo traag
Te klein, zo bang
Zijn angst,
Getackeld door het leven, zijn trots ontheven,
Zijn klank zo donker, zijn zicht zo mat,
Zijn kennis: vindt het tussen zijn regels op het klad,
Zijn defenitie van disipline is een eindeloze mars,
Een duisternis waar alleen hij het pad kent, een wereld waar het pad hem kent.…
elke dag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 en als het dan zover is en
jij je hand op mijn rug leggen zal
we voetje voor voetje zullen schuifelen
door een lege lange gang
als het dan zover is gekomen
en jij niet meer met me praat
in de kale kamer met een
bedpapegaai boven mij
en als het dan zover is en
jij mij met opgewekte stem wijst
op bloemetjes en zonnetjes daarbuiten
dan…
Het klappen van de zweep
gedicht
2.0 met 21 stemmen
12.816 Zij was het type dat alleen door een gesprek
zover te krijgen was; een ernstige babbel,
iets diepgaands, over de vergankelijkheid
van het levende, de noodzaak van relativeren,
Wittgenstein, de anarchie, structurele crises,
neurosevorming, de dreiging van het neo-fascisme
of kernenergie. Als het maar eindigde in bed.
----------------------…
Honger
gedicht
3.8 met 23 stemmen
11.285 Niet langer bij wijze van spreken,
maar in de precisie van huid en haar,
een schoonheid met leeftijd en wereld:
ik wil een antwoord, geen vraag.
Ik wil een kamer zonder verbeelding,
een vrouw die is wat ik lees.
Honger die het verlangen kan breken,
wrevel wordt, vlees op vlees.
Ik wil je schaamte, je kleine gebreken,
je schoonheid in menselijke…
Anders
hartenkreet
4.5 met 14 stemmen
1.650 Kijkend in de spiegel
schrok ik ervan
ik herkende me nauwelijks
door een constante stem in mijn hoofd
om anders te zijn
zich overal aan te passen
had ik mezelf verloren
Het is heerlijk om mezelf te zijn
Anders
Kijkend in de spiegel
Ik herkende mezelf nauwelijks
Realiseerde ik me opeens
dat ik mezelf had verloren
Want ik was…
jouw spiegelbeeld
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
967 je fletse ogen
staren door het raam
waar achter niets
en alles is te zien
hier, lijk je,
ogenschijnlijk,
in het luchtledige
opgegaan
voor je staat koffie,
op een tafel,
een groot bruin
vierkant vlak
in een verlopen
herencafé met
ouderwets ornament
waar iedereen is
maar elkaar niet kent
in dit lokaal, bruin gerookt
kijk jij in…
Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg
poëzie
4.2 met 10 stemmen
5.036 "Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg
als zilveren gewei, en 't stuifmeel der planeten
over de melkweg blies en in de maan gezeten
langs 't grondeloze blauw der zomernachten voer,
ik ben beroofd en leeg, mijn schepen zijn verbrand,
mijn stem verloor haar gloed en vindt geen weerklank meer
in 't dode firmament, niets dan…
BLOEI
poëzie
3.7 met 13 stemmen
4.853 O, vrouw,
bloeit schaduw waaierbloem en firmament,
dat sterren schrijden in de gang mijns bloeds
en nacht de weerklank van de roep der handen
en uit de zoom van mijne donkerheden,
onder de hemelbruggen mijner armen,
het maanzeil tastend over dansend stroomlijf
o, het zal stranden aan gifspelonk der ogen,
vrouw…
Kwatrijn
poëzie
3.5 met 6 stemmen
2.229 Beter een ketter wezen dan de leer
laf te misbruiken tot zijn eigen eer.
Beter alleen opklimmen naar de hemel.
De velen smakken met hun ladder neer.
---------------------------------------------------
uit: Nalezing VII (1926- 1928) Kwatrijnen…
wegwandelman
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
564 op veler lippen
ligt nog zijn naam
de faam erbij hoort
niet, is overroepen
maar hij luistert niet
hij is toch verder gegaan
in de stilte van voorbij
klinkt zijn aarzelende stap
terwijl hij onverdroten zoekt
naar het noorden van dit pad
alles is hem onbekend, nieuw
en een beetje beangstigend
hij was een jongen die
een man is kunnen worden…
meer dan angst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
516 angst voor
bevende
letters op wit
onwillekeurige
ritmische
bevingen
barse dans
van trillende
vingers op
hellend vlak
die lijken te
zeggen:
er staat niet
wat er staat
er bestaat meer
dan angst
ver voorbij
de tremors
mijn taal
beeft niet
lees me…
50
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
1.677 vijftig
en nog steeds een kind
die dromen vindt
in uitgelezen boeken
steeds zoekend naar geluk
vijftig
en nog steeds de wil
om ergens stil
met speelgoed te gaan spelen
mijn broeken gaan nog stuk
vijftig
en nog steeds de drang
met woord en zang
de wereld te verrassen
een open doek en licht
vijftig
en nog steeds de dwaas
die door…
Terras
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
812 scheef septembert de dame
- Blanche genaamd -
een grijs, wollen hoedje
de zon en mijn hallo voorbij
zet ze zich met brede heupen
naast de wolken
de bloemen op haar boezem
omhelzen mijn wangen en
de schoot van de buurman
ze vangt de middag
op hangende lippen en
suikert haar koffie met
verzonnen verhalen
klokgelui vouwt…
Een kunstenaar dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
711 op een houten ton
onkruid als publiek
waait het applaus
gedroomde repliek
honger naar dansen
wat moeder niet scheelt
een mietje voor vader
die klappen uitdeelt
met bont en blauw lijfje
verkiest hij de goot
talent gaat verloren
een kunstenaar dood…
zwart
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.883 als ik
in het donker van de nacht
in de diepte van mijn hart
in het duister van mijn denken
mijn dromen kwijtraak
heb ik niets meer
dan het
donker van de nacht
de diepte van mijn hart
en het duister van mijn denken
heb ik niets meer
dat ik kwijtraak…
Is die zoen van jou wel echt?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
945 Is die zoen van jou wel echt?
Die hand, die lach?
Ben je werkelijk zo aardig
Dat iedereen je mag?
Was dat geen zenuwtrek
Die je onrust haast verried?
Ligt er onder deze maskerade
Een diepe leegte niet?
Of is het wezenlijke dat ik van je ken
Of denk te weten
Zo vervormd door de tijd
Dat het is vergaan, versleten?
Ligt het soms verborgen…
DE GRIJSAARD EN DE JONGELING
poëzie
4.4 met 30 stemmen
9.248 Groots en meeslepend wil ik leven!
hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis!
'ga dan niet ver van huis,
en weer vooral ook het gespuis van vrouwen
buiten uw hart, weer het al uit uw kamer;
laat alles wat tot u komt
onder grote en oorlogszuchtige namen
buiten uw raam in de regen staan:…
15
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
921 Zodra oude zinnen
zich herhalen
komen wij overeind
gedragen in schoonheid
vervuild door spijt
samen of
Soms lijkt het gevoel niet te gaan
maar schijn vertaalt zich niet
ik weet het wel maar blijf staan
want zo diep zit alles wat lijkt
een reis of paradijs
waar het in alles eindigt
wanneer is de vraag
hoe zat het ook alweer vandaag…
zuiver licht
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
825 ben ik jou wel waard
als je ogen mij zoeken
was toch onuitgesproken
gebaard
in reeds vervuilde doeken
wat zie je toch in mij
met je zachte ogen
wie staat er niet voor
jou in de rij
alsof ze naar je toe
worden gezogen
mijn voelen heet denken
in onbewaakte ogenblikken
maar jij hoort stille wenken
achter mijn lach van snikken
je schenkt…
een dagdroom
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.195 ik loop door mijn park
nog zo heiig vroeg
droom nog verder
van mijn nachtelijke ark
met ontluisterende pracht
en zachte gitaarmuziek
waar ieder mij toelacht
rust mijn woord verzacht
slenterend hoor ik vogels
roepen mij als het ware toe:
zie ook hier het voorjaar
hoor onze klanken
de lotus opent zich voor jou
ik voel, het is waar…
Bestemming
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.133 Mijn wielen verslinden het asfalt bij iedere trap
Ik voel de wind spelen met mijn haren en zet me schrap
Een oneindig lang geel lint kronkelt door de groene vlakken versierd met vee
Het brengt mensen naar allerlei bestemmingen, maar ik reis niet mee
Ik reis mijn eigen droom achterna en deze bestemming is in mijn hart gesloten
Mijn ogen dwalen…
8
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
984 Gevormd door rancune begint dat deel mijn brein; alszijnde met tienduizenden, rebels schreeuwend, gekte. Doodeng mijn brein, althans van de geen die ik denk te zijn.…
Naar binnnen
gedicht
4.2 met 37 stemmen
12.285 Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen. Omzichtig door
de doolhof die zij is.
Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.
Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.
Het is goed…
Een rode sjaal
gedicht
4.4 met 58 stemmen
11.240 In mei
kocht ik een sjaal, een rode,
omdat rood toch steeds terugkeert.
liep toen door, eerste links,
dan weer links en kwam uit
op een binnenplaats bij een bank
aan een bakstenen muur
waar een viool de ruimte vulde,
een viool van wijn en waakzaam vuur.
hier wou ik blijven, levenslang
en deed hem om, omdat rood
toch hartverwarmend…
Harry van het Park
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
978 Hoe jouw ogen schaduw vormen
Kijkend in het niets
Stilstaand door seizoenen heen
Jij, veroordeeld tot je zuil
Je mond voor altijd dichtgegoten
Kunnen ook versteende lippen
nog beroeren?
Groen ben jij, van jaloezie?
Om gesproken woorden
over liefde
Stromend bloed
een tastbaar bestaan
Zwaar je gemoed
Hoe licht een vlinder
Jij Harry Conninck…
Achter de horizon
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.052 Wat je niet hebt
gehad of gedaan
trekt vooral
als de rek
uit de tijd
is gegaan
en je bestaan
is gereduceerd
tot de vraag
wil ik sterven
zoals ik nu leef…
Zeldzaam moment
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.193 Bij het open raam
Tuur ik in het niets van mijn handen
Voorzichtig heb ik ze opengevouwen
Dan fladdert de nacht uit mijn palmen op
Vrolijk dansend verdwijnt ze uit mijn zicht
En terwijl ze opgaat in zichzelf
Bedenk ik vast dat ik ooit
De dag ook in mijn vingers krijg…
contactgestoord
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.059 mijn pen begeeft zich
op een hellend vlak
als ik begin te schrijven
ze schreeuwt om lijfelijk
contact alsof ze met het
maagdelijk papier de
liefde wil bedrijven
het schrift kent echter
regels en ik ga regelmatig
vreemd met de pc daarmee
bezegel ik het noodlot
ik begeef mij op een
hellend vlak als ik
begin te schrijven
ik schreeuw…
Meer dan overleven
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.795 Voor
bijna niets
is een antwoord
als twijfel steeds keuzes
vermoordt
Wie
wil niet meer
dan overleven
kunnen wat je wilt
in plaats van
nauwelijks kunnen
wat zou moeten
met die welbekende moed
der onbegrepen wanhoop
Groter de overwinning
bij het accepteren van
teleurstelling over jezelf
Voor
bijna alles
is een antwoord…