3360 resultaten.
Mijn hart begrijpt.
hartenkreet
3.2 met 29 stemmen
2.134 De tijd gaat door
Ik moet verder
De hemel is bewolkt
Maar ik sta stil
De tijd is zwart
Niets leidt me
Mijn hoofd in de wolken
De wind fluistert
Ik hoor het niet
Jij houdt me vast
Maar het kan niet zijn
Je buien zijn te donker
De leegte raakt me
Ik breek vanbinnen
Het blijft stil
Maar mijn hart begrijpt
Ik blijf…
ontwaak
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
720 weglaten van poespas
sleetse rituelen
ontmasker wat zich verschuilt
oh jee
wie raakt mij aan
eenvoud en stilstaan
leef voort
mag ik even tussentijds komen
leven!…
Annabel
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
947 Soms raakt de regen moe
en braakt dan boze woorden
die de pijn vergezellen
van waarom ik
ik kan jou dan niet troosten
door de sluier waardoor je ziet
ik kan alleen maar zeggen
dat het sterven gelijk het leven
slechts maar tijdelijk is
maar zolang de kim
zich elke morgen van het
duister keert beleef jij
als jonkvrouw telkens de
zomer…
Zo pril als meiklokjes
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
874 haar verlegen oogopslag
toverde
een warme glimlach
op zijn gezicht
een blos kleurde
haar wangen
toen zijn ogen
haar kusten
zachtjes ontsprong
in haar hart
een melodie
zo teer, zo pril
er bloeide liefde
toen zijn hand
de hare raakte
legde zij die vol
vertrouwen
in de zijne
de wind fluisterde
over twee harten
de zee
nam zijn echo…
vergankelijkheid
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
868 Het is in de grond, het raakt er
het wortelt er aan de beginselen
de kus van de dood, de Maan
die geboorte gaf aan een levenloze woestenij
de Aarde, kringloop van pril geweld en liefde
op een stormen en een blussen
tot het over gaat, in een versleten seizoen
iets houdt er de adem in
op de zijlijn van een woestijn
het wervelt er in een navelstaren…
Jij noemde het poëzie
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
518 en sloeg als boeg
beelden naar wie
maar wilde horen
taal schreef jij
vele malen dichterbij
eilaas geen enkele zin
sprokkelde kromtaal recht
zelfs aan zee waar jutten
dagelijks brood verwierf
stierven klanken af en raakten
verloren in donderende golven
jij noemde het poëzie…
Diepte
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
653 Hoe eindeloos is de diepte
waar gevoel geen bodem raakt
De gedachte, verzwaard,
glijdt als gewichtloos door 't water
Hoe peilloos is de leegte
waar sonar geen weerklank meldt
De stroming, versneld,
sleurt mijn kleur met zich mee
Hoe kil ligt de donkerte
te wachten op haar broed
Pijn, met algen begroeid,
is het laatste teken van leven…
gedachtenloos
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
723 Waar zijn de zinnen die ik maakte
waarmee ik ziel en harten raakte,
kon laten zien wat we bedoelen
of emoties laten voelen?
Mijn hoofd is leeg, mijn hart is stil,
mijn ziel en zaligheid zijn kil
en al wat ik nu nog kan doen
is slechts denken aan toen....…
dromen mag steeds weer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
530 laat me wezen
wat ik ben
gesloten in een pen
geborgen in de schoot
van nachtelijk gevoelen
laat de warmte in me wellen
de zon mijn jeugd vervellen
en alles zoveel mooier
minder zijn
simpel veelheid zijn
in alles wat ik ben
en ooit had willen zijn
de nacht verzacht de randen
raakt mijn dromen keer op keer
slapen doe je in het donker…
Gedachten schikken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
761 ik houd zo van de stilte
het ruisen van de wind
langs het blad dat zachtjes
bijna onmerkbaar trilt
de sereniteit
die mij raakt, maakt
dat ik mij moet bezinnen
mijn gedachten schik
toekom aan mijn eigen
de vertrouwde ik
ik houd zo van de rust
in de geboren morgen
wanneer alles onaangeroerd
voorzichtig adem haalt
de pracht
na de…
Uma
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
695 ook al raakt haar ziel
mij van nabij
waar ogen zich
naar mij toe wenden
geen moment
is zij bij mij
noch wil ze maar
iets verzenden
ze woont in haar blik
aan de rand van het bestaan
schouwt eerder naar binnen;
hetgeen wij nimmer
zullen verstaan
ze is de dode schoonheid
die nog telkens roept
vertoevend in een…
Wolkte in wit
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
537 jij bent
nooit weggeweest
een gedachte die blijft hangen
altijd dat verlangen
naar hoe het is geweest
jij met je sprankelende geest
wolkte in wit
hoog uit een zwarte bui
in vederlichte schoonheid
raakte de ijle sfeer
van eeuwig geluk
in die ene ademloze kus
ik wist dat de liefde
niet kon blijven in het stuk
dat wij samen wilden…
Een tikje masculien
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
486 heb je de hand gedrukt
voelde warmte en geluk
van mensenliefde
een tikje masculien misschien
de speelse ondeugd in je ogen
heb ik zonder onderscheid genoten
jij raakt alle snaren
in aantrekkelijk zijn zonder
te lopen op de vrouwelijke lijn
herken mezelf in jou
zie alle vlinders vliegen aan man
en vrouw geef jij je mensenliefde…
vriendin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
574 haar hand op mij
mijn hand op haar,
de ander houdt een kaars
de hemelbaar van duizenden gelovigen
in één - en wij samen -
onze tranen wassen stap voor stap
tot het gewicht van een ster
de aarde raakt
en zacht als in mijn eerstgeboren uur
geef ik me bloot
daar, op de grond van oude tijden
ligt geen grens meer, tussen
leven en
mijn…
Ontvangen...verlangen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
622 vanwaar de maan
haar stralen zendt
blikt mijn oog omhoog
milde prikkels
ik ontvang ze met
een open hand
breng ze op het land
naar een mooie bloem
die de vlinder boezemt
daar waar de zon
de aarde raakt
spreekt het verlangen
blijven woorden
op mijn lippen hangen
ik zal ze bewaren
eens misschien
zal mijn adem ze spellen…
Soeverein.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
675 Deze boodschap is zo helder
dat het ieders zintuig raakt.
Als je loslaat trek je grenzen
voor 't welzijn van je groot domein.
Dan komen vrede woorden weer tot leven
bij de grenzen die je hebt gesteld.…
kinderboek
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
672 Op you tube zie je
dat een jong olifantje
achterop raakt,terwijl de kudde
gek is van de dorst en maar doorloopt.
Keert z'n moeder terug
naar het verzwakkende olifantenjong
en ze geeft hem een paar schoppen.
Staat hij toch weer op
en loopt verder achter haar aan.
Is echter nog geen kinderboek.…
Heimwee naar hier
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 Gedachten die zo graag
Op reis gaan, naar verre,
Onbestemde oorden, waar
Het allemaal anders is,
Weg van de sleur
Van alle dag -
Maar zodra het eerste denken
De voordeur achter zich
Heeft dichtgeslagen, een frisse
Wind in 't gezicht hem raakt,
De mens blijft toch een gewoontedier,
Begint al het terugverlangen
Naar 't bekende…
onmetelijke bestemming
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 de ruimtesonde die
langs Jupiter en
Saturnus scheert
om dan ons
sterrenstelsel
uit te suizen:
wat raakt hij dan
het zwaard van Damocles?
het zangerige
Cavatina van
Beethoven dat
het zonnestelsel
binnen zweeft:
wie hoort het dan
in de sterren van
Venus Urania?…
waarom herfst
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
546 waarom herfst het zó
goed doet in gedichten
wellicht door het verkleuren
van het bos in herfsttij
het vallen van blad raakt
een melancholische snaar
als heimwee naar weerom
een vervlogen zomer
zwak zonlicht laat dauwdruppels
nog glinsteren aan de herfstdraden
alles is essentieel voor 't gedicht
en het maakt het de dichter
iets lichter…
wintertijd
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
626 Ons bioritme raakt verstoord.
Mensen krijgen hartaanvallen.
Katten vangen versufte muizen.
Muggen voelen zich duizelig.
We zijn eruit.
Het gedraai aan de klok is nergens goed voor.
Oei, dat klinkt serieus!…
bitterzoet bloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 ze mijmert
in een huis
van glas waar
de dag in
zachte tinten
vervloeit
de laaghangende
wolk het zonlicht
weerkaatst
de lucht aan
het donkergrijze
water raakt
de azure zee
het schip op
handen draagt
de tedere takken
van de plataan de
westenwind weerstaan
ai solitas ai saudade
weemoedig zingt haar
bitterzoete…
Je rook de trage warmte teer...
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.988 Je hand
raakte mijn wang, meer niet. je luisterde
aandachtig, bewoog ternauwernood, wachtte
op de morgen. We lagen daar met droge mond.
Dood was mijn moeder, was ze vermoord?
Heb ik haar laatste woorden niet gehoord?
Je bleef die nacht en bleef bij mij aan boord.
----------------------------
uit: 'Zwart zilver', 1989.…
de schemering ontbloten
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
766 ik heb gewacht
op dit moment
de toekomstlacht
er is zoveel
verkracht door woorden
die te sterk raakten
die zwakke punten
zichtbaar maakten
in samenkomen van gevoel
met jou ontdekte ik
dat zinnen spreken
in het woord vergeten
dat licht er atijd is
in zon die schijnt te weten
hoe misverstaan begon
ik zie je nu al vaag
de schemering…
Acteur
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
561 Een stomme ledepop ab ovo
een gedienstig marionet
een eendimensie wajangpop
in 't schimmenspel een silhouet
nam dramales - een kloek besluit -
ging zich documenteren
kroop zonder masker in de huid
wie hij moest imiteren
wekt overtuiging met zijn stem
in zijn one man show sessie,
raakt al spiegelend de kern
van zuivere expressie…
langs een gebogen lijn
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
794 we schilderen
langs een gebogen lijn
jij kwast anders maar
je kleuren voelen fijn
je raakt daar
waar je grenzen weet
vergist je en herstelt
met zachte warme streken
ik heb het altijd
al geweten
je talent is jeugdig
en zo gaaf
penseel nu maar
je eigen smaak en weet
dat jij in kleur en lijn
voor niemand meer gebogen staat…
opspattend wit
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
992 je raakt
ik voel je trek
en deining
jij wilt me terug
zacht is je verleiding
je sist en rolt
het schuimtapijt
zacht neergevlijd
heel langzaam
voor me uit
ik vlucht
en zie een meeuw
opspattend wit
een felle schreeuw
tegen de blauwe lucht
jij bent
voor mij de branding
ik duik alleen te diep
er is geen zachte landing
de bodem…
een zacht verwachten
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
3.107 De stal
een kribbe en wat hooi
beesten in de plooi
een zacht verwachten
nachten die stil zingen
dat het vriest en kraakt
een gedachte flonkert
die aan vrede raakt
de boom heeft al
de stal beworteld
glinstert in de sneeuw
zijn schone schijn
nostalgisch groen
de geur van dennen
maar kunst wint snel terrein
kerst zal binnenkort een…
Verdraagzaamheid
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
644 Zoveel verschil van meningen,
Men raakt stuurloos en verward.
Verschil dat maakt de mensen
juist mooi en zo uniek.
Sta open voor een ander,
ga niet voorbij aan de ethiek.…
het kwetsbaar witte
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
1.220 ze vraagt
het winters onbehagen
niet langer te verdragen
naar buiten te komen
de huid te schonen door
te spelen in het licht
we leggen haar
het kwetsbaar witte voor
geborgen in de donkere maand
ze blaast een
zoele wind erdoor en
kleurt wat zich zo schaamt
ze raakt
een toon die al
zo lang niet heeft geklonken
het nieuwe leven…