2556 resultaten.
Wel en wee
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
588 te voet dwalen
stormen soms rondom
ogen open
het leven opnieuw vinden
de verleiding aangaan
uit de schuilplaats geraken
sussend het ritme vinden
bemoedigd door het hemellicht
niet verslappen
immers een bloem leeft op
wanneer de neerslag haar
wortel hoopvol voedt
een zucht
niets over het hoofd zien
toch misschien
net als…
Pensionado
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
504 " werpt hij ons tegen
maar ondoorgrondelijk zijn 's Heren wegen:
laat op zijn werk een vloek rusten, geen zegen
en straft onmiddellijk, met storm en regen…
zaaien en oogsten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
595 we dorsen hebzucht
en maaien akkers met graan
we rapen kruimels
en plukken leven
rijp groen zoet en bedorven
zaaien we twijfels
vergaren woorden
met de zeis oogsten we taal
we nemen elkaar
op korrels van zout
of we zaaien stormen in
glazen met water…
ONZE LEVENSZEE
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
504 als wij de hoop in het leven opgeven
kan alleen het gebed ons nog troost geven
God hoort ons gebed, Hij kent onze nood
blijft op ons levensschip immer aan boord
zelfs als ons schip dreigt onder te gaan
blijft de hoop op redding met Hem bestaan
Hij zal de storm met Zijn handen bedaren
en wij kunnen onze levenszee rustig bevaren…
ONZE LEVENSZEE
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
553 Als wij de hoop in het leven opgeven
kan alleen het gebed ons troost geven
God hoort ons gebed, Hij kent onze nood
blijft op ons levensschip immer aan boord
zelfs als ons schip dreigt onder te gaan
blijft de hoop op redding met Hem bestaan
Hij zal de storm met Zijn handen bedaren
en wij kunnen onze levenszee rustig bevaren.…
Korrels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
397 ontelbare korrels
op het wereldstrand
duwen rollen
verdringen elkaar
in machteloosheid
in blinde razernij
stormen stenen
naar het strand
verstoren verstilde rust
veranderen de structuur
in wanhoop
verkrampen de korrels
lossen op in
nietsontziende golven
van brute macht
tot de zwartste nacht
het overneemt
ontelbare korrels…
d’oude verzen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
501 ach
de bomen vroeger wiegden
zoals het geschreven is
in d’oude verzen
waarin gelezen werd
of het gedrukt staat
dat
de nachten vol met zwartheid
als dagen zonder randen waren
van vreemde angsten
waarvoor verdronken werd
door onderdrukking
van
de stormen over meren
desnoods in koele vormen
in ogen gelegd
waardoor de leugen bleef…
apocalyps
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
633 in het gehuichel was een deel en één in tranen
in sommige uren heel veel schijn en meer
in deze droeve jaren van het hart en in de gene
waren stormen - welke stormen, wie?…
ik neem je mee
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.793 ik neem je mee
in al mijn dromen
naar de sterren
en de zon
ik neem je mee
op al mijn reizen
naar een plek
aan de horizon
ik neem je mee
door wind en regen
in stormen, mist
door sneeuw en ijs
ik neem je mee
in mijn verhalen
naar ons eigen
paradijs
ik neem je mee
in mijn gedachten
ik laat je nu
nooit meer alleen
want er bestaat…
Strandwandeling
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.248 Wanneer de storm het verdriet uit mijn tranen jaagt
tegen de wind in en tegen het beter weten,
de snelheid van mijn gang vertraagt
op weg naar het vergeten,
een blauwe vlek tot aan de horizon
het schreeuwen in mij stilt
en in de wind die keren kon,
mijn hoop wordt opgetild,
raap ik een schelp uit het rulle zand
en staar naar het vertrouwen…
dichter op de huid
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
584 hoe rakelings kunnen we gaan
zolang sprake is van deze verte
dit is een baan om het lichaam
op ramkoers met aarde en ziel
noorderlicht is een wervelwind
van bijna zichtbare tastzin
en als de storm niet gaat liggen
sluit dan je ogen en voel het denkbare
langs de ruggengraat van adem
elektrisch geladen, meercellig gestemd
trillend…
Schaduwtuin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
653 sporen lopen door het zand
in korrelige lijnen
van links naar rechts
en omgekeerd
tot zee ze laat verdwijnen
toch klopt ze op de open poort
storm laat haar lang wachten
tot ooit de vloed weer liggen gaat
verdwenen in gedachten
de beklijving van
het hemellichaam
loopt ze beslist eens bijster
want geborduurde vlinderlijfjes
bedekken…
de schrijver
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.029 de schrijver staat aan
het roer van zijn boek
smeed woorden in een
hevige hunkering van storm
regels glanzen over de reling
letters swingen op het dek
het scheepsjournaal in mooie woorden
het boek, het boegbeeld van het schip
met luchtige verzen in de zon
waarin zinnen kraken in zeekoorts
adjectieven bungelend overboord…
gebroken wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
496 wit was de jurk
wit de vlag
wit was de woede
wit het licht, wit de zon
die het zicht ontnam
wit de handen in de zakken
wit de schilder
wit ook het doek
wachtend op pigmenten
wit de mistflarden, wit het gezicht
met haar verre blik
wit ook, de geesten, het huilen
van de storm die gebroken, zijns
gelijke niet vond.…
Na elke ruzie
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.119 Wat me soms zo sterk verwondert
na elke ruzie, scherp en hard
na elke keer dat je me bedondert
na elke morele pijn en smart
na elk gebaar van onverschilligheid
na elke stilte voor de storm
na elke stap die jij van mij vermijdt
na elk verdriet in een andere vorm
na elke schreeuw van jou
door jou naar mij van jou
dat ik ondanks alles
nog…
Wat wilde takken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 jij hebt mijn blaadjes beschut
de knoppen gekoesterd
toen storm de kruinen neersloeg
gebroken takken verwijderd
wonden gedicht voordat
zij door rot waren gezwicht
jij wist in verzorgen
de mogelijke gang naar de zerken
tot een minimum te beperken
mag ik je in bloei laten merken
dat ik weer groei in standvastigheid
ook al ben ik wat…
Verboden vrucht
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
716 Zo zwaar de vrucht was
Zo buigzaam naar beneden
Hield de tak haar vast
Liet haar niet los
Liet haar niet vallen
Zelfs als de storm
door de takken raasde
de regen zich liet voelen
Totdat ze rood gekleurd was
en gerijpt
Liet ze zich los
en zachtjes vallen op de aarde
Ze keek nog eventjes terug
naar boven
Om te zien hoe…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 verlaten van groen
ingetogen op jezelf
je naaktheid ten toon
zo sta je daar, moederziel
mijn meelij is gewekt
terwijl het een natuurlijk verloop is
toch…
je grandeur van weleer
komt weer, dat weet ik
toch…
op pijnlijke wijze wordt blootgelegd
de onvolkomenheden opgelopen
tijdens storm, droogte, hitte, natte
en toch, ben je volmaakt…
onuitgesproken
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
734 het land
was veelbelovend,
sterk
maar trotseerde
in de loop
der tijd
zware stormen,
nadien nog een
aardbeving,
ons stuk aarde
scheurde recht
in twee...
ik zie jou nu
staan,
daar aan de
overkant
en kijk hulpeloos
toe hoe jij
wegdrijft
met een zee
van
onuitgesproken tranen
nu,
tussen ons in...…
Naar apotheose
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
519 Spiraal van leven en denken
lijnen van enkel gevoel
wegen over bergen en door dalen
lopen door zon en kou
stormen weerstaan en hitte trotseren
de angst overwonnen en
strijden tot het bitter einde
tegen eeuwige onrust en pijn
gaan die weg door ’t leven
niet onderwerpen aan somberheid
maar ’t hoofd geheven
als overwinnaar in de strijd.…
Hordelopen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
756 Om vervolgens
uitgewrongen dorstig
een traject
over de zwoegende dijk
tegen storm en klippen op
met aanloop te nemen.
En dan ook nog
loodzware aktetassen meezeulend.
Het volle gewicht
dat met een daverende klap
op haar bureau valt,
ontlast mij van bezwaren.…
Naar veilige haven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Voor Alda
' k Wil nog wat zeggen
Maar de woorden die
Zich aan mij opdringen
Blijven onuitgesproken -
Ongeboren blijven ze rusten
In mijn opengevouwen handen
Die deze dagen verlangen
Naar vrede, veiligheid en rust
Om aan te komen op de
Door God geschapen kust
Waar ook jij door
Ruwe stormen heen
Door het vuurtorenlicht…
www.mijnpedicure.nl
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
634 Eeuwenoude gebinten,
Kromgetrokken door de tijd,
Dragen het dak dat
Mens en machine beschut
Tegen storm, water en sneeuw;
In alle eenvoud bieden zij
Bescherming tegen aanvallen
Van buitenaf -
En nu wappert aan de noordkant illegaal
Dat vale dundoek, www.mijnpedicure.nl,
Binnen een paar weken al
Goor geworden nieuwigheid,
Duurzaamheid…
tijdsgang
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
525 de tijd is soms een bom
wachtend op ontsteking
zelden een kabbelende rivier
stromend door sprookjesland
windstilte voor een storm
barst die los aan alle kanten
lijkt er geen eind aan te komen
wanneer je er midden in zit
een schrale troost die wacht:
elke tijd is tenslotte verleden
vooral als de pijn is geleden
want het heden leeft zich…
Strelende handen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 Jouw koolstofdioxide is mijn ademhaling
de stilte voor de storm berust in mijn oog
mijn perspectief vergroot de verlichting.
Het zijn strelende handen voor dag en nacht
jouw bekwaamheid kleurt de hemel open
uit mijn winterslaap komen is een verademing.…
Herfst
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.402 Het is er nu, die vergankelijkheid
die zo kan rotten op de grond
appels die niet ver van de boom vallen
we vinden er ook bodem
aardse van onachtzaamheden
na zwoele zomerse winden
ontdekken er weer eikels
zijn gevallen door koude
het intieme van de nacht
houden van zijn regens
regelmatigheid van zwijgen
tolereren stormen en dromen…
Vaders woorden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 mijn vader is zo juist vertrokken
op zijn pak lag een beetje stof
in zijn borstzak zat een schrijfblokje
waarin hij al veel geschreven had
hij leek gelukkig en zeer tevreden
was zich nergens meer van bewust
zelfs de storm over het strand
plooide niet zijn verweerd gezicht
ik bevond mij dikwijls in zijn kamer
keek door het raam naar de…
MSC ZOË
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Rederij bericht aan Amazon:
megamammoet MSC ZOË
naar Bremerhafen, vanuit Lissabon
stuurt noodsignaal in storm op volle zee
deint vervaarlijk, lading raakt ontbonden
282 overboord
222 teruggevonden
waarvan er 22 op de Wadden
gezonken lijkt de rest van wat ze hadden
60 - de stem van 't water niet gehoord...…
waar is de hand
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
2.052 ik ving je gedachten
in de vlucht van de wind
de storm brak je krachten
brak je tot hulpeloos kind
waar is de hand
die me leidde
die me van angst en
depressies bevrijdde
geef me die hand
ik kom nu van de andere kant
wil niet dat je gaat lijden
weet dat niets ons kan scheiden
we gaan samen terug
van geboorte naar dood
eens kruisen…
Macbeth revisited
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
626 de goden bevriest
bloedig verraad sijpelt uit
de muren het kwaad
knaagt aan de poorten
inktzwarte kraaien
vliegen verward door
de opstijgende mist
stof daalt neer op
rokende puinhopen
duisternis verzwelgt
het licht en de gehavende
mens die zichzelf in
koortsdromen verliest
de bloedstollende
stilte in het oog van
de storm…