Netgedichten over feest

Op straat is het feest, lampionnen in de nacht. Een gemaskerde stoet trekt voorbij. Luide muziek; trompetgeschal, trom ge- roffel en geschaterlach. In deze nacht zijn de mensen uitzinnig, alles komt bij hen los. Iedereen speelt de clown, men lacht, maar ook tranen druppelen op straat. Men viert feest, maar geschoeid op welke leest..?…

Op de Noodgodsbrug was een podium gebouwd en daar begon eerst een oubollig orkest uit buurtgemeente Moordrecht wat saaie deuntjes te spelen, terwijl daarna burgemeester Milo Schoenmaker een flutverhaal van een kwartier deed. Zijn burgemeestersketting braaf om zijn nek, uit zijn nek bazelend. Er stonden maar een handjevol mensen langs de…

Voor een puntdicht ben je te groots, te vol van levenslust in stoeten en breughelfeesten, te uitgestrekt in weidse akkerlanden, teveel pointes voor één gedachte. Misschien pas je wel beter in een sonnet: ik knoop je wijken in kwatrijnen open, zet je kerken en kastelen in rijmen vast, hinkel in terzinen op je beiaardmuziek. Maar je wil vrij…

Nee, uitgenodigd was ze niet Maar dat hield haar niet tegen Er was een feest, daar moest ze heen Door storm en wind en regen Ze kon daar fijn haar zegje doen Want zij wist alles beter Ze won al menig prijspakket Voor de beste betweter De gordijn een andere kleur Maakte de kamer groter Zo legde zij met verve uit En smeerde nog wat boter…

Een hoge prijs moeten we betalen wanneer we door zwarte gaten gaan, op weg naar een onbegrepen niets, waarin ons ego zal verdwijnen. Angsten gruwelen door mijn geest. Maar zonder zwart contrast kan geen helder wit bestaan, geen moedig overleven, geen tol om te betalen, geen feestelijk feest.…

een morgen vol klaarte en tegen de blauwe lucht trekt een klad duiven gejaagde rondjes. uit het verre dorp de bronzen jubelklank…

De laatste dag van het oude jaar, is een gewone dag als alle dagen. Vandaag is alweer een laatste dag. Vandaag gaan we tijd en liefde geven. Eenvoud, uit welgemeende dankbaarheid. Laat ons van elkaar genieten gaan. Alsof we nog maar 1 dag mogen leven.…

Een kerstgroet voor de kleinen, voor iedereen die zingt, voor ieder die een medemens met tederheid omringt; Een kerstgroet voor wie lijden door eenzaamheid, verdriet, voor ieder die van anderen het leed, de pijn doorziet. Een kerstgroet voor jou, lezer, die ook zoekt naar wat licht, o, mochten al de woorden hier van dit zo klein gedicht…

wat er gaat komen weten we wel we gaan een keer dood terwijl we vierend op het plein staan of vuurpijlen afsteken in een vergeten Achterhoek weten we dat we zelf al vergeten zijn en eigenlijk zelf ook een vuurpijl en dan maar hopen op 'oh' en 'ah' mischien is er ook wel echt iemand die iets roept over ons meest natuurlijke…

Ach kijk nu eens, een motor van ballonnen, met liefde en geduld gevuld, gedraaid, gesponnen, in sprankelende kleuren zie je elk detail. De maker kijkt verrast, zijn ogen fonkelen, zijn armen zwaaien zwierig een uitnodigend gebaar, wil ik een ritje maken, een helm ligt voor me klaar. Ik straal van alle kanten, mijn been zwaait al opzij…

December is weer aangebroken, tijd van Sint en Zwarte Piet, tijd van marsepein en pepernoten, tijd van Kerstboom en een Piek. December is weer aangebroken en vergeet vooral niet, tijd van vrede is er; aangenomen, dat iedereen de waarde daarvan ziet! Want december mag dan aangebroken zijn niet iedereen vindt vrede even vanzelf en…

ik heb de beats gevreten mijn lijf heeft het geweten halverwege was ik al kapot met wonderpil en heel veel vocht kwam ik er snel weer bovenop wij dansten ver voorbij de top tot licht en glitter braken stilte pijn deed aan de oren het feest voorbij de ochtend was geboren mijn trance zag enkel armen een lach in steeds hetzelfde gezicht…

ze belt en ze zegt dat ze niet kan want zo druk even haar dochter gaat trouwen en een Afghaanse bruiloft is nu eenmaal vol van geregel alles moet perfect zijn en kloppen ik vraag haar niet of haar dochter gelukkig is dat ze gaat trouwen en al die dingen daarbij want een Afghaanse bruiloft is een Afghaanse bruiloft maar ik…

Zoekt u Kompany? “Brabançonne” èn “Wilhelmus” op 'Rock Werchterwei...'…

Op weg naar het centrum Van de stad, fietst ze langs Open ramen, schrikt van Krankzinnig gekrijs Ziet ze oranje facetten Komen er walmen uit kramen Klinkt er percussie, spat er plezier Van springkussens Het is druk op het plein rond het Scheefgezakte bedehuis Er dansen pony’s van folie Maar naar de kerktoren kraait Geen haan meer…

De winter is gestorven, vogels gaan als gekken tekeer, de zon kijkt over ons pannendak, dikke hommels zoemen weer. Poes is binnen. Mussen tjilpen. Tortels minnen. Duiven vliegen af en aan. Merels zingen. Muggen dansen. Kauwen swingen. Het gaat zoals het altijd gaat. Vroege Vogels nestelen vroeg. Hier, in onze tuinoase. Nu, in dit wilde…

de aarde broeide vandaag letters ontloken als bloesembomen verzen werden geschreven uitgesproken ook door dichtersmonden die verwondering vonden in de universiteit van het leven kunstige sterren straalden op open podia ook muurbloempjes namen deel lazen op het enge toneel gedichtendag emotievol, glimlach trotse dag…

Het is genoeg: kaneelbrood met de feesten een harde oude kaas erbij, walnoten en port Ga ik verloren in het strelen van jouw heupen vind ik mijn weg in het zachte vlees van jouw venusheuvel die duidelijk uit het landschap van jouw lichaam rijst? Zolang jij eerlijk bent duurt het feest jouw glimlach die valt tussen borsten gevangen wordt…

De lekkernijen die ik in mijn geest verzin zijn immaterieel en door mystiek gezonden snoepvlinder ik praat tegen je in mijn duisterslaap maar wakker in het licht ben je er niet tussen de letters van mijn woorden heerst stilte hongerige zuiverheid van naakte adem daar moet ik het mee doen snoepvlinder jij bent gevlogen…

het was en is niet alleen maar feest ons land gaat kaal gekleed onder een hermelijnen koningsmantel er schuren uiteengevallen lorren van overzeese delen rond het lichaam ooit aanelkaargenaaid door heloten zeeën vol met zoute tranen voelbaar verdoezeld in de natte voering wat is nu nog een koning zonder grip behalve dan gekleed gaan…

de tram halen wolken te vluchtig om hun tranen uit te storten 't vergeten entree-bewijs toch nog op tijd mee gegrist nu alleen nog die verrotte koppijn…

Voorbestemming na de nacht Inspiratie verwilderd gedichtje geschilderd Passie samen kracht Bevrucht in gedachten Winden vangen graan En wieken en torenas en kraan En Zoals ik het voel Schrijven doe ik zittend Wat kan ik liggend doen? Als het waar is Poëzie is springen Ik vind je leuk…

Soms moet je wel glimlachen om eigen dwaasheid en gebrek aan vertrouwen; niet alles is immers slecht en ondoorzichtig, er zijn ook zonnige momenten en al vallen de bladeren nu in snel tempo, er is meer. Ook nu worden ieder ogenblik weer kinderen geboren: beloften voor toekomst en volheid van leven, al is ook dit begrensd in tijd en ruimte. Vergankelijkheid…

mijn ogen hunkeren naar het licht dat zich telkens afwaarts keert, het leven draagt de stervenden in het zicht van mijn witte handpalm, was er een god dan zou ik bidden, maar de hemel heeft de christenen gespleten tot spijs die reeds gegeten werd wat nu rest is de aftakeling van de burgerij, de zonde van het vorstendom, een monarchie…

zag de zak met veren ineens een anders zijn door met pek te teren publiekelijk scheiden met schande vastgepend hun daden eindelijk gekend ooit was er eva en de slang kaïn en zijn abel judas de verrader van het span toch gaat de schepping door komt de zoveelste verrijzenis halleluja zingt het engelenkoor…

Nee, de mensen zijn niet dom kleden zich enkel even om tot onverlaten van de straten om zichzelf weg te sturen weg van alles dat voorbij gaat achter maskers om te gluren naar het liefste dat hun lief is noten roffelen op trom de kalebassenman speelt bas de burgemeester bombardon Rom pom pom pom, rom pom pom pom confetti regent op gazon…

De laatste dag op de kalender hangt er nu al losjes bij terugkijkend naar 2012 maakt 't me vrolijk, en heel blij genietend van al die mooie mensen die ik dit jaar heb ontmoet nieuwe stappen ondernomen ja dat voelt heel goed kijk ik uit naar al het nieuwe dat mij ten deel zal gaan vallen wens ik een ieder genoeg laat de kurken nu maar…

gescheiden stroomt ons bloed door afstand die enkel uit tijd bestaat en door gebroken woorden zijn gespleten, waarheid is een gegeven die niet spreekt uit twijfel gedeeld is ons vlees dat liefde ment zoals een paard raast door veld en hei voorkeur en behoedzaamheid, het passen in dezelfde straat, vreugde huist niet in mijn hart…

De slager bleef maar zelden bij de les. Z'n middenstandsdiploma kreeg-ie niet. Er niets van bakkend ging z'n zaak failliet. De bakker daarentegen had succes. Z'n dochter Loesje had het huis versierd en zijn charmante echtgenote Brenda verraste 'm met een prachtsuccesagenda. Uitbundig werd er bij hem feest gevierd. De eega van de slager kleurde…

Een rode wijn gewerveld in een schots en scheef gehouden notoir glas van tranen zat hield zich heel keurig maar fruitig waterpas…