305 resultaten.
schaduwen
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
504 de ondergang van ‘t licht
verlengt de schaduwen
van de sombere sparren
projectie in zwart en grijs
bevroren en verstijfd blad
de avond in kille kleuren
de nacht lijkt zonder einde
in grauwdoodse nevelflarden
berusting in ‘t onvermijdelijke
er is elke dag een wonder
als ’t opkomend licht ontwaakt
de schaduwen korter worden…
vijf april
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
468 slechts een datum in de wacht
terwijl het zonlicht lacht
op witte muren
en de ondergang van zwaar gevoel
zijn doel voorbijschiet,
tot aan ’s nachts
daar in het vroegste morgenuur
ontstaat het vuur
van eens voorbij, het
zonlicht kleedt zich rond
om mij
voor lange duur
onteert het uur de middag,
totdat ontij zich ontbindt
en ik…
het is november
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
787 wanneer ik, zonder teken, de nacht zwart maak
met mijn potlood
illusies schrijf, nauwelijks dikker
dan de dode liefde
die ik achter komma’s meesleep
samen met de houten urne
(jaren vooruit)
en rondgezonden gebreken
waarop rechtvaardigheid geroffeld wordt
alsof november sterft en ik
mismaakt, alweer leven
moet
in de ondergang…
Blad
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.955 Zoals dit ene blad losraakt
vanuit de top van een beuk,
in volkomen windstilte vallend,
zich nog om en om wentelt
in de lage zon van november
met alle lente- en zomerdagen
en nachten onder bruinverkleurde
huid en ik het één meter boven
aarde met vlugge hand van
voorspelbare ondergang red.…
Ark van Noach
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
564 De aarde schaamt zich
Voor haar bewoners
De aarde huilt daar zij
Teloorgang voelt, terwijl
Zij geenszins ten onder
Wil gaan
Veranderende blik
Op mobiliteit
Elektrisch wordt standaard
Terwijl sjeiks geen invloed
Krijgen op olie-arm
Beleid
Gelukkig ziet de
Wereld in dat zij
Misschien het tij nog juist
Voor ondergang gekeerd
Zichzelf…
Fatalisme
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 vlucht
witte wolken
raasde schaduw
in contrast met
grote snelheid
langs de aarde
zonder te
vertragen
alleen door
donker te dragen
mensen waren niet
bang hadden door
fatalisme al een
hang naar destructie
er was al teveel
gebeurd dat
onverklaarbaar
was gebleken
nog nooit hadden
zij zo betrokken
naar hun eigen
ondergang…
Represaille 1
gedicht
3.0 met 6 stemmen
5.414 Het is een vorm van Japan
die gevuld wil
Hij wordt eruit gezet
en vecht zich dan terug naar binnen
Hij is bijzonder kwetsbaar
vooral aan de hoeken
waar nagels zitten
Wat doet hier toch dat leger
buigzwammen?
Maken ze geen misbruik
van hun peen en van hun
slag?
O - het leeuwendeel van de overmacht
plooit zich dubbel en dan
terug
Weer…
LAIS CCXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 In eindig licht zie ik de ondergang
bewegen van verlangen naar de dood
en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang:
“o dwarreling, gebrek aan deel of nood,
het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”.
En handen plooien rust in de handen.
En aarde onttrekt zich aan de landen.
En zeeën ruisen als een zijden kleed.…
De apoteose
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
477 als we lachen
werken we altijd
een klein geheim
patroon af waarvan
het begin bekend is
zo dat de ander
makkelijk kan invallen
het taaltje
is eigen en voelt
warm aan ookal
is de boodschap
niet prettig de
troostende hand
is altijd dichtbij
niet alleen het
lachen maakt de
spanning tussen ons
heerlijk om aan
te voelen en te weten…
Zielloosheid en entropie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 ik heb de
geesten
zien ontwaken
na een halve
evolutie slapen
in ontluikende
potentie op zoek
naar bloemen
met de mooiste
kleurfrequentie
zij dachten in
de hemel te zijn
verlost van dodelijke
ziektes en zware pijn
maar de aarde was
nu anders gekleed
na een volledige
ontluistering van
de schoonheid der
schepping restte
de zielloosheid…
Vader
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
3.149 Een ondergang.
Een leeggebloede avond.
Zo zal ik zitten in mijn vel.
Een oude rozentuin.
Een lege schommel.
Een oud gerei
verloren in de hoeken.
Maar ik zal vloeken…vloeken!!!…
wintergast
netgedicht
3.5 met 30 stemmen
723 je komt en gaat
bijt woorden de lucht in
en ik hoor kraaien
krassen
zwart de vleugels
op het ochtendbrood
terwijl de wind
de wolken doet beven
ook de tijd is dood
mijn ogen ooit blauw
en jij zoekt roem
steeds kouder en meer
ik had gedroomd vannacht
de vogels weg
in de ondergang
van het slapen gaan
geïnkt waren je veren…
Suites voor Annemieke XV
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
492 binnen het raam
opwarming van de aarde
sneeuw in maart
weg in een sneeuwstorm
zonsopgang en ondergang
en zwarte takken
spagaat op de brug
in een ijzige windvlaag
gaat leven omver
het leven omver
in de diepe zwarte nacht
een stom stoepje -
de nieuwe ijstijd
gaan we met z´n allen te lijf
aan de evenaar…
Inktvraat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
933 In zijn permanente staat
verschuilt zich reeds zijn ondergang.
Want dat wat staat, kan
gelezen, worden
aangeraakt, begrepen
en door tweeden worden
eigengemaakt.
De interpreten doen hun heilzaam werk.
Als maden vreten zij zich door het
pasgestorven lichaam
opdat het nieuwe wordt gevoed.…
Gedicht
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
489 Ik heb niets op deze aarde gezet
een ding heb ik gedaan
een gedicht van de ondergang gered
ze was zo
bevrijd geschreven
zij moest gewoon blijven leven
lankmoedig is zij
een voorbeeld niet alleen voor mij
maar voor velen
zij kan veel verdragen
en bovenal weet zij te delen
een pracht van een gedicht
zij schittert in het zonlicht
maar…
Hand.
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
686 Haat en nijd ergens de ondergang van alles en van ieder
Dat dit besef toch eens door moge dringen
Reik me je hand, ik schenk je de mijne gemeend
Alles wordt dan milder en ietsjes zachter en het heelt
Tal van lieve vrienden, zaakje dat nimmer verveelt
Rijker worden naar hart en ziel
Arm of rijk dus ieder gelijk
Geen onderscheid in kleurtjes…
DE JEUGD
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.392 afgekalfd in meedoen
aangevreten worden
bewustzijnsverlies, verrottingsproces
met de laatste stuiptrekking
richt ik mij op
en kijk in jonge glanzende ogen
en zie een toekomst, een flair
beschaamd verwijder ik de kleverige draden
van het spinneweefsel
huiverig bekijk ik de plek van ondergang
gered door hem, die mijn toekomst is…
Gaai
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
2.219 Zachtmoedig streelde tijd de troost
van ondergang over je veren.
Tot over de horizon hing rust
van je slappe vleugels,
monotoon dood.…
Als de avond zucht
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.981 een bankje in de duinen
waar je uitkijkt over zee
de vergane glorie straalt
van het matte in je haren
waar het goud van ooit
nu grijze strengen strooit
je hand streelt oud fluweel
dat plooit rondom je dijen
hun schoonheid lang passé
je blikken staren wrang
over het ebbende getij
en in het doffe van je ogen
weerspiegelt zich de ondergang…
Andere bühne?
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
561 Kon ik maar zijn zoals de aarde,
woordeloos, meeslepend, alles
omvattend, temperamentvol
of loos,van iets van alles
en niets van niets wetend,
maar zie wat ik gedwongen
ben te zien, de gestileerde
tijd van op- en ondergang,
hoofdpersoon in eigen overgang,
een acteur aan onzichtbare
lijnen bewogen in een
overladen seizoen zoekend
naar…
Thea Moear
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
12 Thea Moear
Oprichter van de Klaas Bruinsma groep
Je vormde samen met Geurt Roos en Ettiene Urka het Firma Hart
Maar Klaas Bruinsma volgde zijn eigen pad
De Opkomst en ondergang
Thea Moear
Er werd in die tijd veel gelachen en getreurd
Als Klaas Bruinsma bij jou was gebleven
Dan was dat met die lange nooit gebeurd
Thea Moear
De Godmother…
Kleine diva
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.648 de trilling in je stem
was niet gespeeld
de hoge noten die je zo
zuiver aan ons toonde
vertolkten jouw wanhoop
met bedeesde moed
je kinderlijke adoratie
was hartveroverend
de liefde je zo gegund
maar het mocht niet zo zijn
als een sierlijke meeuw
vloog jij op zijn sterke rug
je ondergang tegemoet
alle ogen traanden
behalve die van…
Zonder gemis geen voeling
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
456 Van een voetstuk getild
slepen ze je mee in ondergangen,
tronen omhoog tot jouw lijf ervan rilt,
jij toegeeft aan levensecht verlangen.…
Herfsttinten
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
571 Ze voeren dronken
laten leeg wat niet vatten kan
verrijken het armste van de aarde
blozen het bleekste van de dag
De eeuwige dood van blad
de sluipende ondergang
van de in zwam verpakte stronk
plukken ze tenger uit het woud
Ze bouwen gespreide vlerken
als kathedralen tegen het palet
kerven en ketenen bos en mos
onwrikbaar als…
Kuddetrance
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
473 nog kleuren
kapotte woorden
restjes klank
aan zinnen die
ooit verbrijzeld
zijn door dissonanten
in de muziek van
hun zelf gemoduleerde
dramatische ondergang
in beat en dance
bedwingen zij
adrenalinestormen
met peppers en relaxers
gaan zij totaal los
rekeningen worden
pas verstuurd als
alles al is gedaan
en chaos rijpt
in…
OPGESLOKT DOOR DE TIJD
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.213 duikend vanaf de brug
op warme zomerdagen
wat verkoeling gaf,
niet beseffend dat die stad
haar ondergang was.
nu zijn er alleen nog gedachten
aan het dorp met alle spijt
opgeslokt door de tijd.…
Heelal
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
982 Wanneer de zon
niet meer schijnen zou
de ondergang
verleden tijd
de maan me niet
meer bijlichten wou
de sterren
veel te zijd
als de ochtend
donker blijven moest
de dag steeds
eender verliep
het duister alleen
nog maar telde
de aarde zichzelf
als vernietiging telde
wanneer de zon
niet meer schijnen kan
er gebrek aan zuurstof…
de avond
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.440 brandewijn
ik hoor dwarsfluiten in mijn minnekozen
ergens moet een lied ophanden zijn
gewiegde vruchten in een strelende stilte
in late slaapwandelende geluiden
ik doe moeite om ze vast te houden
verzen komen aanstromen in pianospelen
maar ik ben bang voor schuimende nachten
ik werp de inferieure wijn laatdunkend op straat
ik wil de ondergang…
bliksemflits
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.415 In een flits kom jij voorbij
de klap hoorbaar tot in de geest
de lichtflits raakt de ziel
donder en bliksem
val hier voor je neer
lachend door de tranen heen
vraag ik je
wil je meer
geef me de donderstorm
die nodig is om deze orkaan
tegen te houden van de ondergang
de storm samen laten samensmelten
tot elk bloem en vlinder weer tevoorschijn…
Harteklop
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
646 Ach die tijd, onze tijd
van ondergang en overgang,
scheidt de dauw die we nu
vertrappen, in de middag al
verdampt, klampt zich aan
het tempo van elke harteklop
waarin we mochten hopen,
in iedere seconde start en
eindig ik, in de avond ligt de
ommezwaai met nieuw plaveisel
ingelegd, in nesten die we bouwden,
resten morgens alweer geslecht…