397 resultaten.
Woordgebaar
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
830 steeds verbaasd kan zijn
wordt steeds kleiner
in mijn woordgebaar
waarmee ik in de leegte woon
bevreemd de snaren
van mijn luchtcello
ook al droeviger van toon
alles wat zo oud
als het verstand kan zijn
alles wat zo doorleefd
en steeds geweest kan zijn
wordt steeds kleiner
in mijn woordgebaar
waarmee ik in de leegte woon
vervreemd…
Jouw dromen.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Daar raak je soms vervreemd, liever
ga je dan dwalen in je fantasieen,
in jouw dromen en ideeen.…
Dromen van de boekenkast
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
489 Fantasie van zuchtend landschap
zonder zweet van verwarring
argeloze creatieve heimwee
toen het zomerde in de stad
weer alleen in het verleden
in de stralen van de zon
met wuivende bomen
muziek van natuur
beschaving in stilte
opnieuw vervreemdende
erotiserende schoonheid
langs niet bestaande wegen
en onwerkelijke geschiedenissen…
Moet moed?
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
708 Moed,
Om de woorden te baren
Tegen daden die ons
Radeloos maken
Om de zinnen te vormen
Die de eerste kelen
Doen schrapen
Om de muren te slopen
Die ons vervreemden
Van elk menselijk leed
Om de sprankel hoop
Te beschrijven
Die in ieder van ons leeft
Om met alle druppels
Een zee van vloed
Te vormen
Wetend en willend
Dat…
zie de binnenkant van leven
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
703 ik zie geen onderscheid
kan best dat je mij
je schaduw slijt
in dichte mist
het zicht wit alles
wat voorhanden is
geluid wordt
unaniem gedicht
de deken van gezelligheid
drupt parels van de bomen
in het zachte plenzen
verdroomt het licht in wensen
vervreemding ademt
in het traag bewegen
ogen draaien wit en zien
de binnenkant…
In medias res
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
635 De vervreemde handen in haar geest, de open scharen
Die ze heeft ontvreemd in een winkel op de hoek
Waar een man haar bij haar naam noemt, en dus sterven moet
Er is zoveel in mij dat zij daar heeft geschreven
Wat rond haar is wordt verbrand
(In geen dag is de aarde leeg, soms verliest ze
Haar verhaal toch kijkt ze naar het rimpelloze meer)…
Dit leven
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
693 Woorden dansen
als vervreemde metaforen
wiegen eenzaam stilte
onder stadse avondregen
ritme zoekend
in waarde wegen
beelden van verzonnen vakantie
kraanvogels in het witte zand
avondzon en blonde stranden
misschien dat je terugkomt
in ‘t nog niet geschreven boek
maar vooralsnog
ben je verder weg dan toen
en alsmaar dieper in dit…
Stadsmilieu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Vierkante vlakken van huizen
steken door rechtlijnige straten
een patroon van vervreemding
bouwt langzaam een stad
natuur, verzwolgen, de kronkels
opgegaan in een hoekig geheel.
Maar daar…
haast onzichtbaar
onwerkelijk, onder een steen.…
in onmin en euforie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
568 publiek, schraal is mijn oogst
ontheemd dien ik u van repliek
want mijn verzen zijn vervreemd
van bezigheden die een mens
van goede doen niet kan bevatten
mijn ingetogen wereld is groter
dan de buiging voor trots, het behoud
van inborst adelt mijn bloed naar
alle kleuren, het land van de wereld
ligt aan mijn gedragen voeten
wat u zegt…
drupt parels van de bomen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
992 ik zie geen onderscheid
kan best dat je mij
je schaduw slijt
in dichte mist
het zicht wit alles
wat voorhanden is
geluid wordt
unaniem gedicht
de deken van gezelligheid
drupt parels van de bomen
in het zachte plenzen
verdroomt het licht in wensen
vervreemding ademt
in het traag bewegen
ogen draaien wit en zien
de binnenkant van…
De kroeg
netgedicht
4.1 met 41 stemmen
2.279 Ik zie ze al weer zitten
de koppen naar omlaag
vervreemd van lief en aanverwanten
met roos rondom hun kraag
Ze drinken snel hun bieren
alsof de tijd hen dat gebiedt
en lachen met hun tandeloze monden
en niemand die het ziet
En als ze dan de kroeg uitlopen
de koude nacht weer tegemoet
zou ik ze graag mijn jas meegeven
maar niemand die…
Dierentemmer
netgedicht
3.6 met 28 stemmen
914 Het is hem door zijn moeder verteld
dat hij omgekeerd werd geboren en
hoe de vroedvrouw met de zweep
om zijn voeten hem naar buitenwereld trok
en zei ze nog, het zou niet gebeuren
als hij niet in de buik, gelijk een man,
wilde staan, wat op zich weinig goeds belooft
want wie het dierlijke niet kent die is
ook van de menselijkheid vervreemd…
poppenstoet
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
641 -druppels
uit al mijn lichamen
dringen het kind binnen-
morgen zou het gaan varen
ver weg van de grijze pantalon
en het openscheuren van de donder
op zolder, van de minibomen langs het treinspoor
dat de seizoenen deed vervreemden
van het kunstlicht, ratelend
en zonder pardon
morgen
zou het gaan varen
in de namiddag, licht en…
Broze vreugde
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
552 Grafstenen, rechtop
vervreemding van de doden,
geschreven in de zon.
Slagboom van de geest,
houden dromen niet tegen,
in een vloek of zucht.
Groetings aan schoonheid
broze momenten van vreugd,
ontvreemd aan de dood.…
ken je ook
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
696 dat ontglippen
van wat je dacht
vast te hebben
of de idee je wereld
dagelijks uit de krant
te kunnen knippen,
dat het blijkt
niet meer te zijn
dan een farce,
iets dat was
mijn handen lijken
dan te trillen
alles, ja alles wil als zand
door mijn vingers slippen
zo voelt ook soms
de liefde dralend aan
haast stuurloos en vervreemd…
De nachtegaal zingt
netgedicht
3.9 met 33 stemmen
2.045 Jij bent mijn vrouw,
jouw hand omgekeerd in mijn hand
luister hoe de nachtegaal zingt
licht bevlogen.. kan zwaar bekoren
geliefden vervreemden van stiltes
samen zwijgen maakt stilte verdacht
wat geeft het? zij horen bij de nacht
mijn hand omgekeerd in jouw hand
ook nu de nachtegaal overwintert en
‘t lentegevoel aan ons overlaat.…
Werkelijkheid
gedicht
3.9 met 76 stemmen
51.384 Ik doe zaken.
Ik heb een heel grote schrijftafel
En mijn gezicht staat moeilijk.
Ik praat in een telefoon
En ik heb een mijnheer,
Die juffrouwtjes kan laten werken
En nog meer mijnheren.
De juffrouwtjes ruiken zo lekker,
Ze ruiken allemaal verschillend.
De mijnheren zijn in grote jassen.
Ik bloos er wel van.
Het lijken wel Engelsen,
En ik…
Ik ken je niet
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
4.330 je woorden komen zo vreemd voor
ben je niet een deel van mij?
ik kan niet geloven wat ik hoor
weet je nou wel wat je zei ?
je zo te zien doet me verdriet
ik troost me: één zo’n mensenleven
opgeofferd. Dat is ook een streven
maar je kennen? Nee, dat niet…
Eindeloos Dichtbij
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.641 Met een kapot gezicht
Moet ik mij afwenden
Van het geziene leed
Dat ik in mij kerf
Eindeloos ver weg
Toch zit jij naast mij
Ik kan je warmte voelen
Maar jouw warmte is niet voor mij
Als een litteken
Is mijn gezicht vertrokken
Zoals jij nu ook bent
Vertrokken, voor eeuwig ver weg
En blijvend dichtbij
Eindeloos heen, en ver van mij…
Oorlog in Sebastopol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.052 De vrouw bedrijft de liefde om zestien uur dertig.
Maar tevergeefs ga je op zoek naar
de aard van haar reumatische aandoeningen,
de schaduw van haar verdriet.
Wat een leven, mompel ik,
terwijl ik mijn koffie drink
voor het venster
dat de winden en de stormen
weerspiegelt. En dan, zeg ik:
foert, dan maar!
We eten,
we stoppen met ontwaken…
Niets
gedicht
3.6 met 43 stemmen
26.242 Je weet niet wat er is. Je bent gestruikeld
In je slaap, een zon heeft je geslagen
Om de hoek en je koopt blind een brood,
Verdwaalt. De straat gaat met je op de loop.
Een vreemde brengt je thuis, het is je vrouw
Die napraat over je begrafenis.
Je lag te roken in je kist, zegt zij,
En pakt een pan en bakt je dode hart.
Je weet niet wat er…
bevalling gewenst
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
5.437 Een vrouw ademt de verwachting uit
na de ontsluiting telt men de uren
tot de eerste schreeuw komt
toch nog onverwacht
een voetje op zoek naar steun
vindt de schaar, waarmee zij
net drie keer ingeknipt is
zij wacht totdat haar boreling
op haar rust, bloed, taai slijm
bevochtigen haar uitgezakte buik
de zachte onderkant van een stad
waar…
Nieuwjaarsnacht
gedicht
5.0 met 2 stemmen
11.984 met het deksel van een koelbox
sluit de witte winterlucht
de onbekende stad
waarin wij beneveld
door champagne en verhalen
decadent verloren
door de nacht dwalen
over bevroren asfalt
glijden wij, duwen, vallen,
kussen, tussen muren
van de dichtgeklapte wereld
waarin niets leeft
dat zich buiten de straal
van onze lichaamswarmte
of…
ark
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
810 we kusten wangen
en wisten
onze toon niet meer
ik meldde het geluk
van een drijvende ark
met acht zielen
ze wenste mij
het beste ermee
en ging heen
tenger
trots
alleen
4 februari 2002
ZONNELEEN De episoden van Amos 66…
Medeleven
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
512 langzaam schoven muren
in vervreemding nabij
nog had ik perspectief
maar een diepe angst
nam plotseling bezit van mij
ben naar buiten gegaan
onder de beklemming vandaan
maar niemand keek me aan
allen op pad naar hun doel
in een strak afgemeten pas
ik stond daar alleen
het spel dat zij speelden
was mij onbekend maar
zij waren met velen…
Is die zoen van jou wel echt?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
945 Is die zoen van jou wel echt?
Die hand, die lach?
Ben je werkelijk zo aardig
Dat iedereen je mag?
Was dat geen zenuwtrek
Die je onrust haast verried?
Ligt er onder deze maskerade
Een diepe leegte niet?
Of is het wezenlijke dat ik van je ken
Of denk te weten
Zo vervormd door de tijd
Dat het is vergaan, versleten?
Ligt het soms verborgen…
Ontijdig
netgedicht
4.0 met 19 stemmen
829 Onder de toren
razende voorbijgang.
Boven de toren
draaien de wolken.
Tussen de cijfers
op de klok
rusten bedachtzaam
de minuten.
In het uurwerk
hangen onverstoorde
webben en
zittend op een wijzer
klaagt de onbewogen nachtegaal
geen ochtend aan.…
Hitte
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
792 De lucht smelt als was
onder de hitte van de zon
en stroomt over
het sidderende landschap.
Ik beweeg me vertraagd
en op rekkende benen
door de roze massa
van de namiddag.
Geef me veren!
Schiet me als een pijl
omhoog de koude ruimte in
opdat ik,
met mijn diep-blauwe handen,
de verstikking
van deze kermende aarde
kan scheuren.…
Proef het bittere zout
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
552 ging
in elkaar niet meer verstaan
proef het bittere zout
van strijd tussen arm en rijk
nog zonder confrontatie
zo lang de bas het schemer strijkt
roer deze smeltkroes
van vele naties waar
nostalgie voelbaar aanwezig is
in beeld met goud gedekt gezicht
nog kaatst de maan
zacht golvend in de seine
na het laatste stil akkoord
vervreemden…
(in de hal)
gedicht
2.4 met 16 stemmen
8.529 Ik ben op handen en voeten vergaderd,
volwassen als een baby, volwassen als een aap.
In deze houding wordt alles onwezenlijk.
Onwezenlijk snel, in onwezenlijke haast:
andermans armen en andermans romp
schieten daarboven jagend voorbij.
Als kogels. Als wolken. Als lijkenlucht.
Zo vliegt de dag de tijd vooruit
en is de slang het meest volwassen…