4425 resultaten.
Komische ambities...
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.523 Een werknemer van een warenhuis
barstte van de ambities
op de directiestoel voelde hij zich thuis
genoot van leidersposities
Dus beende hij naar kantoor
vanaf nu geen gezeur
General Manager daar ging hij voor
en plaatste daar een voet tussen
de deur
De Directie, thans niet gezwicht
baalde van zijn verhalen
knalde de kantoordeuren dicht…
salut
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
840 de drilboor dreunt door
heraanleg van het wortel
kanaal langs glazuren kusten
en speeksel stranden
ik heb een afklikbrein
als mijn zeurend lijf
met slepende voeten
achter mij aan bengelt
wandel ik weg
neem enkel ogen mee
reis met genoeg lef
om de achterkant
van de maan te zien
en vertel het niemand
ik heb mijn mond niet bij…
Wacht niet langer.
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.541 Wacht niet langer
als hemellichamen zich scharen
open armen jouw voeten ketenen
vogelvlucht gewiekt verdriet
het noorden wijst
midden tussen de sterren
jouw lippen die glans
achter jou laat raden
wat je zeggen zou
voordat jij gekroond wordt
wil je nu tronen
mij zeggen vandaag
ik heb je lief…
Struikel niet over je ego
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.386 je ego trippelt je haast voorbij
op hooggehakte sandaaltjes
verwaand loop je ernaast
in een poging ze bij te benen
elke stap opzij is enkel
om schooiers te ontlopen
want om aandacht bedelen
is immers je eigen specialiteit
hooghartig blik je lucht
en mist zo al het moois
dat onder diepere gronden
allang aan je voeten ligt…
Het schizofrene aardt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 schimmig knoest
zijn stam en
detoneert de tijd
standvastigheid
beklijft eonenlang
zijn strakke lijf
met voeten in het
zuurstofloze water
werd hij geen prater
hij overleeft waar
dood in gassen borrelt
uit vergane grond
zal zegevieren
als bliksem eindelijk
het schizofrene aardt
de gespletenheid die
hij als god ten dode
opgeschreven…
Zwart-wit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
865 Terug op handen en voeten,
zwart-wit en monogeluid.
Gelukkig zonder schuld
en het heilige moeten.
Geuren en geluiden
drijven boven bij een beeld.
Weemoed als verlossing,
voor een wereld die je niet meer deelt.
Klauwend in de ijle lucht,
verstikt onder een dikke deken.…
Uitdagend rood
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
474 hij was rond
uitdagend rood
ving mijn blik
ik wist dat hij zou
gaan bewegen
als ik hem vond
gaf een pass
hij rolde van mij af
een felle streep
in groenig gras
als een magneet
trok hij me aan
ik bleef gaan
naar links en rechts
in subtiel toucheren
van voet naar borst
dan hoofd en knie
binnenkant paal geniaal…
NIET KLAGEN
poëzie
3.8 met 14 stemmen
10.515 Tevreden
Te treden
Bij ‘t licht op het pad
En de lamp voor de voet.
------------------------------------------
uit: Gemengde gedichten (1892)…
Après nous le deluge
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
701 kruisig de koperen slang
nu maar op de akker
buiten de stadspoort
en koop je lendenen vrij
les je dorst met bloed en
stil met brood je honger
nu de zon verduistert
en de maan verdwijnt
maak z'n vel tot schoenen
want lemen voeten glijden weg
zodra je rennend vlucht
nu het water stijgt…
het huis van mijn moeder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 door het open raam kijk ik
naar de naakte werkelijkheid
ik zie je schuifelen
op het dunne ijs
bevangen door twijfel
weet ik niet wat het betekent
mijn taal valt uit
ik sta met een mond vol glas
met een kapmes door het geweten
en drijfzand onder mijn voeten
voel ik even de wind van de vleugels
van de waanzin
ik kan de deur van…
Voor wie haar wil kennen
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
941 hier ontwaakt de jonge vrouw
tussen stof van gisteren
en een minnaar met zijn voet tussen de deur
lichaamstaal raakt verward in het laken
ze lacht, de nacht gelaten bij de maan
schampt de dag haar grijze ramen
gedachten verbergt ze tussen lingerie
voor de naam die haar wil kennen
ze moet gaan, voorbij het oude vuur…
Met jou wil ik dansen
hartenkreet
2.0 met 11 stemmen
2.234 In het park,onze blote voeten in het gras
Weet je nog die avond ?
Duizenden kleine sterren, die dansten
met ons mee. Ik zag ze in je ogen als je
naar me keek
Ik ben je niet vergeten Al is het voorbij.
De zomernachten brachten we door op
het balkon. Wat voelden we ons vrij.…
hoop
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 de toevlucht hoop
is als een veertje
dat zit in de ziel
zonder woorden
is het een deuntje
dat nooit stopt
ook al stormt het
beeft de aarde
onder onze voeten
het houvast weg
het stopt ons niet
al is het donker
zwarter dan zwart
in vreemde tijden
die ons koud zijn
door het gemis
dat juist zo innig is
dat het grip welt
uit elke kruimel…
In jouw stilte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 ik zie je staan
een monument van kracht
je voeten in het water
geen rimpeling
verzacht standvastigheid
nu en ook niet later
jij vlagt
banieren eerlijkheid
zonder knieval aan de tijd
eindelijk gaan zij
weer samen lopen
transparantie doet ons hopen
jij brugt het overleg
verbindt de woorden
die in jouw stilte zijn gezegd…
klokslag vier
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
531 zilverglans dons vleugelslag
dromerige oogopslag
was ik vrij als die vogel
hoog in de wolken zwevend
moeder aarde aan mijn voeten lag
zou ik beminnen ….jou
elk begin van een nieuwe zomerdag
vlinderzacht als een fluistering
van de wind
als een kus van de zon
met een warme glimlach
de kerkklok
slaat vier
en ik lees (de) wijzer…
Fiets
gedicht
2.9 met 23 stemmen
7.797 Hij is een zwijgzaam dier van staal en lucht,
zo zul je hem bestijgen en bedwingen:
je benen springveer, voeten vogelvlucht,
de wind zal samen met je spieren zingen,
je hijgt het ritme, achtergrondgerucht,
ik maak en breek mijn evenwicht,
ik trap mijn val onder mij weg, ik schrijd
op jonge wolken door de stad, ik rijd.
------------…
Langs het zandpad
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
540 LANGS HET ZANDPAD
Langs het zandpad
door de duinen
waait het helm
gedwee
met de streek
zuid zuid west
het zand spoelt
door mijn tenen
kleeft een beetje
als hoort het daar
elke stap -
ingezakt
mijn voeten
schuiven
weerloos het zand -
brengt mij
dichter
naar het midden
de zilte zwoele
adem van de zee…
Aan de Donge
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
507 Gras als hoogpolig tapijt
kriebelend aan blote voeten.
Naakt en sprakeloos;
tong aan het gehemelte geplakt.
Zichzelf op de rotsen gesmeten.…
Majestueus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 de kale rots
smelt aan mijn handen
spreekt vloeiend over haar ontstaan
de eeuwen lijken
ongemerkt aan haar
voorbij te zijn gegaan
zij kent de oude talen
heeft generaties lang zien vechten
voor hun toekomstidealen
majestueus verheft
zij zich in de woestijn
met aan de voet een lichte pijn
daar verbrokkelen haar lagen
door erosie…
rondom 't volmaakte
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
731 het doet er niet toe
maar het klinkt als water
zei je
toen je mijn gedicht vasthield
jouw vingers lispelden golven over me heen
reikend tot aan de zee, met de nacht vertrouwd
en op dat moment
terwijl jij voet zette, wind werd onder vleugels
dreven we mee
naar het land dat in ons was
buiten adem, in alles wat er wel toe doet
.…
Een vogel in de lucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 handen
strooiden bloemen
op de paden die we zijn gegaan
onze voeten
knakten stelen
vertrapten vorm en hun bestaan
wij wilden
voorspoed en het geluk
dat ons voor ogen stond
gingen stuk
aan niet vervulde wensen
liefde kwam niet van de grond
vloog weg
als een vogel in de lucht
een droom die van ons is gevlucht…
Het boomt niet zo tussen ons
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 zodra ik een stukje groei
steekt hij zijn takken uit
niet om mij te helpen, nee
hij ziet me liever aan zijn voet
soms hoor ik hem wat kraken
wanneer de wind ons schudt
ik buig dan diep, bemoei
me niet met zijn gemoed
hij kan me raken, zijn kruin
hangt naar onweer en zwiept
en zweept en met heel m’n bast
hou ik me aan de liguster vast…
Je uitgestoken hand
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
655 je draalde
draaide op één voet
en klopte op de deur
die als in uitnodiging
half open stond
verwondering in je ogen
een bijna niet geloven
de bravoure van een impuls
die drempels overschreed
toen je naar me keek
weg waren gedachten
over grendels en sloten
in een ongewenst entree
ik nam je uitgestoken hand
jij ging stralend mee…
Golven
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.366 Niets is tastbaar meer
met wat het oog deed geloven,
natte voeten verzonken in het zand,
eerder licht.. dansend licht
zonder hoofdbrekens bekeken,
zee van bruistabletten vol nattigheid,
omgeslagen gaan ze kopje onder
vinden gaandeweg hun verloren gang
zoals het slippen van een anker
dat zijn ware greep verliest
aan de werkelijkheid.…
Waar koelte de tafel schikt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
535 een palmentuin in
het namiddaglicht
waar schaduw en
koelte de tafel schikt
vrienden samen
zijn gekomen
maar niet op hun gemak
zij fluisteren zacht
traditioneel worden
voeten gewassen
want de dag is klaar
voor het avondmaal
hij kijkt ze aan weet
wie hem zal verloochenen
nog voor de haan
drie maal heeft gekraaid
zij twisten…
In het wilde weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Bovendien zijn we in een situatie
waarin we niet weten
of we op vrije voeten waren
toen we elkaar naar de mond praatten.
Zie je die ezel?
Gek,
zoals hij er zonder reden staat,
hoe wist hij dat we hier moesten zijn?…
De valentijn van allemaal
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
925 heb de stenen
voor je neergelegd
in de bedding
van het leven
ze lagen op het pad
waar jij ook ging
natte voeten
heb jij nooit gehad
het waren zorg
en bewondering
die stilte vulden van
onuitgesproken woorden
maar eens per jaar
liet ik jou mijn liefde zien
mijn kaart werd nooit ontdekt
jij was de valentijn van allemaal…
De bloemen van gisteren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
601 Wij spelend met een bal van klei,
een pop met namaakogen
en met een plastic diertje op een voet.
Maar nu zijn die bloemen er niet meer.
Wat over is is een bos herfstbloemen
in een blauwe emaillen pot
die vraagt naar heel veel water
en herinnering aan mij.…
Toeristische aangelegenheid
gedicht
5.0 met 2 stemmen
7.547 vierkante middeleeuwse overblijfsels
(volgens beschrijving) van een stad,
onder de voet. dalen. meters diep in keihard
verdikt verleden.…
Dieper in de duisternis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
544 ben de trappen
afgelopen moest
de bodem zien
zocht vaste grond
onder mijn voeten
zonder een misschien
ik spiraalde
tussen muren steeds
dieper in de duisternis
had de hoop
al opgegeven omdat
er daar geen einde is
ben terug gegaan
totdat ik weer in zon
en licht kon staan
heb daar het
leven opgepakt nooit
daal ik die trap meer…