2904 resultaten.
Koude oorlog
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.304 Verbannen naar daar waar zijn hoop-
volle vingers verdwijnen in schemer
en in voorgeschreven, trage tijd.…
wat wij hadden
hartenkreet
1.6 met 7 stemmen
2.086 voor anderen,
Waarom moet jij dat zonodig gaan veranderen,
2 mooie jaren straalden we van geluk,
we deelden dezelfde gedachten : ons leven kan niet meer stuk,
Maar helaas het mag niet zo zijn,
De wereld is voor ons tweetjes te klein,
Hopelijk zie je na deze periode de zon weer schijnen,
En ik hoop dat wij dan, samen weer in 1 schaduw verdwijnen…
TRANEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.993 verloren
Ik twijfel niet
om wat ik heb gewonnen
een moederhart
is sterker dan ik dacht
het vormde zich het web
dat jij bedacht
en sloot de draden
die ik had gesponnen
Nu krult je hand
behoedzaam in de mijne
je warrig hoofd
leunt zwaar tegen me aan
je staart hem na
een niet verbeten traan
die moegestroomd
in liefde zal verdwijnen…
bloemen liegen lente
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
891 je stoel is leeg
gisteren ligt in
kruimels op tafel
bloemen liegen lente
bloeien uit voorbij
je kraakt in de vloer
zucht bij het
sluiten van gordijnen
laat jezelf verdwijnen
als ik je nodig heb
je leest vragen
in mijn ogen
ziet het onvermogen
om met jou te leven
ik kan je niet meer geven
je hebt vandaag
mijn beeld gebroken…
hangt zwart zijn tranen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.101 basalt keert
oceanen
water schuimt
zijn woede weg
hangt zwart
zijn tranen aan
in springtij
dat in manenvloed
het water jaagt
op land
het strand
ontdaan van zand
toont zijn verdriet
aan woeste golven
die hun weg nog
ongestort vervolgen
van de branding
tot de horizon
witte kammen
deinen en
verdwijnen
als zij omslaan…
hartsvriendin
hartenkreet
3.5 met 35 stemmen
4.745 woorden schieten tekort
gedachten gaan te snel
om jou duidelijk te maken
hoe elk woord dat je zegt
me telkens weet te raken
bij elke traan die ik zie branden in je ogen
wil ik je troosten
en je tranen drogen
je lach is als toverkracht
laat al mijn verdriet verdwijnen
en door je humor en je meligheid
begint mijn lach te verschijnen…
OCHTENDDAUW
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.484 De ochtenddauw legt zijn kristallen
op het nu nog onzichtbare gras
de zon zal het laten verdwijnen
de kleur weer geven wat het was.
Mistend nevel in de ochtendgloren
maakt het zicht wat minder scherp
turend staar ik in dat grijs gordijn
waar ik eventjes mijn blik op werp.…
De zwarte intrigant
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
3.425 Ik start een oorlog in uw land
en dan verdwijn ik in de mist.
Ik heb mijn sporen al gewist
als de strijd pas is ontbrand.
Naar de oorzaak wordt gegist
dat houdt ruzies vaak in stand.
Ik draag die vloek zolang ik leef,
en zij werkt telkens als ik praat.
Zelfs als ik juist naar vrede streef.
Het lijkt of vrede niet bestaat.…
Hopeloos
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
2.047 Hopeloos van wanhoop
Je begint eraan
mmmm… lekker
de een na de ander
keer op keer
tap je weer
eerst voor de lol
dan went het
het wordt een gewoonte
je denkt dat het je goed doet
omdat het je leed doet verdwijnen
het lijkt lang, totdat het uitwerkt
dan komt het terug
het leed, de pijn
het doet je denken aan
erge dingen.…
De boom
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.891 '
zij zegt:'denk niet dat ik ga"
zij blijft het proberen
hij doet het haar voor
zo zal het wel lukken
maar zij krijgt het niet door
hij is pas elf
zij net negen
klimt hij tot in de top
zij glimlacht lief verlegen
'gave boom he' zegt hij
samen stappen ze op de fiets
'ja wilde dat ik er ook in kon'
dan verdwijnen ze zomaar in…
Ik rook
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
736 Ik rook dus ik besta
verdwijn in walmen
in slierten en kringen
filosofische wolken.
Ik rook dus ik verga
teer de wegen zwart
zuig etherische dampen
ver het lijf in en leg plat.
Ik rook dus ik verteer
alle foute moleculen
word sterk en recycle
alles wat mij ontzet.…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
2.247 voorbij
iedere dag spiegel ik mezelf
in jouw buitenkant
het duurt soms even
voordat ik weer besef
dat wachten nu echt
geen enkele zin meer heeft
de diepe wallen
onder mijn vermoeide ogen
weerspiegelen de pijn
die jij hier ooit achterliet
zonder veel woorden
trok jij de deur achter je dicht
om voorgoed
uit mijn spiegelbeeld te verdwijnen…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen
open en blijf, zonder verdwijnen…
Kieskleurig
hartenkreet
3.6 met 18 stemmen
2.405 Boeren, burgers,
zelfs de allerhoogste heren
ik zie ze vaak genadeloos
op kleuren selecteren
het kroeskopje van het Afrikaanse land
de pareltjes uit oosterse culturen
ze rollen weerloos van het strand
verdwijnen achter muren
Elk kind weerkaatst zijn eigen tint
flonkert over rimpelloze meren
voor boeren, burgers,
al die diepgevallen heren…
het licht speelde in blond
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.239 ik zag je haren in de zon
het licht speelde in blond
neigde naar champagne
de pas gevallen kleur
van een herfstige kastanje
je huid nog blank maar
donkerde met zonnebank
tot zomers buitenleven
even sluiten van je ogen
het fletse was gevlogen
klaar voor ieder feest
je optimaal verschijnen
deed de winter snel verdwijnen
de nachten waren…
Verkenbaar
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
658 Het lijkt allemaal vreemd,
ideeën en wetten gespeend
van naam,onverstaanbaar,wie
zal weten hoe het er voorstaat,
vervreemd van sterren,een daglicht
dat in het avondrood opengaat,
in gezicht van goden die verdwijnen,
een overdaad van gestolen stilte, wat
zal er in een andere vorm verschijnen?…
Diepzee
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.306 diepzee
vlinders stuipen van het wad
en koppen schuimen tot ze kraken
in een eindeloos verschijnen
van ontwaken in een branding
die mij telkens weer verwacht
En diep verlangen zal ik -terug
naar al het heinde en het verre
in een sterven dat voorbij ging
om voorgoed te weten dat
ik toch uiteindelijk als zeesneeuw
in die diepte zou verdwijnen…
Mocht ik ooit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
516 mocht ik ooit voorgoed verdwijnen
zoals het licht overgaat in de nacht
wanneer ik niet meer lente zal schrijven
de vorstenwinter mij verwacht
lieve lief beloof me niet te treuren
als mijn klanken eens zullen doven
zoek en vind mij rond de kleuren
in de stille bloemenhoven
daar, waar zon en schaduw
elkaar tegen komen
sta op en ga…
Ruiterpad
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
889 In onze zoektocht naar elkander
blijven wij volstrekt onvindbaar
als ik de weg naar jou verander
verdwijn je met een loos gebaar
vergeefse stappen in mijn richting
maken elke verwachting dood
dit ruiterpad zonder verlichting
snakt naar een liefdevolle schoot
ons blauwe bloed is jong van adel
en eeuwig voor elkaar bestemd
verschuif mij…
Doorgaan
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
860 Lopen, rennen en hopen,
dat de gedachten verdwijnen,
dat ik heb verloren..
Gek doen,
veel lachen en lol maken..
Ik moet doorgaan..
Niet weten,
willen weten wat we voelen..
DOORGAAN!
Opmerkingen,
mensen kwetsen,
zo zou ik het niet bedoelen (sorry).
Lachend vechten tegen elke traan..…
nachtstand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
666 wanneer blad het oude uur filtert
dalen gedachten langzaam af
in droomgangen waar tijd
niet bestaat
en elk perspectief golft
op de zachte thermiek
van wisselende symbolen
de zon mediteert
op verdwijning en de stad
luistert naar echo's
van afkalvende dag
en het oog vindt sluimerend
het zenit
op een windstille plaats
losjes neemt…
Nightclub Pickup
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
958 discrete dijencharme
kortgerokte uitdagingflits
wulps opstaan, rondbillenbeweging
strakgeworpen wiebelheupen
snaakse wegloopblikken
achteromkijkende uitnodiging
Borstwerpende schaamteloosheid
Hooghartige hooghakkende flirtation
verdwijnend de belofte voor de nacht
Snelreactie jasgrijpend... rennen nu
Morgen betalen, tegen lachende barman…
levensmoed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
635 Mijn hele leven lang ben ik aan het poetsen,
een vlek die niet verdwijnen wil.
Hij legt een diepe schaduw, van grijs, naar lila, tot diep-blauw naar
inktzwart.…
Oprijzend uit de hofvijver
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
437 wanneer gaat het
weer sneeuwen
op het lange voorhout
zal het schreeuwen
van meeuwen verdwijnen
in de wit neerdalende rust
waar mensen gestaag
schuifelend voorwaarts bewegen
omdat de trams het hebben begeven
langs kade en muur
oprijzend uit de hofvijver waar
het bestuur zijn laatste uur torent
komt die winter er nog
na verhitte…
Zoekend naar balans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 ik wil weer
de wereld spelen
zonder touwtjes en structuur
de eenvoud
van het spel beleven
zonder mens en duur
niet om te ontdekken
geheimen bloot te leggen
maar met ontspannen lach
voel me weer kind
in het zien van lijnen waarin
gedachten lijken te verdwijnen
in wat handen creëren
links of rechts om proberen
zoekend naar balans…
de waarheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
529 die verdwijnen als je ogen weer open gaan.…
afscheid van gisteren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
524 het groen is oud
de regen koud en in
het gras
verdwijnen resten van de zomer
onder het rode klaver
schuilt een klein kadaver,
het was een witte rups
de zijde rond haar lijf
blijft ondanks alles
dat beklijft
ofschoon er nog geen
naam aan kleeft, zweeft
heel imaginair
een vlinder naar vandaag
ze doet het graag en spreidt
haar glans…
Gestroomlijnd
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
502 elkaar
de chip bevat informatie die wij niet kennen
alleen een paar knappe koppen
die hard in de wereld rennen
om meer te weten te komen
over ons heelal
of de aarde
onze grote bal
de geheimen zijn ons niet meester
geen platen draaien meer
het doet ons allemaal een beetje zeer
en er komt geen ommekeer
de geheimen zullen
veel doen verdwijnen…
wat je schrijft
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 men zegt wel
dat je de eerste
duizend pagina's
van wat je schrijft
beter weg kunt gooien
'it brings a tear to my eyes'
en dat je dan overnieuw
kunt beginnen eindelijk
Kafka wilde dat alles van hem
in de vuilnisbak zou verdwijnen
Basho schreef alles in drie regels
te weinig om weg te gooien eigenlijk
terwijl hij door zijn landschap…
Hoe het begint
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.263 Het is de schilder van brekende kleuren
en wij zijn zijn ogen, sprakeloos
zien wij alles groeien en verdwijnen
denken steeds macht over zijn wereld
te krijgen tot we begrijpen dat
de avond valt in rood met zwarte lijnen.…