3205 resultaten.
LAIS CCCXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Ik was jouw zwarte zon die hen bescheen,
van aarde wenteling, tot jij verdween
en nu ik niets omhanden heb, jouw maan
zich oplost in de naam die ik beween,
nu hark ik hén die hel in míjn bestaan.…
Voila, ik ben wakker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 kloppen
Bomen en vogels besproken haar naam
Als hielp ze beholpen de rozen uit knoppen
De wind preste haar boezem ineen op het glas
Nieuw besef kwam als zuurstof mijn lijf in gegleden
Dat onder de dekens, gekruld als een vrucht
Naar het diepere land van de droom was gevlucht
Ik draaide mij om, om haar te ontmoeten
Maar ze was al verdwenen…
Warme bakker
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
592 Een warme bakker uit Cadzand
Lag hele dagen op het strand
Te bakken in de felle zon
Hij werd zo bruin als het maar kon
Verdween de zon achter de kim
Dan spoedde hij zich naar de gym
Laat in de avond kwam hij thuis
Zijn vrouw zei zuchtend voor de buis:
“Durf jij nog aan te komen kakken?”…
Verbinding
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
673 Zachtjes wuif je mee
als een veertje in de wind
de volwassene verdwenen
je bent nu weer kind
de muziek neemt je
ik weet niet
waar naartoe
ogen gesloten
je lichaam zo moe
waar ben je
wat zie je
wat voel je
op dit moment?
hoe lang
zal het duren
voordat je mij
niet meer herkent?…
aanroep
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
604 na elke oorlog
moet iemand
opruimen
de demonen
de laatste kogel
het heilige gelijk
het opperste kwaad
de muren
het prikkeldraad
na elke oorlog
moet iemand
blijven
op verstikkende
zwarte grond
om plaats te maken
voor het rouwen
om verdwenen geliefden
de dood van het kind
na elke oorlog
moet iemand
zich vasthouden…
Goud in beweging
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 waar jij neerdaalt
breekt lucht open
zingen trappen hun zwijgende lied
een hand —
vogel, vlam,
geraakt en weer verdwenen
jij, zonder grens,
schenkt ademen
in glinsterend goud
wij, verloren
in jouw lichte dwinging,
zwenken
als bladeren in de adem van dromen
leven
aangetikt,
wakker gedanst
op de stroom van wat geen einde kent…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Hocus Pocus in Hoboken
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
441 Hij is verdwenen, uitgewist,
vergeten
voordat hij schreeuwen kon.
Hij is weg,
alsof hij nooit
iets voor jou betekend heeft.
Alsof jouw handen
nooit de zijne
hebben vastgehouden.
Volledige onzichtbaar.
Voor jou.
Voor ons.
Zelfs voor zichzelf.…
je zou kunnen zeggen dat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
228 je zou kunnen zeggen dat
hij niet meer voldoet
aan de verwachtingen
van het toegestroomde publiek
je zou kunnen denken dat
zijn impact is gestokt
door onduidelijkheid
over betrokken struiken
je zou kunnen vinden dat
hij überhaupt niet hier hoort
voor de zielenrust
van onoorbare malloten
je zou kunnen stellen dat
zijn stem verdwenen…
After hours
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
163 oerwoudstammen jazz
dreunen dreigend de tam-tams
hypnotiseren wajangspelers
bedwelmend als de gamelan
dan laaien vlammen uit de lava
van java's halfdode vulkanen
in de voorouderlijke ritmes
schemerend in een verzwegen
raadselachtig en obscuur
halfduister en zwartwit enigma
weliswaar verborgen maar
nog niet geheel en al verdwenen…
Verse sneeuw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 ik zag je
door het
landschap
schuiven met
in de bochten
het kenmerkend
overhuiven
wielen rolden
en wat grint
spatte kletterend
op de diepe plas
maakte alles
modderig en nat
ook naast het pad
onrust trok
wat schichtig
weer de kar
bespannen met
twee paarden
waarvan de
kleinste draalde
stil was de
horizon toen
jij verdween…
Uiterst ijle hoogte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 je regenboogde
kleurde druppels
van horizon naar
hoog verdween in
het donker van de
bui waar wolken
nog net raakten
sissend viel
kou op de nog
warme grond
vernevelde tot mist
trok op in flarden
die scheurden door
de vlagende wind
later drogend
op zijn reis naar
uiterst ijle hoogte
tot in lengte van
dagen zullen alle
druppels…
Regenboog
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
994 Dichters wonen in een hemel
Laten woorden vallen op de aarde
In vlammend vuur van licht en regenbogen
Raken zinnen in een mensenhart
Dichters wonen in een hemel
Moeten naar de aarde dalen
Worstelen met strijd en macht
Zoeken schone zinnen voor de Goden
Dichters wonen in een hemel
Een land verdwenen voor het mensenoog
Verlangt de aarde…
de man in de spiegel
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.515 De gladde wangen zijn verdwenen
De lippen ooit vol, warm en vrouwelijk gestift
Zijn nu met mannelijke trekken begift
Gezichtsbeharing is verschenen
Wenkbrauwen vol, de kaaklijn strak
Waar borsten fier naar voren staken
Is nu nauwelijks iets meer om aan te raken
De rechte schouders , volmaakt in dit pak
Een droom is vervuld
Bewondering is…
Lichaam
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.278 De kou trekt door haar lichaam
Een nieuw slachtoffer gevonden
Zij staart wat door het raam
Haar lichaam vol met wonden
De warmte is verdwenen
En leeg is nu de stilte
Haar witte, lange benen
Zijn nu gehuld in kilte
De kou trekt door haar lichaam
Verdrijft nu elke kracht
En starend door dat raam
Had zij dat al verwacht
Daar eenzaam en…
Idee-fixe
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
457 in cirkelen
scheefde zij
rechter dan goed
voor haar was
droeg zwaartekracht
slechts als versiering
wist in welke piercing
restant lachgas zat
begroette opgetogen
de dwaasheden die
iedere morgen faketen
op niet afgestoft
niet eens de tijd
hadden om de
weersomslag
eigentijds te beleven
ze verdween in
het vooronder van
verplichte…
Fel (1)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
542 Alweer een nieuwe dag
waarop het felle licht
van boven op ons mildheid
maar ook trouwe tranen richt
Een fel licht in de duisternis
oog in oog, frontaal
schreeuwend halogeen de mond gesnoerd
meedogenloos, verwrongen staal
En terwijl de nacht alweer verloor
verdween het licht uit beider ogen
twintig jaar was voor hem veel te kort
Word…
Eindeloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
940 Ik probeer de tijd te meten
een seconde, zo verdwenen
een minuut, een kort geweten
maar dagen te kort voor stenen
weken zwijgen voor planeten
een maand zoekt naar fenomenen
jaren tellen in het weten
zoals eeuwen tijdloos schenen
De tijd is nog nooit gevangen
In momenten en gedachten
Tijd bestaat voor jammerklachten
Tijdloos is ook zielsverlangen…
De stille patio
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 je scheen
door een wolk
verdween rollend
en tollend toen
ik je zag om
aan het grijs
van de randen
het licht van je
terugkomst te hangen
vaak was er
de schijn voor
het echte
vuurwerk moest
je wat studie
hebben gepleegd
over het hoe en
waarom om alles
te weten over de zon
ook ik heb
gezocht tussen
schaduw en licht
naar je eigen…
Net even anders
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
539 ik kende
het probleem
wilde jou in steen
met houwen
boren en vijlen zag ik
rondingen verdwijnen
nog even hier
een stukje daar
het was nooit klaar
jouw massa verdween
precies daar waar ik
wilde dat het verscheen
maar dan helaas
net even wat
anders dan voorheen
ben er niet uitgekomen
jij bent en blijft nog steeds
het beeld…
dans de kamer rond
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.364 kom
dans de kamer rond
met blote benen
en lach een rode mond
om een herinnering
en
geef je warme geur
in een wolk als je voorbij
zweeft de kamer door
op Cardel's trage tango
dat
alleen wij zijn
in de zwijgende hitte
met het venster
zo zinloos wijd open
waar
de zwaluw verscheen
waar jij mee danste
de kamer rond
en toen verdween…
Vergankelijkheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
790 Wit op aarde van boven onttrokken
gekoelde witte vlokken
dwarrelend in spagaat
van morgens vroeg tot avonds laat
Een dek gespreid in vele dagen
geluidloos in vele lagen
dan treedt er in de dood
de dooi geeft zich bloot
Transformatie als melder
het wordt glashelder
het aardse wordt weer zichtbaar
wit verschijnsel is verdwenen
water neemt…
waar was je nou...
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.131 soms kan het gebeuren
op een kilmiezerige dag
dan zit je zomaar naast me op de bank
jouw ogen, hemelsblauw, kijken me aan
je lacht jouw stralend brede lach
je kust mijn tranen
met jouw zachte lippen weg
net als ik zeggen wil:
‘waar was je nou’
ben jij alweer verdwenen
maar even, slechts heel even maar
heeft in mijn stille eenzaamheid…
Respect
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
687 Wat heb ik van die actie nu geleerd:
Respect is in een oogwenk weer verdwenen,
Wanneer men het niet meekrijgt in de genen.…
Spookhuis
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
995 Het dichterlijke schuim
werd door de holle klop verwezen
naar de omgevallen zolders
van een huis in zacht mineur
Nee - de koning was er niet
en zelfs de hofnar was verdwenen
en de ophaalbrug stond dagenlang
omhoog in somberkleur
Van de gracht dampte een lucht
die zelfs de hemel deed verstenen
meer dan eens een schijngestalte
die verscheen…
levende geschiedenis
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
837 negentien
vierenzeventig 's ochtends
op een dag
door de planken
er lagen kranten
onder de vloer
tot zeventien december
negentien honderd
en drieënveertig
op het Gemeentearchief bleken
de toenmalige bewoners
in hun eigen huis
in mijn huis
door de bezetter
op die dag
naar boven gehaald
zonder taal of teken
in de geschiedenis
verdwenen…
Kussen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.779 Zij kusten en kusten
en alles rondom
dat loste zich op
in een stralende blom
van goud en briljanten
van zilver en vuur
zij kusten en kusten
al meer dan een uur
De spoorwegen staakten
de moordenaars moordden
de dijken die braken
maar allebei hoorden
ze niets dan de liefde
die zong om hen heen
en 't was alsof de aarde
rondom hen verdween…
In stilte
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.592 kleine witte kiezelstenen
zo zorgvuldig neergelegd
bloemenkransen zijn verdwenen
verstomd de woorden hier gezegd
boeketje rode rozen enigszins
verregend veel te vroeg verlept
tonen de liefde van je gezin
voor wie je trouw gezorgd hebt
bladeren dwarrelen naar beneden
bruin en geel dekken je teder toe
verbloemen hoe je hebt geleden
rust…
Windkracht 10
hartenkreet
1.7 met 21 stemmen
1.063 verstopt tussen de golven
worstelend met natuurgeweld
wie zijn er aan boord
waarom is men uit gevaren
waarschuwing windkracht 10
ramptoerisme op de dijk
auto's rijden af en aan
slaan het spektakel gade
de reddingsboot vaart uit
vier vaders vrijwilligers
de kapitein in de kajuit
ze zoeken het ranke scheepje
bij de strekdam is 't verdwenen…
Des poedels kern
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
963 Toen haar poedel was verdwenen,
Is zij aan mijn deur verschenen,
Want wellicht was ik degene,
Die haar bijstand kon verlenen.
Ik heb haar aan mijn dis genood.
En oh, de aanblik die het bood,
Toen haar mond zich gulzig sloot
Om des poedels rechter achterpoot.…