27289 resultaten.
Het leven.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
852 In het noordelijkste dorp op aarde
In het graf van een stad
De gerafelde brand van de woestijnen
Waar niemand kan leven besta ik
En besta ik alleen
Mijn voedsel maak ik uit niets
Water uit marmer, vuur uit een rots
Gebrand, verhard, gelooid
In het lege blazoen van de wereld
Besta ik, het leven.…
Onbegonnen tijd
gedicht
2.5 met 23 stemmen
8.864 De aarde knipoogt naar de zon.
De maan verbleekt, de nacht wordt duister.
Ik wil niet slapen nog en luister
naar het zingen van de slang en van de draak.
Het is nog onbegonnen tijd als ik ontwaak
op de rand van een gedachte.
-----------------------------------------------
uit: 'Over de zee sprak het water niet', 1990.…
De magie is gedaan
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
469 de volle maan
bekrast het zwart
van spiegelend water
schrijft in schemerig wit
met trillende letters
de nacht van zich af
de magie is gedaan
als de aarde weer dicht
in het licht van de dag
nog fluisteren golven
over duistere krachten
in hun rimpelend bestaan
op brekend zwart
spiegelt een gevaarlijke maan
de wens om samen ten onder…
Vlinderen?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 Ook
ik vlinder
maar wat rond
in tuin, in hof
Rond water
aan vijver
boven ven
en waterloop
Ik weet...
ik bof
ben meer
van lucht
dan van aarde
soms raak ik
van
de wijs:
Laatst
eindigde m'n reis
in laat middaglicht
-ik kon m'n ogen niet geloven-
achter
het glas
van 'n raam
met uitzicht
op 'n tuin, 'n hof.…
Het mystieke woud
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
490 ik zag
je armen de
hymnes orkestreren
hoorde het zachte
zuchten van de
takken in het
mystieke woud
in donker
spiegelende vennen
scheen de maan
zijn gele verzen
tegen het magisch
onrustige water
als gods prater
toch voelde ik mij
met jou erbij me
wonderwel thuis
tussen de oplichtende
melodieën van
onbekende ballads
in aarde ’…
FEBRUARIE
poëzie
4.1 met 11 stemmen
6.690 En nu:
de lach van een volksjongen die van een vlondertje het water invalt, - het goede, warme water,-
en daarom lacht.
Nergens is er een détailbewijs van de nakende lente. Enkel de algemene adem.
De jongen die blaast in een mondharmonika! De wind van de stroom.
Over de stad, het land in. De kleine dorpen schommelend. Over de bergen!…
herfstwind
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
957 Herfstwind
ruist door de bomen
die de takken wiegt
als een moeder met haar
pasgeboren kind
blaadjes koesteren zich nog even
knus bij elkaar
aan de gouden zon
om straks als tranen
te vallen
en de aarde bedekt met
een dik bladertapijt
waarmee de wind zal spelen
in de reflectie van de tijd
wachten we op de winter
die vanzelf zal komen…
hij gaat geloven...
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.036 nazomer alles plast
verwaaide terrassen
groene tafelpoten
stuifzand op hopen
golfbrekers palen
meeuwen hangen in winden
mensen dralen
wel of niet afdalen
aan het strand
buldert de zee
bij strandpaal
zeven-honderd-zeven
kwam er het besef
van zijn geloof
de aarde was niet rond
maar plat
hij kon er van
af kukelen…
Laagvlieger
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
1.832 vallende wind striemt de
gehavende vreemde vogel
gehoekte vleugels zoeken balans
in de wolkenjachtige lucht
natuurkracht geselt zijn lichaam
met dof geroffel zwiept hij rond
stuurloos zwalkt hij richting aarde
het karkas breekt als een eierschaal
ontstemd loop ik naar wat overbleef
van mijn vlieger die geen hoogte kreeg…
Ons paradijskind
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
792 ons aardse paradijs…
veel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
706 stadsgezicht uit de
tijd van de redeloze dieren,
spottend nagebootst door de wind
die langs het oppervlak der aarde waait,
ligt op een schaaltje onder glas.…
Zielsverband
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.449 Vaar uit mijn hoofd
Onze zielen zijn al één
Mijn hart smacht naar het andere deel van mij
Waarom is niet alles één
Jouw gevoel is mijn hart
Jouw pijn is mijn gebed
Jouw vreugde is mijn glimlach
Jouw leven heeft mij gered
Gescheiden op aarde
Maar samen in de lucht
Voor altijd met jou verbonden
Tot de wind haar laatste briesje zucht…
Levensweg
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
624 ik ben geboren uit een zee van liefde
die badend van verlangen
de aarde een zonnekind wou schenken
als een lichtpunt uit de hemel
gestuurd door alle sterren
en gedragen door de wind
viel ik in de moederschoot
hier blijf ik even dwalen
pluk de vruchten van de dag
eens zal ik mijn lichaam achterlaten
en mag mijn ziel in hogere sferen…
klokslag vier
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
531 zilverglans dons vleugelslag
dromerige oogopslag
was ik vrij als die vogel
hoog in de wolken zwevend
moeder aarde aan mijn voeten lag
zou ik beminnen ….jou
elk begin van een nieuwe zomerdag
vlinderzacht als een fluistering
van de wind
als een kus van de zon
met een warme glimlach
de kerkklok
slaat vier
en ik lees (de) wijzer…
Zweef.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
608 Gedachten in beweging
die me laten zweven door
de aardse tijdlijn heen als
een klein nietig stofdeeltje.
Waar de vogels zingen als
in een vreugde koor, hun
lied gedragen door de wind
klanken die mij vergezellen.
Naar een nieuw bestaan waar
licht en sterren mij ontvangen
door licht en warmte omarmd
voel ik een eindloos vertrouwen.…
In speels laveren
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
496 het dwarrelt
naar omlaag
jacht en jaagt
in speels laveren
ook de wind
lijkt snel te leren
hoe zij de kristallen
flonkerend kan draperen
de horizon verdwijnt
geluid dempt uit respect
voor de snelheid
waarmee wit alles bedekt
de aarde
licht weer op
na een donker herfstig leven
rust zij onder winters zachte deken…
sterven op zwart gruis
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
631 veel lichter als veder
dwarrelend in blauwe lucht
een losgekomen pluisje
geniet van zweven
speurt naar goede aarde
op zijn eenzame vlucht
door speelse wind
wat verder afgedreven...
strandt op rotsgrond
in de luwte
het voelt meteen,
dit is niet mijn thuis
beseft zijn lot,
maakt een kruis
mijn leven is sterven
op het zwarte gruis...!…
...'s Liedje
poëzie
2.4 met 12 stemmen
4.468 Zoek hem, o wolken en stroming en wind,
Tot ge hem dood of levend vindt,
Maar… als zijn hart mij niet langer bemint…
Breng hem dan enkel mijn afscheidsgroet,
Zeg hem: het ga u op aarde goed;
Zeg, dat hij nimmer wederkomen moet.…
onder rozen van licht
netgedicht
3.2 met 29 stemmen
1.365 kom
laat me nog eenmaal bewegen
onder boomtakken van licht
en woorden van water
uit golven ontstaan
zoals het kind, in bloemen gehuld
en blauwe zee in zijn ziel omsloten
kom
laat me nog eenmaal opgaan
als bladeren in de wind, je vochtige mond
en wat de maan heeft geschreven
ik denk aan vroeger, de vogels
onsterflijk voor later…
Toegift
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
657 Niet het geluid van uilen in de wouden
noch geuren van het afgevallen blad
geen donkerblauwe lucht bezaaid met sterren
of wind die langs het zwarte water strijkt
de zomer laat zich dit jaar niet verjagen
al geven wij haar voorsprong van een uur
weer bloeien bloemen, vliegen vlinders
een broze toegift van moeder natuur…
versteend
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
644 het zuivere water
weerspiegelt niet
het tegenbeeld blijft
zichzelf, soms vertroebeld
bij het vreemde waaien
van een bekende wind
ik neem de kiezel
op in mezelf, ik word
gepolijst van binnen
en houd mijn adem in
geen zuchtje verstoort nog
het uitdeinen aan de rand
een meerwezen noch
minder noch meer
ik ben rust
een steen
met een…
woordwijzers
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
634 de lente is heen
in dit stilleven van
woorden
onmachtig weggegleden
zoals een glinstering op het water
veroverd door de nacht
waar stemloze vogels, zwartgepluimd
in leegte graven en uren tellen
opnieuw en opnieuw
tot elk geruis verdwenen is, zelfs
in mijn diepste slaap
of misschien wacht ik onbewogen
op de wind, veel verder…
Gedicht voor allen
hartenkreet
2.4 met 39 stemmen
6.224 Ik zend je een gedachte
van genegenheid geweven
gedragen door de wind
een gedachte
die baadt in zonnegloed
in het stille hart geboren
Ik zend je
een klank
een lied
van woorden geweven
een lied
van licht en geluk
en zoete tranen
van maanlicht
zacht schijnend op het water
en de dans van de zee
Ik wens
dat al je dagen en nachten…
Stille Ruis
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.344 Een veld vol licht,
De bloesem tegemoet,
Een immens verlangen,
De kracht van energie,
Stromend langs gesteente,
Staand dromend,
Van het zweven van dadelijk,
Ogen vol van levenslust,
Schitteren de dieptes in,
Een moment nog tot de vlucht,
Water kletterend,
De wind die mij influistert,
Ga maar, voel je vrij,
Ruis, stilte,
Dit is de diepte…
groet een buitenkind
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
719 buiten raast de wind
de druppels tegen ramen
en groet een buitenkind
een bloem van water
spreidt zich uit
bloeit tegen de ruit
ik wil haar plukken
maar ze groeit in
mist en tegenlicht
ze maakt me triest
in luwte was haar
schoonheid niet verloren
het einde zucht
er is geen stop
we rijden rondjes
elkaar achterna…
maakt zee
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
611 vandaag maakt zee mijn ver verlangen
geen speelse bron van vrolijkheid
of vrijplaats voor een klaar bestaan
eerder geeft zij de maat aan mijn gedachten
decor van bakens in mijn hoofd
op 't ritme van de eindeloze deining
voor mij spoelt rustig ruisend water
niet opgezweept door straffe wind
over het strand de troost
van eindige oneindigheid…
Verleden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
442 Lopend aan het strand
stromen de tranen
over haar gezicht
vallen in water en zand.
Golven voeren haar
tranen met zich mee
bevrijden haar nemen
ze mee naar de horizon.
Gedragen door de wind
nemen de golven ook
mee het verleden van
het kind nu ze eindelijk
is geworden een vrouw.…
Geen nood
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
484 de wind speelt in het zand
tot aan de kade van steen
het licht lacht gelig
in een schaduwloze lucht
mijn hoofd zit alweer vol
van ongenode gedachten
mijn hartslag stort zich
in de diepte van de zee
komt terug als een vochtige golfslag
met het aanstromende water
maar geen nood
mijn onrustige gemoed
volgt gewoon de weg
die het volgen…
WAAR DE OASE LOKT
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
707 Moordend heet
het brandend zand
alles is geel
de wind blaast bergen
een pad ontbreekt
onze leidsman de zon
water onze vijand
slepen voort met onze gedachten
geel wordt toch groen
teruggeworpen op ons zelf
ontstaan zielenspinsels,
die wegvliegen naar verre oorden
waar de oase lokt
FATA MORGANA…
Het stille puur
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
613 de stille woorden
drijven met de wind
als de adem rond vogels
strelen zacht het water
vloeien samen als kringen
onwrikbare glanzende ringen
als een liefdeblijk
ontwaakt een lelie, zo puur
in het vroegste morgenuur
lichtstreepjes dromen zich
zullen ver van het lommer vandaan
als een boog aan de hemel staan
* Voor Kerima
bij…